هفته نامه ي ندای غزنهN.D.G Weekly News
عصر رسانه ها و جنگ آن در افغانستان ن  
لینک دوستان
 جشنواره پایانی «غزنی پایتخت فرهنگ اسلامی» روز گذشته در مرکز این ولایت به‌صورت گسترده‌ای تجلیل شد. شماری از مقام‌های بلندپایه افغانستان، نماینده‌ها و سفیران برخی از کشورهای اسلامی، نماینده سازمان علمی و فرهنگی آیسیسکو و برخی از اعضای شورای ملی، در این جشنواره شرکت کردند. در این مراسم که در مرکز ثقافت اسلامی برگزار شد، غزنی رسما «پایتخت فرهنگ اسلامی» نام‌گذاری شد.

رییس‌جمهور کرزی طی تماس تلیفونی با مقامات محلی این ولایت در جریان مراسم، لقب مرکز فرهنگ و تمدن کشورهای اسلامی را به تمامی افغان‌ها به‌ویژه مردم غزنی تبریک گفت و این ولایت را از درجه دو به ولایت در جه اول ارتقا داد.
محمدموسی اکبرزاده، والی غزنی، برخی از مقام‌های حکومت را مورد انتقاد قرار داده گفت که طی پنج سال گذشته هیچ توجهی در تطبیق پروژه‌های ۲۰۱۳ نکرده، اما مسوولان محلی غزنی توانستند طی دو سال بسیاری از این پروژه‌ها را عملی نمایند، در حالی‌که کار برخی از این پروژه‌ها هنوز هم تکمیل نشده است. والی غزنی از حکومت خواست تا ده میلیون دالری را که برای غزنی تخصیص داده شده، در اختیار آن‌ها قرار دهد تا برای تکمیل پروژه‌های نیمه‌کاره، به‌مصرف رسانده شود.
وزارت اطلاعات و فرهنگ می‌گوید بیش از یک‌هزار و دوصد بنای تاریخی در غزنی و ولایت‌های دیگر کشور در حال نابودی هستند. سید مخدوم رهین، وزیر اطلاعات و فرهنگ، در جشنواره نهایی با بیان این مطلب تاکید کرد که تاکنون برای بازسازی این بناها هیچ کشور اسلامی کمک نکرده است. او گفت نابودی بناهای که مربوط تمدن اسلام می‌شود، نه تنها باعث شرمندگی افغانستان بل باعث شرمندگی کشورهای اسلامی نیز می‌شود. وی از کشورهای اسلامی خواست تا در مرمت و بازسازی بازمانده‌های تاریخی، افغانستان را یاری رسانند.
در همین حال داکتر عباس صدری، نماینده سازمان علمی و فرهنگی آیسیسکو نیز تاکید کرد که غزنی باید جایگاهش را بار دیگر در میان کشورهای اسلامی بازیابد.
غزنی در سال ۲۰۰۷ میلادی از سوی سازمان علمی و فرهنگی آیسیسکو در شهر طرابلس لیبیا به‌عنوان پایتخت تمدن اسلام معرفی شد و از همان سال تاکنون برنامه‌های بزرگی توسعه‌ای در این ولایت به‌راه انداخته شده است. مقام‌های محلی و باشندگان این ولایت از حکومت خواستند که برای توسعه بیشتر غزنی سالانه ده میلیون دالر به این ولایت کمک کنند. گفتنی است که در پایان این مراسم تندیس ۲۰۱۳ غزنی از سوی وزیر اطلاعات و فرهنگ و والی غزنی به سفیر قرغیزستان اهدا شد.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/2/24 ] [ 13:40 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
جشنواره پایانی «غزنی پایتخت فرهنگ اسلامی» روز گذشته در مرکز این ولایت به‌صورت گسترده‌ای تجلیل شد. شماری از مقام‌های بلندپایه افغانستان، نماینده‌ها و سفیران برخی از کشورهای اسلامی، نماینده سازمان علمی و فرهنگی آیسیسکو و برخی از اعضای شورای ملی، در این جشنواره شرکت کردند. در این مراسم که در مرکز ثقافت اسلامی برگزار شد، غزنی رسما «پایتخت فرهنگ اسلامی» نام‌گذاری شد.

رییس‌جمهور کرزی طی تماس تلیفونی با مقامات محلی این ولایت در جریان مراسم، لقب مرکز فرهنگ و تمدن کشورهای اسلامی را به تمامی افغان‌ها به‌ویژه مردم غزنی تبریک گفت و این ولایت را از درجه دو به ولایت در جه اول ارتقا داد.
محمدموسی اکبرزاده، والی غزنی، برخی از مقام‌های حکومت را مورد انتقاد قرار داده گفت که طی پنج سال گذشته هیچ توجهی در تطبیق پروژه‌های ۲۰۱۳ نکرده، اما مسوولان محلی غزنی توانستند طی دو سال بسیاری از این پروژه‌ها را عملی نمایند، در حالی‌که کار برخی از این پروژه‌ها هنوز هم تکمیل نشده است. والی غزنی از حکومت خواست تا ده میلیون دالری را که برای غزنی تخصیص داده شده، در اختیار آن‌ها قرار دهد تا برای تکمیل پروژه‌های نیمه‌کاره، به‌مصرف رسانده شود.
وزارت اطلاعات و فرهنگ می‌گوید بیش از یک‌هزار و دوصد بنای تاریخی در غزنی و ولایت‌های دیگر کشور در حال نابودی هستند. سید مخدوم رهین، وزیر اطلاعات و فرهنگ، در جشنواره نهایی با بیان این مطلب تاکید کرد که تاکنون برای بازسازی این بناها هیچ کشور اسلامی کمک نکرده است. او گفت نابودی بناهای که مربوط تمدن اسلام می‌شود، نه تنها باعث شرمندگی افغانستان بل باعث شرمندگی کشورهای اسلامی نیز می‌شود. وی از کشورهای اسلامی خواست تا در مرمت و بازسازی بازمانده‌های تاریخی، افغانستان را یاری رسانند.
در همین حال داکتر عباس صدری، نماینده سازمان علمی و فرهنگی آیسیسکو نیز تاکید کرد که غزنی باید جایگاهش را بار دیگر در میان کشورهای اسلامی بازیابد.
غزنی در سال ۲۰۰۷ میلادی از سوی سازمان علمی و فرهنگی آیسیسکو در شهر طرابلس لیبیا به‌عنوان پایتخت تمدن اسلام معرفی شد و از همان سال تاکنون برنامه‌های بزرگی توسعه‌ای در این ولایت به‌راه انداخته شده است. مقام‌های محلی و باشندگان این ولایت از حکومت خواستند که برای توسعه بیشتر غزنی سالانه ده میلیون دالر به این ولایت کمک کنند. گفتنی است که در پایان این مراسم تندیس ۲۰۱۳ غزنی از سوی وزیر اطلاعات و فرهنگ و والی غزنی به سفیر قرغیزستان اهدا شد.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/2/24 ] [ 13:35 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
ابوالقاسم محمود بن سبکتکین (۳۶۰ ه‍.ق.-۴۲۱ ه‍.ق.)، ملقب به سیف‌الدوله، یمین‌الدوله، امین‌الملة، غازی و مشهور به سلطان محمود غزنوی پادشاه سلسله غزنویان بود. سلطان محمود که اولین پادشاه مستقل و بزرگ‌ترین فرد خاندان غزنوی است. به دلیری و بی‌باکی و کثرت فتوحات و شکوه دربار در تاریخ اسلام، مخصوصاً غزوات او در هند و غنایمی که از آنجا آورده مشهوراست. وی اولین فرمانروا در قلمرو خلافت اسلامی است که به خود عنوان «سلطان» داد تا استقلال خود را از دستگاه خلافت نشان دهد. وی شهر غزنه را به مرکز امپراتوری خود که شامل افغانستان امروزی، شمال غرب هند، قسمتی از پاکستان امروزی می‌شد تبدیل نمود.

سلطان محمود غزنوی


محمود و ایاز. سلطان محمود (با جامه سرخ‌رنگ) دست شیخ را می‌فشرد. ملک ایاز پشت سر شیخ ایستاده. در سمت راست نگاره، شاه عباس یکم دیده می‌شود.

ابوالقاسم محمود بن سبکتکین (۳۶۰ ه‍.ق.-۴۲۱ ه‍.ق.)، ملقب به سیف‌الدوله، یمین‌الدوله، امین‌الملة، غازی و مشهور به سلطان محمود غزنوی پادشاه سلسله غزنویان بود. سلطان محمود که اولین پادشاه مستقل و بزرگ‌ترین فرد خاندان غزنوی است. به دلیری و بی‌باکی و کثرت فتوحات و شکوه دربار در تاریخ اسلام، مخصوصاً غزوات او در هند و غنایمی که از آنجا آورده مشهوراست. وی اولین فرمانروا در قلمرو خلافت اسلامی است که به خود عنوان «سلطان» داد تا استقلال خود را از دستگاه خلافت نشان دهد. وی شهر غزنه را به مرکز امپراتوری خود که شامل افغانستان امروزی، شمال غرب هند، قسمتی از پاکستان امروزی می‌شد تبدیل نمود.


زندگینامه

او در سال ۳۶۰ ه‍. ق. در روز چهارشنبه سوّم ذیحجه متوّلد شد و در روز جمعه ۱۷ربیع‌الثانی سال ۴۲۱ ه‍. ق. در شهر غزنین به مرض سل (دق) درگذشت. پس از مرگ او را امیر ماضی خواندند. محمود بعد از مرگ ابومنصور ناصرالدوله سبکتکین به سال ۳۸۷ ه‍. ق. پس از غلبه بر برادرش اسماعیل به امارت رسید.

جنگ‌ها

سلطان محمود غزنوی

سلطان محمود بر ابوابراهیم اسماعیل بن نوح ملقب به منتصر سامانی چیره گشت. بعد از آن خلف بن احمد باقی‌ماندهٔ صفاریان را از میان برداشت. سپس با خانیان ترکستان به جنگ پرداخت و بعد از آرام کردن آن نواحی عزم فتح خوارزم و گرگانج را نمود و در سال ۳۹۲ ه‍. ق. به‌عنوان جهاد به هندوستان حمله برد و تا سال ۴۱۶ ه‍. ق. در ظرف ۲۴ سال چندین جنگ کرد که ۱۲ غزوهٔ او مهم‌تر است. از فتوحات دیگر محمود می‌توان فتح ری و اصفهان و غلبه بر مجدالدولهٔ دیلمی اشاره کرد که به سال ۴۲۰ ه‍. ق. اتفاق افتاد.

بزرگترین جنگ سلطان محمود جنگ سومنات است که در (۴۱۶هجری) این جنگ بوقوع پیوست، زیرا سلطان محمود شنیده بود که کلان‌ترین بت‌خانه‌ها در شهر سومنات است لذا سلطان محمود و ۳۰۰۰۰۰ مرد جنگی از راه مولتان و اجمیر بعد از طی ریگستان‌های بی‌آب رجپوتانه بر سومنات حمله نمودند. با این که راجه‌های هند جهت حفاظت این معبد جمع شده بودند ولی در نتیجه جنگ خونین تعداد زیادی از ایشان مقتول شدند و بدون تسلیم چاره ندیدند. سلطان محمود بتخانه را ویران کرد. در این بتخانه جواهر گرانبها وجود داشت سلطان محمود همه را به غنیمت گرفته به غزنی آورد.

وضعیت علم و ادب در دوران سلطنت محمود

اجتماع علما و شعرا در دستگاه محمود غزنوی و اشعار و کتبی که به نام او ترتیب یافته نام او را در اطراف عالم معروف کرده‌است. معروفترین شاعران دربار او عبارت بودند از: عنصری بلخی، فرخی سیستانی، عسجدی مروزی، زینتی، منشوری سمرقندی، کسائی مروزی و غضائری رازی. اگر چه فردوسی توسی در زمان او می‌زیست و شاهنامه را به او تقدیم کرد ولی وابستگی به دربار محمود نداشت. از میان دانشمندان دستگاه محمودی نام‌آورتر از ابوریحان بیرونی نیست. از وزیران نامی دستگاه سلطان محمود این اشخاص بوده‌اند: فضل بن احمد اسفراینی، ابوالقاسم احمد بن حسن میمندی و ابوعلی حسن بن محمد بن میکال معروف به حسنک وزیر. دبیر مخصوص دربار سلطان‌محمود ابونصر مشکان بوده‌است.

عقاید مذهبی سلطان محمود

سلطان محمود در مذهب حنفی تعصب داشت. محمد بن عبدالکریم شهرستانی در ملل و نحل می‌نویسد گویا کرّامی بوده‌است و یکی از مردم خراسان موسوم به عبدالله بن کرام به زهد ریائی و حیله و تزویر جمعی کثیر را تابع مذهب خود گردانید و از جملهٔ اتباع او یکی سلطان محمود بود که برای شیعیان سخت می‌گرفت. به علت تعصب شدید محمود، گروه کثیری از اسماعیلیه در ماوراءالنهر و خراسان و ری کشته شدند و یاران مجدالدوله به جرم معتزلی بودن از دم شمشیر گذشتند و قسمت اعظم کتابخانهٔ نفیس مجدوالدوله طعمهٔ آتش سلطان محمود شد.

منابع

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ سلطان محمود غزنوی موجود است.
جستجو در ویکی‌گفتاورد مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به سلطان محمود غزنوی در ویکی‌گفتاورد موجود است.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
سبکتگین
(امارت. ۹۷۷- ۹۹۷ میلادی)
امیر غزنه
 
بغراچق
(۹۹۷- ?)
والی هرات
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
'محمود
(۹۹۸-۱۰۳۰)
سلطان غزنه
 
ابوالمظفر نصر
(۹۹۷- ?)
والی بست
 
اسماعیل
( ۹۹۷-۹۹۸)
امیر غزنه
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
محمد
(۱۰۳۰-۱۰۴۱)
سلطان غزنه
 
مسعود
(۱۰۳۰-۱۰۴۱)
سلطان غزنه
 
عبدالرشید
(۱۰۴۹-۱۰۵۲)
سلطان غزنه
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
مودود
( ۱۰۴۱-۱۰۴۸)
سلطان غزنه
 
علی
(۱۰۴۸-۱۰۴۹)
سلطان غزنه
 
فرخزاد
(۱۰۵۳-۱۰۵۹)
سلطان غزنه
 
ابراهیم
(۱۰۵۹-۱۰۹۹)
سلطان غزنه
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


 
مسعود دوم
(۱۰۴۸)
سلطان غزنه
 
 
 
 
 
 
 
 
 
مسعود سوم
(۱۰۹۹-۱۱۱۵)
سلطان غزنه
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
شیرزاد
(۱۱۱۵-۱۱۱۶)
سلطان غزنه
 
ارسلان‌شاه
(۱۱۱۶-۱۱۱۷)
سلطان غزنه
 
بهرام‌شاه
( ۱۱۱۷-۱۱۵۷)
سلطان غزنه
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
خسروشاه
(۱۱۵۷-۱۱۶۰)
سلطان غزنه
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
خسروملک
(۱۱۶۰-۱۱۸۶)
سلطان غزنه
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
[ 2014/2/24 ] [ 13:13 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

- دولت‌مرادی

برای مردم غزنی سال ۲۰۱۳ یک فرصت بود. این سال برای غزنویان از این نظر غنیمت بود که باعث شد نام این ولایت باستانی بر سر زبان‌ها بیفتد و به این طریق یاد و خاطره انکشاف طلایی یا همان تمدن دوره غزنویان که به تاریخ سپرده شده بود و کم‌کم به سمت‌وسوی فراموشی می‌رفت و در گذر تاریخ گرد و غبار می‌گرفت و زیر این گرد و غبار تاریخ از بین می‌رفت، دوباره در اذهان زنده شود.

غزنی در دوره‌ای از تاریخ مهد علم و تمدن بوده است. این شهر در برهه‌ای از تاریخ محل تصمیم‌گیری روی سرنوشت سیاسی و اجتماعی یک بخش کلان از پیکره جهان اسلام محسوب می‌شده است. اما این عظمت غزنی با گذشت زمان کم‌کم از یاد می‌رفت. برج و باروی غزنی و منارهای بیاد مانده از دوره‌های عظمت این شهر کم‌کم در حال نابودی قرار گرفته بود.
اما تصمیم وزرای فرهنگ کشورهای عضو سازمان کنفرانس اسلامی در جلسه سال ۲۰۰۷ این سازمان در شهر طرابلس مرکز کشور لیبی، باعث شد سرنوشت جدیدی برای غزنی رقم بخورد. در آن اجلاس تصمیم گرفته شد که شهر غزنی به‌عنوان مرکز و پایتخت مدنیت و فرهنگ جهان اسلام در سال ۲۰۱۳ میلادی قرار گیرد. پیشنهاد شدن و تایید قرار گرفتن غزنی به‌عنوان مرکز تمدن جهان اسلام در سال ۲۰۱۳ میلادی باعث شد که این سال برای غزنی همان اهمیت را پیدا کند که سال ۲۰۱۴ برای کل کشور پیدا کرده است.
همان‌گونه که سال ۲۰۱۴ برای تمام افغانستان از جمله غزنی یک سال خاص محسوب می‌شود و قرار است در این سال اتفاقات خاصی مانند تکمیل پروسه انتقال، خروج قوای بین‌المللی از افغانستان، عهده‌دار شدن تمامی مسوولیت‌های امنیتی توسط نیروهای داخلی کشور و هم‌چنین برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری رخ دهد، برای غزنی نیز سال ۲۰۱۳ همین اهمیت را داشت.
زیرا با فرا رسیدن سال ۲۰۱۳ این شهر در محور توجهات بین‌المللی و به‌خصوص گردشگران قرار می‌گرفت و این شهر باید به‌صورت رسمی میزبان برنامه افتتاحیه معرفی غزنی به‌عنوان پایتخت تمدن اسلامی می‌بود و به تبع آن باید از شخصیت‌های رسمی فرهنگی دولت‌های عضو سازمان کنفرانس اسلامی پذیرایی می‌کرد. این امر باعث شد که دولت نیز تا حدودی به پروسه بازسازی غزنی توجه کند و برنامه‌هایی را در جهت توسعه زیربناهای فرهنگی و اجتماعی در این شهر به اجرا گذارد.
اگرچه برخی از کارشناسان بر این باورند که برنامه‌های انکشافی در غزنی به اندازه‌ای که انتظار می‌رفت و از سوی دولت قول داده شده بود، انجام نشده است، اما با آن‌هم سال ۲۰۱۳ و قرار گرفتن غزنی به‌عنوان مرکز و پایتخت فرهنگی جهان اسلام در این سال، باعث شد تا از نظر روانی و تبلیغی نام غزنی یک بار دیگر در سرخط اخبار فرهنگی مربوط به جهان اسلام قرار گیرد.
حداقل حسنی که این موضوع داشت این بود که کم از کم به بهانه قرار گرفتن غزنی به‌عنوان مرکز فرهنگی جهان اسلام در سال ۲۰۱۳ میلادی، به‌جای این‌که از این شهر خبرهای انتحار و انفجار و ماین‌گذاری و ترور و وحشت به خبرگزاری‌های داخلی و بین‌المللی مخابره گردد، خبرهای مربوط به علم و فرهنگ و دانش و تلاش‌های فرهنگی و برنامه‌ریزی‌های انکشاف فرهنگی به نشر می‌رسید.
اکنون و با برگزاری برنامه اختتامیه این جشنواره ممکن است این نگرانی به‌وجود بیاید که دوباره توجه دولت به این ولایت کاهش یابد و این مساله سبب شود تا فعالیت‌های مخالفان مسلح دولت دوباره در این ولایت بیشتر شود. ولایت غزنی و به‌خصوص برخی از ولسوالی‌های این ولایت، در جریان چند سال اخیر شاهد حوادث تلخ ناامنی بوده است. این مساله باعث می‌شود تا نگرانی‌های امنیتی برای مردم غزنی یک موضوع جدی به‌حساب بیاید. از این‌رو انتظاری که مردم غزنی از دولت دارند، این است که با پایان یافتن دوره قرارداشتن غزنی به‌عنوان مرکز تمدن جهان اسلام، این ولایت با بی‌توجهی دولت روبه‌رو نشود.
در رسانه‌ها گزارش شده است که از سوی مقامات در غزنی امروز یک‌شنبه چهارم حوت، قرار است جشنواره نهایی مربوط به قرار داشتن غزنی به‌عنوان مرکز تمدن جهان اسلام در سال ۲۰۱۳ میلادی با حضور هزاران مهمان در شهر غزنی مرکز این ولایت برگزار شود. گفته شده است که در این جشنواره علاوه بر مهمان داخلی از ولایت‌های مختلف کشور، قرار است برخی از نمایندگان کشورهای خارجی و به‌ویژه نمایندگان کشورهای جهان اسلام نیز در این مراسم شرکت کنند. شاید برای بسیاری از غزنویان این سوال وجود داشته باشد که با خاتمه دوره مرکزیت غزنی توجه دولت به این ولایت خاتمه خواهد یافت یا خیر.

گروهی سیاسی هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/2/24 ] [ 12:50 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
مقام‌های محلی ولایت غزنی از کشته شدن پنج شورشی طالب به شمول دو فرمانده محلی آنان در ولسوالی اندر این ولایت خبر داده‌اند.

نظیف‌الله سلطانی، سخنگوی لوای سوم قول اردوی ۲۰۳ تندر در غزنی می‌گوید که در یک عملیات ارتش ملی در ساحه «چهار خانه» و «اوشنون» از مربوطات ولسوالی اندر غزنی پنج

طالب مسلح کشته شده و سه طالب دیگر زخمی ‌شده‌اند. همچنین چهار حلقه ماین نیز کشف و خنثا شده است.

آقای سلطانی می‌گوید که از دوهفته بدینسو عملیاتی زیر نام «ثقافت ۲» به منظور تامین امنیت برگزاری جشنواره نهایی «غزنی ۲۰۱۳» و همچنین انتخابات ریاست جمهوری و شوراهای ولایتی که قرار است در شانزدهم حمل  ۱۳۹۳در کشور برگزار شود، در مرکز و ولسوالی‌های غزنی راه‌اندازی شده است.
او افزود که در نتیجه عملیات هوایی نیروهای خارجی دو فرمانده محلی طالبان بنام‌های وثیق‌الله و ملا بشیر درساحه اشتون ولسوالی اندر نیز کشته شده‌اند. این درحالیست که قرار است جشنواره نهایی «غزنی ۲۰۱۳» امروز یکشنبه برگزار شود.

[ 2014/2/23 ] [ 15:20 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
- سلیم آزاد
سالروز فاجعه‌ی قتل عام افشار بار دیگر به محل مناقشات قومی، سیاسی و انتخاباتی تبدیل شد. به‌ویژه برخی‌ها به‌خاطر هزاره بودن اغلب قربانیان این رویداد، تلاش کردند فاجعه‌بار بودن این رویداد را کم‌اهمیت جلوه بدهند؛ به‌جای توجه روی قساوت‌های اعمال شده، رنج و درد قربانیان، مناقشات قدیمی تنظیم‌های درگیر جنگ در غرب کابل را زنده کردند، و در نتیجه بار دیگر موضوع بخشی از قربانیان جنگ‌های افغانستان را پایمال منازعات سیاسی و قومی مسلط در کابل کردند.

ابراز تاسف از قتل عام گروهی از مردم، ابراز همبستگی با قربانیان و خانواده‌های‌شان، صحبت کردن از بی‌رحمی‌های جناح‌های سیاسی و نظامی به‌منظور رسیدگی به جنایت‌های گذشته در کشورهای دیگر، یک امر پذیرفته‌شده است. اما نحوه بحث روی فاجعه افشار نشان داد که انگار افغانستان یکی از بدترین مکان‌ها برای تکریم و یاد‌آوری قربانیان جنگ است. چون نه تنها با پایان یافتن جنگ هیچ کسی دوست ندارد که در مورد گذشته حرف بزند، بلکه می‌کوشند با فراموشی گذشته، طوری وانمود کنند که هیچ اتفاق خاص و وحشتناکی روی نداده بود. حتا وقتی از قربانیان نیز حرف بزنی، در واقعیت امر سخت‌ترین کار ممکن را کرده‌ای. آن‌ها طوری انگیزه‌ها و صداقتت را زیر سوال می‌برند که انگار به‌خاطر منافع سیاسی خاصی از قربانیان جنگ داخلی یاد می‌کنی. یعنی قرار نیست که کسی در این کشور براساس اصول و مرام انسانی از هموطنان کشته‌ی خود یاد کند؛ مگر این‌که هدف سیاسی خاصی داشته باشد.آیا این به معنای آن است که کشته شدن گروه وسیعی از مردم ارزش یادآوری را برای ذهنیت جمعی ما ندارد؟ مگر همه فراموش کرده‌ایم که در این کشور در سه دهه گذشته چی اتفاقی افتاده است و هنوز هم جنایت‌های گذشته در ابعاد و اشکال خشونت‌بارتر ادامه می‌یابد.
بی‌تفاوتی در برابر جنایت‌های طالبان یکی از افتضاحات طبقه سیاسی کشور است که نمونه‌های آن را در میان کاندیداهای پیشتاز به خوبی دیده می‌توانیم. همه طوری در مورد طالب حرف می‌زنند که گویا این گروه یک گروه تروریستی خطرناک نیست که هر روز مردم عادی را به بدترین شکل ممکن می‌کشد. این گروه که حتا از سر بریدن افراد عادی نیز ابا نمی‌ورزد، اما در نزد کاندیداها یک گروه سیاسی تقریبا حق به جانب است که به‌خاطر مشکلات حکومت‌داری و بی‌عدالتی به کوه‌ها رفته‌اند. چنین موضعی گواه این نکته است که سیاستمداران کشور می‌توانند با جنبه‌های مختلف مخالفان خود موافق نباشند، اما آن‌چه که در محاسبات سیاسی‌شان اهمیتی ندارد، جنبه نقض حقوق بشر و اعمال مظالم وحشتناک بر حق مردم عادی است که از سوی گروه‌های نظامی و سیاسی مانند طالبان اعمال می‌شود.
البته یادمان نرود از آن جایی که تمام گروه‌های سیاسی- از کمونیست‌ها تا تنظیم‌های جهادی- در جنگ‌هایی که ده‌ها قربانی گرفته و در جریان آن انواع مظالم و نقض حقوق مردم صورت گرفته است، دست دارند به همین خاطر واکنش مناسب در برابر جنایت‌های طالبان نیز از خود نشان داده نمی‌توانند. آنانی که در به‌وجود آوردن پلیگون‌های پلچرخی و شب‌های تاریک و بی‌پایان مردم کابل در جریان جنگ‌های میان‌تنظیمی در کابل نقش دارند، با چه روی می‌توانند از طالبان انتقاد کنند؟ برای همین است که در پارلمان قانون عفو و هم‌دیگربخشی را تصویب می‌کنند و به‌صورت مشخص قید می‌کنند که کسی از جناح‌های موجود به‌خاطر گذشته حقوق بشری خود مورد مواخذه قرار نخواهد گرفت.
طبیعی است که جناح‌های سیاسی و نظامی گذشته- چه کمونیست و چه تنظیم‌های جهادی- نخواهند در مورد جنایات جنگی و آن‌چه که در جریان نبردها از سوی افراد وابسته به ایشان سر زده، حرفی به‌میان آورند. آن‌ها چطور بگویند که در زندان‌های پلچرخی بر مردم چه ظلم‌ها و جفا‌ها کردند؛ چطور می‌توانند بگویند که دهه هفتاد در چهارآسیاب و غرب کابل چی کردند، در پغمان و مکروریان‌ها چی بر سر مردم آوردند. طبیعی است که با خشم از خود دفاع کنند و برای خود از حکومت و پارلمان مصوونیت بجویند. همان‌هایند که اکنون در برابر جنایت‌های طالبان نیز چیزی گفته نمی‌توانند.
ولی مساله خطرناک‌تر که شعور افراد عادی جامعه را هدف قرار داده است، قومی ساختن جنایت‌های گذشته و تبرئه کردن مسوولان آن به‌خاطر همین اختلافات قومی است. همان طوری که در بالا اشاره کردم، در سالروز فاجعه افشار، دعوا و مناقشات بر سر مردم عادی که کشته شدند و مورد تجاوز و شکنجه قرار گرفتند، نبود. بحث بر سر این بود که «چرا شما از فاجعه افشار یاد می‌کنید. حتما می‌خواهید از یک جریان خاص سیاسی دفاع کرده و جناح‌های مقابل‌شان را منفور و مقصر بنمایید.» برای همین موجی از تحقیر و بی‌تفاوتی در برابر فاجعه افشار در بسیاری از بحث‌ها در شبکه‌های اجتماعی و برخی از رسانه‌های چاپی دیده می‌شد.
در عین حال کشته‌های افشار به منازعه‌ی انتخاباتی دو نامزد اصلی انتخابات تبدیل شده است که هدف آن تحریک برخی اقوام حول یکی از کاندیدان است تا به این ترتیب در روز انتخابات چند رای به نفع نامزد مورد نظر به صندوق ریخته شد. این‌گونه سوءاستفاده‌ها از خون و رنج قربانیان مشمئزکننده بوده و هیچ نشانی از قایل شدن کرامت و همدردی با قربانیان و خانواده‌های‌شان در آن دیده نمی‌شود. از سوی دیگر، همین سوءاستفاده‌های سیاسی و انتخاباتی باعث شده که برخی از مردم نسبت به یادآوری فاجعه افشار با دیده تردید و بدبینی نگاه کنند.
چه آنانی که فاجعه افشار را به موضوع انتخاباتی خود تبدیل کرده‌اند، و چه آنانی که قربانیان مظلوم افشار را به‌خاطر همین استفاده‌جویی نادیده می‌گیرند و ارزشی به رنج‌شان قایل نیستند، دارای حیثیت و خصلت همسان‌اند. زیرا، هر دو می‌خواهند فاجعه، وحشت و رنج افشار را نادیده بگیرند؛ آن را به یک حادثه معمولی تقلیل بدهند و به‌خاطر هزاره بودن قربانیان، از سر آن با بی‌رحمی بگذرند.
این روند قومی ساختن قربانیان جنگ‌های افغانستان خطرناک است. یعنی، یک هزاره قربانی به‌خاطر هزاره بودن خود، یک پشتون قربانی به‌خاطر پشتون بودن خود نمی‌تواند انتظار همدردی و همبستگی سایر هموطنان خود را داشته باشد. چون اختلافات سیاسی جناح‌های قدرت بالای بنیادی‌ترین احساسات بشری ما که متاثر شدن از مرگ انسان‌ها باشد، نیز تاثیر خود را بر جای گذاشته است. یعنی، قبل از این‌که فاجعه افشار را به‌خاطر ابعاد فاجعه‌بار انسانی آن مورد توجه قرار بگیرد، مناقشات سابق تنظم‌های وحدت و شورای نظار و اتحاد در دهه هفتاد و جنگ غرب کابل دوباره زنده می‌شود، و هر کسی به‌خاطر وابستگی قومی به یکی از این احزاب در مورد فاجعه افشار قضاوت می‌کند. از همه بدتر این‌که افرادی به‌خاطر هم قومی با یکی از این تنظیم‌ها می‌کوشند که یا اهمیت فاجعه افشار و ابعاد غیرانسانی آن بی‌اهمیت جلوه بدهند و یا این‌که از آن برای خود سلاح قومی و سیاسی بسازند.
این ذهنیت قومی، مصوونیت از پیگرد جنایات حقوق بشری در جامعه‌ی ما را نهادینه می‌سازد. فاجعه افشار یگانه رویداد فاجعه‌بار در این کشور نیست. هر روز و هر سال در این کشور رویدادهایی مانند افشار اتفاق می‌افتد. در عوض افشار بهانه‌ای برای محک زدن حساسیت‌های عمومی نسبت به جنایات جنگی و تعهد روشن‌فکران و تحصیل‌کرده‌ها و طبقه سیاسی کشور نسبت به برخورد انسانی، عادلانه و قانون‌مدارانه با جنایات گذشته از نوع فاجعه افشار است. به هر حال، تاکنون نتیجه آن ناامیدکننده است. فضای غالب فراموشی گذشته به هر قیمتی است؛ حتا اگر آن گذشته بی‌نهایت دردناک و خونین باشد.
البته، برخی موضوع ثبات کشور را پیش می‌کشند، اما به‌نظر من مهم‌ترین عامل آن بی‌قدرت بودن مردم عادی در برابر دولت‌مردانی است که در جنایات گذشته دست داشته و هیچ کسی هم جرات و قدرت سوال کردن از آنان را ندارند. وقتی مردم عادی می‌بینند که حکومت و نهادهای قانونی‌ای چون پارلمان به جنایت‌های گذشته نمی‌پردازند و در عوض به عاملین آن مقامات و القاب اعزازی می‌بخشند، نتیجه می‌گیرند که کاری از دست‌شان بر نمی‌آید. در نهایت فراموشی بهترین وسیله برای زخم‌ها و خاطرات گذشته است. اما به هر حال، مهم‌ترین کار ما یادآوری خاطرات گذشته و نقد طبقه سیاسی برای انکار گذشته‌ی دردناک افغانستان است. به آن‌ها باید یادآوری شود که به‌طور بی‌رحمانه و گاه شرم‌آوری با رنج و قربانیان گذشته برخورد می‌کنند. باید به طبقه سیاسی کشور گفته شود که آن‌ها به لحاظ اخلاقی به‌خاطر انکار و گاه تحقیر قربانیان در پایین‌ترین سطح قرار دارند. باید به آن‌ها گفته شود که وقتی دادخواهان قربانیان جنگ‌های داخلی را به تبانی و توطیه متهم می‌کنند، مرتکب شنیع‌ترین رفتار اخلاقی می‌گردند.
باور من این است که یادآوری از قساوت‌ها و نقض حقوق مردم در گذشته یکی از راه‌های ختم مصوونیت برای عاملین جنایات جنگی است. آن‌ها باید بدانند که مردم به‌خاطر گذشته سیاسی و حقوق بشری از رهبران موجود حمایت نمی‌کنند. این‌که قوماندانان جنگ‌های کابل به رهبران محبوب قومی تبدیل می‌شوند، این‌که در برابر قساوت طالبان چنین برخورد عادی صورت می‌گیرد، این‌که نسل جوان به‌جای تفکر بشردوستانه و دموکراتیک در مورد جنایات گذشته از جناح‌های قومی و سیاسی حمایت کند، فرهنگ مصوونیت را تداوم می‌بخشند. با تداوم فرهنگ مصوونیت وقوع فاجعه‌های انسانی از نوع افشار محتمل است و روزی دامن همه را خواهد گرفت.

گروهی سیاسی هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/2/17 ] [ 13:4 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
 فعالان و مدافعان حقوق زن در کشور با ایجاد منشور زنان افغان، خواهان تامین حقوق زنان و بهبود وضعیت زندگی زنان از سوی حکومت شدند. این منشور به‌منظور تامین حقوق، ارتقای جایگاه و نیز نهادینه‌سازی و تداوم فعالیت‌های زنان از سوی شماری از فعالان زن در کشور ایجاد شده است. اعضای این منشور از حکومت می‌خواهند تا حقوق زنان را در چارچوب رویکرد امنیت بشری، در همه برنامه‌های آینده در اولویت کاری خویش قرار دهد. ثریا صبحرنگ یکی از امضاکننده‌گان این منشور می‌گوید که عدم حاکمیت قانون، در نظر نگرفتن میثاق‌ها و تعهدات بین‌المللی از سوی حکومت برای بهبود وضعیت زنان افغان و نیز کم‌کاری حکومت برای رشد تساوی جنسیتی، آمار خشونت علیه زنان را در کشور افزایش داده است. صبحرنگ می‌گوید، اکنون تمام زنان افغان از سراسر کشور می‌توانند از آدرس این منشور، صدای‌شان را در برابر بی‌عدالتی‌ها در برابرشان بلند کرده و خواستار تامین حقوق‌شان شوند. براساس این منشور، دولت افغانستان مکلف است، برای بهبود وضعیت زنان، حاکمیت قانون را تقویت بخشیده و به‌ویژه در تطبیق قانون منع خشونت در برابر زنان و تعهدات بین‌المللی جدی عمل کند. به همین ترتیب، در بخش دیگر این منشور آمده است که دولت باید در تطبیق حق دسترسی فراگیر زنان به خدمات صحی برنامه‌های لازم را روی‌دست گیرد. هم‌چنین دسترسی همگانی به تعلیم و تربیه، مشارکت و امنیت اقتصادی، تامین حقوق مشارکت سیاسی و تامین حقوق فرهنگی زنان افغان نیز از دیگر خواسته‌های زنان در چارچوب این منشور بیان شده است. اعضای منشور زنان افغان از دولت خواستند تا کمیته‌ای مستقل را برای نظارت بر تطبیق این منشور ایجاد کنند.

منبع : 8 صبح

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

[ 2014/2/17 ] [ 13:1 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

 نیروهای امنیت ملی موفق شده‌اند یک مخفی‌گاه بزرگ مهمات مربوط به گروه طالبان را در ولایت کاپیسا کشف کنند.
دفتر مطبوعاتی امنیت ملی با انتشار اعلامیه‌ای در این مورد، می‌گوید که این مهمات شامل چهارده فیر مرمی بی‌ام‌یک، بیست و نه فیر مرمی توپ هشتاد و دو ملی متری، بیست فیر مرمی راکت آر پی جی هفت، پنجاه و سه فیر مرمی نارنجک‌انداز، سه فیر مرمی هاوان، دو فیر مرمی توپ دی سی، یک فیر مرمی راکت طیاره، دو فیر مرمی تانک، پنج صندوق مرمی دهشکه، نه حلقه ماین ضد پرسونل، یک حلقه ماین ضد وسایط، سه قبضه بمب دستی، نه کیلوگرام مواد انفجاری و هم‌چنین صدها فیر مرمی پیکا و کلاشینکوف می‌شود. به گفته‌ی دفتر مطبوعاتی امنیت ملی، این مهمات به منظور راه‌اندازی فعالیت‌های تروریستی و تخریبی جهت برهم زدن مبارزات انتخاباتی در مربوطات ولایت کاپیسا تهیه شده بود.

منبع : 8 صبح

گروهی خبر هفته نامه ندای غزنه

[ 2014/2/17 ] [ 12:59 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
در پی توزیع غیرقانونی سوال‌های امتحان کانکور در ولایت هرات، این آزمون لغو گردید. هیات برگزاری امتحان کانکور در ولایت هرات می‌گویند که سوال‌های امتحان کانکور در ولایت هرات توسط مسوولان یک لیسه خصوصی ولایت هرات به طور غیرقانونی به شاگردان این مکتب توزیع شده بود.

عبدالمنان حق‌یار، معاون هیات اعزامی برگزاری امتحان کانکور به رسانه‌ها گفته است که ۴۳ تن به شمول یک استاد مربوط به لیسه خصوصی استاد ریاض توسط مسوولان ریاست امنیت ملی ولایت هرات به اتهام پخش غیرقانونی برگه‌های سوال‌های کانکور سراسری در ولایت هرات بازداشت شده‌اند.
به گفته آقای حق‌یار هنوز مشخص نیست که این سوال‌ها چگونه به دسترس مسوولان این مکتب قرار گرفته است. پس از بازداشت این افراد امتحان کانکور در ولایت هرات لغو شد و به گفته مسوولان برگزاری امتحان کانکور به زمان دیگری موکول شده است.. این بار اول نیست که سوال های کانکور در هرات به طور غیر قانونی به دسترس بعضی از مکاتب خصوصی قرار می‌گیرد . پیش از این نیز بار ها شاگردان مکاتب و حتی شورای ولایتی هرات در رابطه به فروش سوال های کانکور به چند مکتب خصوصی اعتراض کرده بودند . حتی در امتحان کانکور سال گذشته نیز سر و صدا های در مورد فروش سوال‌های کانکور به گوش رسید . سید عبدالوحید قتالی رییس شورای ولایتی هرات می‌گویند آنان دیگر نه با مسوولین دانشگاه هرات و نه با وزیر تحصیلات عالی سرو کاری دارند بلکه مخاطب آنان مستقیما رییس جمهور کشور است که باید در مورد این مشکلات تصمیم گیری کند . رییس شورای ولایتی می‌گوید هراتی‌ها بار ها در این رابطه مورد ظلم قرار گرفته اند ولی صدای آنان را مسوولین مرکزی کمتر شنیده اند . به گفته آقای قتالی در سال‌های گذشته نیز مواردی از این گونه مشکلات از جمله فروش کلید سوال‌های کانکور مطرح بود ولی به دلیل عدم موجودیت اسناد کافی مورد بررسی قرار نگرفت . بحث فروش سوال‌های کانکور از چند سال به این سو مطرح است . در سال گذشته تعدادی از شاگردان یک مکتب خصوصی در هرات با شرط حفظ نام شان اعتراف کردند که آنان سوال‌های کانکور را قبل از برگزاری امتحان کانکور در اختیار داشته اند و آن را از طریق یک واسطه از کابل به قیمت چهار هزار دالر امریکایی خریده بودند . دولت اگر نتواند جلو چنین مشکلاتی را بگیرد مسلما این مساله خیانت بزرگی در حق شاگردانی که با خون دل و زحمت زیاد آماده ای اشتراک در امتحان کانکور شده اند خواهد بود . در کنار آن اعتماد مردم نسبت به بزرگ ترین مرجع اکادمیک کشور نیز از بین خواهد رفت و همچنانی که در بیشتر ارگان‌های دولتی فساد بیداد می‌کند در این نهاد تحصیلی نیز فساد دامن گسترده و بدترین آینده را برای افغانستان رقم خواهد زد .

کلید کانکور در هرات به حراج گذاشته شد

دوشنبه ۲۸ دلو ۱۳۹۲

- فریدون آژند

۸صبح، هرات: در پی توزیع غیرقانونی سوال‌های امتحان کانکور در ولایت هرات، این آزمون لغو گردید. هیات برگزاری امتحان کانکور در ولایت هرات می‌گویند که سوال‌های امتحان کانکور در ولایت هرات توسط مسوولان یک لیسه خصوصی ولایت هرات به طور غیرقانونی به شاگردان این مکتب توزیع شده بود.
عبدالمنان حق‌یار، معاون هیات اعزامی برگزاری امتحان کانکور به رسانه‌ها گفته است که ۴۳ تن به شمول یک استاد مربوط به لیسه خصوصی استاد ریاض توسط مسوولان ریاست امنیت ملی ولایت هرات به اتهام پخش غیرقانونی برگه‌های سوال‌های کانکور سراسری در ولایت هرات بازداشت شده‌اند.
به گفته آقای حق‌یار هنوز مشخص نیست که این سوال‌ها چگونه به دسترس مسوولان این مکتب قرار گرفته است. پس از بازداشت این افراد امتحان کانکور در ولایت هرات لغو شد و به گفته مسوولان برگزاری امتحان کانکور به زمان دیگری موکول شده است.. این بار اول نیست که سوال های کانکور در هرات به طور غیر قانونی به دسترس بعضی از مکاتب خصوصی قرار می‌گیرد . پیش از این نیز بار ها شاگردان مکاتب و حتی شورای ولایتی هرات در رابطه به فروش سوال های کانکور به چند مکتب خصوصی اعتراض کرده بودند . حتی در امتحان کانکور سال گذشته نیز سر و صدا های در مورد فروش سوال‌های کانکور به گوش رسید . سید عبدالوحید قتالی رییس شورای ولایتی هرات می‌گویند آنان دیگر نه با مسوولین دانشگاه هرات و نه با وزیر تحصیلات عالی سرو کاری دارند بلکه مخاطب آنان مستقیما رییس جمهور کشور است که باید در مورد این مشکلات تصمیم گیری کند . رییس شورای ولایتی می‌گوید هراتی‌ها بار ها در این رابطه مورد ظلم قرار گرفته اند ولی صدای آنان را مسوولین مرکزی کمتر شنیده اند . به گفته آقای قتالی در سال‌های گذشته نیز مواردی از این گونه مشکلات از جمله فروش کلید سوال‌های کانکور مطرح بود ولی به دلیل عدم موجودیت اسناد کافی مورد بررسی قرار نگرفت . بحث فروش سوال‌های کانکور از چند سال به این سو مطرح است . در سال گذشته تعدادی از شاگردان یک مکتب خصوصی در هرات با شرط حفظ نام شان اعتراف کردند که آنان سوال‌های کانکور را قبل از برگزاری امتحان کانکور در اختیار داشته اند و آن را از طریق یک واسطه از کابل به قیمت چهار هزار دالر امریکایی خریده بودند . دولت اگر نتواند جلو چنین مشکلاتی را بگیرد مسلما این مساله خیانت بزرگی در حق شاگردانی که با خون دل و زحمت زیاد آماده ای اشتراک در امتحان کانکور شده اند خواهد بود . در کنار آن اعتماد مردم نسبت به بزرگ ترین مرجع اکادمیک کشور نیز از بین خواهد رفت و همچنانی که در بیشتر ارگان‌های دولتی فساد بیداد می‌کند در این نهاد تحصیلی نیز فساد دامن گسترده و بدترین آینده را برای افغانستان رقم خواهد زد .

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

[ 2014/2/17 ] [ 12:58 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

- حکیمی

وزارت داخله اعلام کرد که پولیس در یک هفته اخیر توانسته‌ ۲۴ مرکز رای‌دهی غیرفعال را با انجام عملیات‌هایی در سه ولایت، فعال سازد. مقام‌ها در این وزارت می‌گویند تا روز انتخابات چندین مرکز رای‌دهی دیگر نیز فعال خواهد شد.
مقام‌ها در این وزارت می‌گویند در یک هفته اخیر ۹۲ عملیات را علیه طالبان راه‌اندازی کرده و اعضای این گروه متحمل تلفات سنگین شده‌اند. براساس اظهارات مقام‌ها در وزارت داخله حمله بر طالبان تا روز انتخابات ادامه می‌یابد.
نهادهای امنیتی کشور گفته‌اند که ۴۱۴ مرکز رای‌دهی با تهدیدهای بالا روبه‌رو هستند و برگزاری انتخابات در این مراکز به‌دلیل حضور گسترده طالبان، امکان‌پذیر نیست. اما حالا وزارت داخله می‌گوید که قرار است شمار مراکزی که در روز انتخابات مسدود خواهند بود، کاهش خواهد یافت.
کمیسیون انتخابات ناامنی را چالش اصلی در برابر برگزاری انتخابات شفاف و عادلانه خوانده است، اما نیروهای امنیتی همواره گفته‌اند که قادر به تامین امنیت انتخابات هستند.
نیروهای امنیتی توانستند امنیت مرحله ثبت نام کاندیدان و ارسال مواد انتخاباتی به ولایات را بگیرند. این نیروها تلفات اندکی نسبت به آن‌چه که تصور می‌شد متحمل شدند. وزارت داخله می‌گوید با آغاز کمپاین‌های انتخاباتی امنیت ده‌ها محفل و گردهمایی انتخاباتی را در ولایات و کابل تامین کرده است.
براساس اظهارات مقام‌ها در وزارت داخله، غور و بادغیس بیشترین مراکز انتخاباتی مسدود را در روز انتخابات خواهند داشت. این دو ولایت در سال‌های اخیر به معبر طالبان از جنوب به شمال افغانستان تبدیل شده‌اند.
صدیق صدیقی، سخنگوی وزارت داخله، روز یک‌شنبه در یک کنفرانس خبری گفت: «این ۲۴ مرکز در ولایت غور، در ولایت بدخشان و ولایت کاپیسا است. ما در یک هفته گذشته توانستیم که۱۷ مرکز را در غور دو مرکز را در بدخشان و سه مرکز را در کاپیسا دوباره فعال سازیم.»
سخنگوی وزارت داخله گفت که نیروهای امنیتی تا روز انتخابات عملیات‌های بیشتری را برای راندن مخالفان مسلح از نزدیک مراکز رای‌دهی و هم‌چنین فراهم کردن زمینه برای اشتراک مردم در انتخابات ادامه خواهند داد.
آقای صدیقی گفت در انتخابات پیش رو پولیس محلی نقش بسیار مهمی در تامین امنیت انتخابات بازی می‌کند و این نیروها مانع فعالیت‌های تخریب‌کارانه طالبان در روز انتخابات خواهد شد. در حال حاضر بیش از ۲۰ هزار پولیس محلی در شماری از ولایات فعالیت می‌کنند.
سخنگوی وزارت داخله گفت که در روزهای آینده تعداد بیشتر مراکز رای‌دهی غیرفعال در نتیجه عملیات‌ها علیه مخالفان دولت فعال خواهند شد. مقام‌ها در وزارت داخله می‌گوید از چهار ماه به این‌سو که پروسه ثبت‌نام رای‌دهندگان آغاز شده، نیروهای امنیتی توانسته‌اند به خوبی امنیت این پروسه را تامین کنند.
آقای صدیقی گفت که در این مدت تنها سه تن از نیروهای پولیس جان‌شان را از دست داده‌اند. او گفت: «ما بالای قوت‌های خود یک حساب دقیق داریم. می‌توانیم که هرگونه احتمال تهدید طالبان را که مراکز بزرگ را تهدید کنند، جلوگیری کنیم.»
وزارت داخله امیدوار است که حضور پولیس محلی در ولسوالی‌های ناامن جلو فعالیت طالبان را بگیرد و این گروه نتواند به اهدافش برای مختل کردن پروسه انتخابات برسد.
صدیقی افزود: «در بیش از ۱۳۰ ولسوالی پولیس محلی مستقر خواهند بود. این‌ها در مراکز دور مستقر هستند و قریه‌ها توسط پولیس محلی امنیت می‌شود. این‌بار ما فوق‌العاده بالای اوضاع اعتماد به نفس داریم.»
مقام‌ها در وزارت داخله می‌گویند امسال طالبان در ماه‌های زمستان به پاکستان نرفته‌اند و این نشان می‌دهد که این گروه برنامه‌هایی برای حمله بر مراکز انتخاباتی دارند. اما پولیس و سایر نیروهای امنیتی آماده‌اند تا با تهدیدهایی که از سوی طالبان وجود دارد، رویارویی کنند. صدیقی گفت در مدت چهار ماه اخیر که طالبان نتوانسته‌اند تهدیدی متوجه پروسه انتخابات کنند، در روز انتخابات نیز نمی‌توانند کاری را از پیش ببرند.

گروهی سیاسی هفته نامه ی ندای غزنه

[ 2014/2/17 ] [ 12:54 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
حکومت افغانستان گفته است که نیروهای خارجی دیگر حق بازداشت و نگهداری افراد در زندان و راه‌اندازی عملیات‌های نظامی را در کشور ندارند.

روز یک‌شنبه،۲۰ دلو، در نشتی با حضور حامد کرزی تاکید شده که کمیته در رسیدگی به پرونده‌های زندانیان بگرام با «روحیه وطن‌دوستی» و «استقلال» عمل کرده است.
عملکرد این کمیته منتج به رهایی صدها زندانی بگرام از جمله ۳۷ زندانی که دولت امریکا آنها را «زندانیان خطرناک» خوانده، شده است.
براساس یک اعلامیه دفتر ریاست‌جمهوری، در این جلسه رییس دادگاه عالی، لوی سارنوال، مشاور امنیت ملی، اعضای کمیته رسیدگی به پرونده‌های زندانیان بگرام و وزیران عدلیه، امور داخله و دفاع هم حضور داشتند.
در اعلامیه آمده است: «جلسه با یادآوری این که اکنون سربازان خارجی حق انجام عملیات، گرفتاری افغان‌ها و داشتن زندان در خاک ما را ندارند، همه ترتیبات موقت مربوط به زندان بگرام را ملغی اعلام کرد.»
حکومت در حالی این تصمیم را گرفته که پانزده روز پیش حامد کرزی در نشست خبری در کابل گفت که زندان بگرام کارخانه طالب‌سازی است.
نیروهای آیساف به بی‎بی‌سی گفته‌اند که نمی‌خواهند در واکنش به تصمیم تازه حکومت افغانستان اظهار نظر کنند.
یک سال پیش در ماه مارچ، در مراسم تحویل‌دهی مسوولیت زندانیان بگرام به دولت، حکومت و فرماندهی ناتو توافق کرده بودند که پس از این نیروهای خارجی می‌توانند افرادی را در افغانستان بازداشت کنند اما باید این افراد را ظرف ۹۶ ساعت به نیروهای داخلی تحویل دهند.
اما آن‌گونه که در اعلامیه ریاست‌جمهوری آمده سربازان خارجی پس از این حق بازداشت نخواهند داشت و هم‌چنین بازداشتگاه بگرام دیگر زندان خاص نخواهد بود و در چارچوب وزارت امور داخله به صورت یک بازداشتگاه عادی درخواهد آمد.
مقام‌های دولتی می‌گویند پرونده‌های زندانیانی که در حال حاضر در بگرام در بند هستند، توسط نهادهای عدلی و قضایی داخلی بررسی خواهد شد و در مورد این پرونده‌ها دولت تصمیم خواهد گرفت.
اما شماری از پرونده‌ها توسط کمیته رسیدگی به پرونده‌های بازداشتی‎های بازداشتگاه بگرام بررسی شده و این کمیته درباره آن تصمیم خواهد گرفت.

[ 2014/2/12 ] [ 3:15 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

کمیته مصوونیت خبرنگاران می‌‌گوید هرچند طی شش ماه اخیر میزان خشونت علیه خبرنگاران پانزده درصد کاهش یافته، اما با نزدیک شدن زمان برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری و شوراهای ولایتی در کشور، این خشونت‌ها


افزایش خواهد یافت.

کمیته مصوونیت خبرنگاران با انتشار گزارشی در مورد خشونت‌ها علیه خبرنگاران طی شش ماه اخیر، می‌افزاید که در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری در کشور، حکومت فشارهای بیشتری علیه خبرنگاران به‌منظور کنترول محیط معلوماتی اعمال خواهد کرد. به اعتقاد این نهاد مدافع حقوق خبرنگاران و رسانه‌‌ها، با نزدیک شدن زمان برگزاری انتخابات، تحرکات مخالفان مسلح دولت و جنگ‌سالاران در جریان مبارزات انتخاباتی بیشتر خواهد شد. به‌گفته‌ی کمیته مصوونیت خبرنگاران، پایین بودن سطح معلومات خبرنگاران در رابطه با چگونگی پوشش انتخابات نیز می‌تواند منجر به افزایش فشارها و خشونت‌ها علیه خبرنگاران شود. کمیته مصوونیت خبرنگاران در گزارش خود که روز پنج‌شنبه، ۱۷ دلو، منتشر کرد، می‌گوید: «پوشش مسلکی انتخابات توسط رسانه‌ها نقش مهمی را در انتقال آرام قدرت بازی می‌کند. از جانب دیگر، پوشش غیرمسلکی این روند می‌تواند با توجه به چند دستگی موجود میان مردم و شکننده بودن وضعیت، پیامدهای ویران‌کننده‌ای داشته باشد.»
با این‌حال، کمیته مصوونیت خبرنگاران در گزارش خود گفته است که رسانه‌های کشور با تحت پوشش قرار دادن انتخابات‌های گذشته، تجربه‌ی بهتری کسب کرده و نحوه گزارش‌دهی‌شان از روند انتخابات بهتر شده است.
هفته گذشته مبارزات انتخاباتی میان نامزدان انتخابات ریاست‌جمهوری آغاز شد و قرار است این مبارزات تا کم‌تر از دو ماه دیگر ادامه یابد.
میزان خشونت‌ها
هم‌چنین کمیته مصوونیت خبرنگاران در مورد میزان خشونت علیه خبرنگاران طی شش ماه اخیر می‌گوید که این خشونت‌ها پانزده درصد کاهش داشته است. براساس گزارش این کمیته، در شش ماه اخیر سال ۲۰۱۳ میلادی، سی‌وپنج مورد خشونت علیه خبرنگاران ثبت شده که مسوول شصت‌و‌سه درصد این خشونت‌ها کارمندان و مسوولان حکومتی بوده‌اند. این در حالی است که در نیمه اول سال ۲۰۱۳، مسوولان و کارمندان دولتی مسوول چهل‌ودو درصد خشونت‌ها و تهدیدها علیه خبرنگاران بوده‌‌اند. در این گزارش آمده است: «این نشان می‌دهد که درصدی خشونت کارمندان حکومتی، بیست‌ویک درصد نسبت به نیمه اول سال بالا رفته است. طالبان مسوول هفده درصد این خشونت‌ها بوده و افراد زومند و ناشناس مسوولیت دوازده درصد این خشونت‌ها را به عهده دارند. مسوولان امنیتی مسوول اکثر وقایع بوده‌اند.»
کمیته مصوونیت خبرنگاران در باره عوامل این خشونت‌ها علیه خبرنگاران می‌گوید: «عدم موجودیت اراده سیاسی در دولت افغانستان نسبت به حمایت از حرفه خبرنگاری و آزادی بیان، افزایش تهدید خبرنگاران توسط منسوبین حکومتی، نبود قانون دسترسی به اطلاعات، نبود مبنای حقوقی برای مصوونیت خبرنگاران، پایین بودن سطح آگاهی راجع به حقوق خبرنگاران، نبود یک میکانیزم تنظیماتی مفید، کم‌خبری کارمندان رسانه‌‌ای از اخلاقیات و اساسات خبرنگاری و عدم علاقه‌مندی روز افزون جامعه بین‌المللی به حمایت از رسانه‌ها و آزادی از عوامل مهم خشونت و تهدیدها علیه خبرنگاران به‌شمار می‌روند.»
این نهاد تاکید می‌کند که کارمندان زن در رسانه‌ها به‌دلیل محدودیت‌های فرهنگی بیشتر در معرض تهدیدها و ارعاب قرار دارند.
کمیته مصوونیت خبرنگاران در گزارش خود تاکید می‌کند که تداوم خشونت‌ها و تهدیدها علیه خبرنگاران، تهدیدهای جدی را متوجه حفظ آزادی بیان و آزادی رسانه‌ها ساخته است. به‌گفته‌ی این نهاد، بدون حمایت همه‌جانبه حکومت از رسانه‌ها،‌ نبود دورنمای استراتژیک در درون رسانه‌ها در رابطه به آینده کاری‌شان و عدم حمایت استراتژیک و هماهنگ جامعه جهانی، رسانه‌های افغانستان را آسیب‌پذیر کرده است.
کمیته مصوونیت خبرنگاران می‌گوید که دیدگاه حکومت افغانستان نسبت به رسانه‌ها به یک تغییر بنیادی نیاز دارد. به‌گفته‌ی این نهاد، حکومت افغانستان رسانه‌ها را به‌عنوان تهدیدی علیه خود تلقی می‌کند. کمیته مصوونیت خبرنگاران تاکید می‌کند که حکومت افغانستان باید رسانه‌ها را به‌عنوان یک سرمایه‌ استراتژیک برای انکشاف کشور، تحکیم پایه‌های دموکراسی و وسیله‌ای برای به حاشیه راندن تبلیغات طالبان تلقی کند.
با این‌حال، کمیته مصوونیت خبرنگاران در گزارش شش‌ماهه خود می‌گوید که سال ۲۰۱۳ برای رسانه‌های افغانستان بی‌‌دست‌آورد اما پرچالش بوده است. این نهاد تاکید می‌کند که در این سال چالش‌ها علیه رسانه‌ها به مراتب بیشتر از دست‌آوردها بوده است. به‌گفته‌ی کمیته مصوونیت خبرنگاران، افزایش خشونت علیه خبرنگاران، گسترش روحیه بی‌تفاوتی نسبت به مرتکبین عوامل این خشونت‌ها، فرهنگ معافیت، تلاش‌های حکومت افغانستان به‌منظور افزایش محدودیت‌ها علیه خبرنگاران و رسانه‌‌ها، موقف‌گیری خصمانه پارلمان در برابر آزادی بیان، مبهم ماندن سرنوشت قانون حق دسترسی به اطلاعات و افزایش مشکلات مالی رسانه‌ها از جمله مواردی اند محدودیت‌ها را علیه خبرنگاران و رسانه‌ها بیشتر ساخته است.

[ 2014/2/12 ] [ 3:14 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

حامد کرزی رئیس جمهوری افغانستان در مصاحبه‌ای با بی بی سی از دلیل خودداری از امضای موافقت نامه امنیتی صحبت کرده و این اتهام را که به خاطر صدمه دیدن اعتبارش این کار را نمی کند، رد کرده.

آقای کرزی می گوید در صورتی که پیمان امنیتی با آمریکا منجر به آمدن صلح به کشورش نشود و همچنین در صورتی که آمریکا نبرد علیه طالبان را در کشورش ادامه دهد، پیمان امنیتی با آمریکا را امضا نخواهد کرد.

او همچنین کارکرد نیروهای آمریکایی در افغانستان را به باد انتقاد گرفته و گفته است که آمریکا، بریتانیا و طالبان در مورد فروپاشی حکومتش در صورت خروج نیرو های خارجی از افغانستان از موضع مشترکی حرف می‌زنند.

آقای کرزی در گفتگو با یلدا حکیم خبرنگار بی بی سی، گفته است که او در امضای این پیمان نگران میراث برجای مانده از خود است.

اما پیشتر از این نیز رئیس جمهوری افغانستان دیدگاه خود را در قبال موافقت‌نامه امنیتی با آمریکا به خبرنگاران توضیح داده بود.

او در روزهای پیش تاکید کرد تا زمانی که آمریکا زمینه مصالحه با گروه طالبان را فراهم نکرده، به هیچ صورت حاضر به امضای این موافقتنامه نیست.

او "صداقت" آمریکا را در مورد زمینه‌سازی برای صلح زیر سوال برد و گفت: "روند صلح افغانستان به دست آمریکا و پاکستان است. سهم پاکستان را فراموش نکنید. اگر گروه طالبان از پاکستان کار می‌کنند، پس پاکستان در آن دخیل است. اگر طالبان در داخل افغانستان هستند و از همین جا کار می‌کنند، این امر یک موضوع داخلی ما است. پس در آن صورت آمریکا حق عملیات نظامی ندارد. ما می‌دانیم و طالبان."

رئیس جمهوری افغانستان افزود که آمریکا برای مبارزه با تروریسم به افغانستان آمده و "پایگاه تروریسم در پاکستان است".

آقای کرزی گفت: "اگر آمریکا و پاکستان صادقانه عمل کنند و خواسته باشند، در کشور ما صلح می‌آید و روند صلح آغاز می‌شود. اگر یکی از این کشورها صادق نیست، دیگرش بیاید و بگوید که همکار ما در این مورد صادق نیست تا ما بدانیم که در این پروسه همکار است یا نیست."

حامد کرزی گفت که اصولاً مخالف امضای موافقت‌نامه امنیتی با آمریکا نیست، ولی آمریکا با وارد کردن فشارهای گوناگون، در تلاش است که او را مجبور به امضای این موافقت‌نامه کند، اما او زیر فشار "ابداً" حاضر به امضای آن نخواهد شد.

آقای کرزی از لحاظ "فشاری" که بر او وارد می‎شود، وضعیت خود را با وضعیت امیر عبدالرحمان خان در ۱۸۹۳ میلادی در هنگام امضای معاهده دیورند مقایسه کرد و گفت که به همان صورتی که بریتانیاییها پادشاه پیشین افغانستان را برای امضای این معاهده تحت فشار قرار دادند، حالا تحت فشار آمریکا قرار دارد.

عبدالرحمان خان یکی از پادشاهان سلسله بارکزایی در افغانستان که متهم به قتل‌ عام‌های گسترده در هفده جنگ داخلی در این کشور است، از بریتانیا اسلحه و پول می‌گرفت و در سال ۱۸۹۳ با امضای معاهده 'دیورند' با هنری مارتیمر دیورند وزیر خارجه هند بریتانیایی، خط مرزی بین افغانستان و هند بریتانیایی را مشخص کرد. در حال حاضر دولت افغانستان این مرز را به رسمیت نمی‌شناسد.

آقای کرزی تاکید کرد: "با درسی که آموختیم از گذشته خود، با قراردادهایی که در گذشته کردیم و با عواقبی که از آن قراردادها در گذشته دیدیم، ابداً افغانستان زیر فشار حاضر به امضای چیزی نیست. نه فشار، نه تهدید. جنگ روانی علیه مردم ما، ما را مجبور به آن خواهد کرد که قرارداد امنیتی را امضا نکنیم. اگر می‌روند، خدا حافظ‌شان، امروز بروند. ما به زندگی خود ادامه می‌دهیم."

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : بی بی سی نیوز

[ 2014/2/1 ] [ 12:57 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

آمنه افضلی، وزیر کار، امور اجتماعی، شهدا و معلولین می‌گوید که متهم شدن این وزارت به فساد گسترده‌ی اداری، روحیه او را تضعیف نمی‌کند بلکه منجر به ناامیدی و تضعیف شدن روحیه مردم می‌شود. خانم افضلی با رد ادعای فساد گسترده‌ی اداری در وزارت کار و امور اجتماعی توسط کمیته مستقل مشترک نظارت و ارزیابی مبارزه علیه فساد اداری، می‌افزاید که این کمیته با متهم کردن چند اداره به فساد گسترده‌ی اداری، باعث ناامیدی مردم از ادارات دولتی می‌شود.

روز دوشنبه، هفتم دلو، کمیته مستقل مشترک نظارت و ارزیابی مبارزه علیه فساد اداری، از فساد اداری گسترده در نهادهای کلیدی ارایه‌کننده خدمات در افغانستان خبر داد. اعضای این کمیته از وزارت‌‌خانه‌های مهاجرین و عودت‌کنندگان، کار و اجتماعی، تحصیلات عالی و کمیسیون اصلاحات اداری و خدمات ملکی به‌عنوان‌ نهادهای کلیدی ارایه‌کننده خدماتی نام بردند که به‌گفته‌ی این کمیته در معرض فساد گسترده‌ی اداری قرار دارند.

دراگو کاس، رییس کمیته مستقل مشترک نظارت و ارزیابی مبارزه علیه فساد اداری، در این کنفرانس گفت که بخش تقاعد کارمندان دولتی که توسط وزارت کار و امور اجتماعی به پیش‌برده می‌شود، در معرض شدید فساد اداری قرار دارد. به‌گفته‌ی او، هرگاه کارمندی خواهان تقاعد باشد، باید شصت مرحله را طی کند و در هر مرحله حداقل پنج‌صد افغانی رشوه بپردازد.
دراگو کاس هم‌چنین گفت که که برای اصلاح و عصری‌سازی سیستم تقاعد کارمندان دولتی، در سال ۲۰۰۹ سیستم الکترونیکی پیشنهاد شده بود اما گروهی از کارمندان وزارت کار و امور اجتماعی با تطبیق این سیستم مخالفت کردند. آقای کاس گفت که مقام‌های وزارت کار و اجتماعی نیز اعضای این گروه را می‌شناسند.

با این‌حال، آمنه افضلی که روز پنج‌شنبه، دهم دلو، در مراسم تجلیل از روز ملی متقاعدین سخن می‌گفت، از متهم شدن وزارت کار و امور اجتماعی به فساد گسترده‌ی اداری ابراز تاسف کرد اما گفت او کسی نیست که روحیه‌اش با این اتهام‌ها تضعیف شود. وزیر کار و امور اجتماعی افزود: «من کسی نیستم که روحیه‌ام ضعیف شود، چون ایمانا و وجدانا خودم به کار و اداره خود اطمینان دارم و هیچ ناراحت نمی‌شوم و هر کس هر برچسپی بزند، روحیه ما ضعیف نمی‌شود ولی روحیه جامعه ضعیف می‌شود. وقتی‌که به جامعه عنوان شود که ادارات فساد می‌کنند، برای مردم یک یاس و ناامیدی دست می‌دهد. ما برای مردم باید امیدواری بدهیم. نباید اداراتی که برای از بین بردن و مبارزه با فساد موظف شده‌اند، مردم خود را ناامید بسازند.»

وزیر کار، امور اجتماعی، شهدا و معلولین هم‌چنین کمیته مستقل مشترک نظارت و ارزیابی مبارزه علیه فساد اداری را مورد انتقاد قرار داد و گفت این کمیته به عوض این‌که وزارت کار و امور اجتماعی را مورد تقدیر و تجمید قرار دهد، متهم به فساد گسترده می‌کند. آمنه افضلی افزود که وزارت کار و امور اجتماعی در کارهای خود موفق بوده و کمیته مستقل مشترک نظارت و ارزیابی مبارزه علیه فساد اداری مسوولیت خود را نفهمیده است. خانم افضلی گفت: «ما قدم‌ها را برای از بین‌بردن فساد برداشته‌ایم. ما می‌‌خواهیم مسیرها را کوتاه و اصلاح‌ بسازیم و خوشبختانه اصلاح شده است. من نمی‌گویم که صد درصد اصلاح شده و همه‌چیز در اداره‌ی ما منظم است، ولی من با جرات می‌گویم که هشتاد درصد اصلاحات آورده‌ایم. کمیته مبارزه با فساد اداری از دید من آن کمیسیونی نیست که مثل تفتیش داخلی ما را تفتیش بکند و گزارش بدهد که چقدر فساد کرده و چقدر فساد نکرده است. یا آن ]کمیته[ سارنوالی نیست که بگوید کدام وزارت فساد کرد و کدام وزارت فساد نکرد. متاسفانه آن‌ها وظیفه خود را نفهمیده‌اند.»

هم‌چنین وزارت کار و امور اجتماعی از اصلاح سیستم تقاعد خبر داده می‌گوید که پس از این تمام متقاعدین می‌توانند که از طریق بانک‌ها معاشات تقاعدی خود را دریافت کنند.

سید نعیم سادات، رییس خزینه تقاعد، می‌گوید که در حال حاضر ۱۳۰ هزار تن در افغانستان معاش تقاعدی دریافت می‌کنند. به‌گفته‌ی او، تاکنون برای چهل هزار متقاعد حساب بانکی باز شده و قرار است برای تمام متقاعدین حسابات بانکی باز شود. آقای سادات تاکید کرد زمانی که برای تمام متقاعدین حساب بانکی باز شود، جایی برای فساد باقی نمی‌ماند.

اما، تورن غلام سخی یک تن از متقاعدین نظامی، می‌گوید که او پس از ۲۵ سال خدمت به دولت، به تقاعد سوق داده شده است. به‌گفته‌ی او، معاشی که برای متقاعدین داده می‌شود خیلی ناچیز است و نمی‌تواند به حل مشکلات اقتصادی‌شان کمک کند. غلام‌سخی گفت که سالانه سی هزار افغانی معاش می‌گیرد.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/2/1 ] [ 12:48 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
- احسان‌الله بکتاش

داکتر رنگین دادفر سپنتا، مشاور امنیت ملی دولت افغانستان، می‌‌گوید که دولت پاکستان طالبان را در گروگان خود گرفته و از آنان علیه افغانستان استفاده می‌کند. آقای سپنتا از دولت پاکستان خواست گروگان‌ها را آزاد سازد تا آنان بیایند با دولت افغانستان روی میز مذاکره بنشینند.

آقای سپنتا که روز پنج‌شنبه، دهم دلو، در واکنش به اظهارات اخیر یک مقام پاکستانی مبنی بر موکول کردن گفتگوهای صلح پس از انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان در یک کنفرانس خبری صحبت می‌کرد، افزود که موکول کردن گفتگوهای صلح برای پس از انتخابات ریاست‌جمهوری، نشان می‌دهد که پاکستان در امور داخلی افغانستان مداخله دارد. مشاور امنیت دولت افغانستان می‌گوید: «وقتی‌که مشاور امنیت ملی جمهوری اسلامی پاکستان و سرپرست وزارت خارجه آن کشور در سخنرانی خود در یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده شروع مذاکرات صلح میان افغانستان و طالبان را موکول به بعد از انتخابات می‌کند، یک‌بار دیگر این تاییدی است بر موقف افغانستان که پاکستان تنها کشوری است که می‌تواند در صلح به افغانستان کمک کند.» داکتر سپنتا هم‌چنین تاکید کرد: «پاکستان باید اجازه بدهد آن کسانی را که گروگان گرفته است و از آن‌ها علیه افغانستان استفاده می‌کند، بیایند و با افغانستان بر سر میز مذاکره بنشینند. اگر منظور از فرستادن چنین پیامی این باشد که اگر در افغانستان یک حکومتی که حاضر باشد از استقلال و حاکمیت افغانستان تعویض بدهد برسر قدرت بیاید بعد از انتخابات در آن صورت اجاز داده می‌شود که مذاکرات صلح آغاز شود، موقف ما این است و موقف مردم ما این است که چنین حکومتی مورد تایید مردم افغانستان قرار نخواهد گرفت.»

با این‌حال، داکتر رنگین دادفر سپتنا معتقد است که پاکستان انتظار دارد تا پس از انتخابات ریاست‌جمهوری، در افغانستان یک حکومت مطیع همسایه‌ها به‌وجود آید تا بتواند دوباره افغانستان را به میدان جولانگاه نفوذ خود تبدیل کند. آقای سپتنا تاکید کرد که هرگز چنین حکومتی در افغانستان به‌وجود نخواهد آمد و مردم این کشور به آنانی‌که موضعی علیه تجاوزگری‌های همسایه‌ها نداشته باشند، رای نمی‌دهند.

مشاور امنیت ملی هم‌چنین گفت که موکول کردن گفتگوهای صلح توسط پاکستان به بعد از انتخابات افغانستان، نشان می‌دهد که آن کشور در امور داخلی می‌خواهد به مداخله خود ادامه دهد. به‌گفته‌ی آقای سپنتا، پاکستان در طول سه دهه اخیر به‌ویژه در دوازده سال گذشته، از سیاست انتحاری فرستادن، برهم زدن ثبات و امنیت و کشتن مردم پیروی کرده است. مشاور امنیت ملی دولت افغانستان از کشورهایی‌که می‌خواهند متحد افغانستان باشند خواست تا مانع اصلی صلح در افغانستان را نام‌ ببرند. به‌گفته‌ی او، در غیر این صورت، هر نوع آرزوی داشتن روابط استراتژیک مورد سوال مردم افغانستان قرار می‌گیرد.

داکتر رنگین دادفر سپتنا تاکید کرد که دولت افغانستان برای آغاز مذاکرات صلح تمام دروازه‌ها را باز گذاشته و آماده‌ی آغاز گفتگوهای صلح است. مشاور امنیت ملی دولت افغانستان گفت: «افغانستان خواهان شروع مذاکرات صلح است و در عین زمان ما تمام دروازه‌ها را برای رسیدن به یک فضای قابل قبول برای ایالات متحده امریکا و افغانستان به‌منظور امضای قرارداد همکارهای امنیتی باز می‌گذاریم.»

شکستن بن‌بست

داکتر سپنتا هم‌چنین در مورد امضای موافقت‌نامه امنیتی میان افغانستان و ایالات متحده امریکا گفت که دو طرف در تلاش هستند تا بن‌بست در امضای موافقت‌نامه امنیتی را بشکنند. آقای سپنتا ابراز امیدواری کرد که این موافقت‌نامه قبل از انتخابات ریاست‌جمهوری به امضا برسد اما افزود که پاسخ‌گویی به خواست‌های افغانستان برای امضای این موافقت‌نامه، مساله اصلی و اساسی است. مشاور امنیت ملی دولت افغانستان گفت: «یکی از مسایل اساسی که در مرکز گفتمان‌های جاری کشور ما قرار دارد، مساله موافقت‌نامه همکاری‌های امنیتی و دفاعی با ایالات متحده است. می‌خواهم عرض بکنم که در این مورد تلاش از هر دو طرف جریان دارد تا ما بتوانیم بن‌بست جاری را بشکنانیم. اما، برای شکستن بن‌بست جاری بر سر راه امضای این قرار داد، بدون شک پاسخ‌گویی به خواست‌های مردم افغانستان که از طرف رییس‌جمهور تدوین و ارایه شده، کماکان مساله اصلی و اساسی است.»

داکتر سپتنا هم‌چنین گفت که افغانستان به امضای موافقت‌‌نامه امنیتی با ایالات متحده امریکا نیاز دارد اما در عین حال، از سیاست‌های آن کشور در قبال افغانستان و پاکستان انتقاد کرد. او گفت که سیاست امریکا در قبال این دو کشور متناقض بوده می‌خواهد هم با گرگ دوست و همکار استراتژیک باشد و هم با بره. وی گفت: «یک اشکال در سیاست‌های خارجی قدرت‌های بزرگ و ایالات متحده امریکا در منطقه ما است. یک پارادوکس، یک تناقض، که من به‌عنوان کسی‌که که شما می‌دانید خواهان امضای قرار داد همکاری‌های امنیتی و دفاعی هستم کماکان هم‌چنان و همکاری استراتژیک را با ایالات متحده به سود کشور خود ما می‌دانم و بخشی از اجزای از سیاست امنیتی و خارجی کشور ما می‌دانم، اما هرگز به این تناقض پاسخی نیافتم چه زمانی‌که وزیر خارجه کشور بودم و چه امروز. آن این است که ایالات متحده در پی آن است تا به جهان و مردم افغانستان بگوید که هم گرگ همکار و دوست استراتژیک است و هم بره.»

مشاور امنیت ملی دولت افغانستان تاکید کرد که ایالات متحده امریکا از میان افغانستان و پاکستان یکی را به‌عنوان متحد خود انتخاب کند.

گروهی سیاسی، هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2014/2/1 ] [ 12:4 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

کمیسیون مستقل حقوق بشر می‌گوید رهایی زندانیان به شکل گروهی توسط یک کمیته بی‌احترامی به محاکم افغانسان است.
تصمیم دولت برای رهایی ۳۷ زندانی از میان ۸۸ زندانی توسط کمیسیون رسیدگی به دوسیه‌های زندانیان بگرام، انتقاد شدید نیروهای امریکایی و نگرانی کمیسیون مستقل حقوق بشر را در پی داشته است.
رفیع‌الله بیدار، سخنگوی کمیسیون مستقل حقوق بشر به صدای امریکا گفته که در باره رهایی و یا عدم رهایی زندانیان و مجرمین تنها نهادهای عدلی و قضایی حق تصمیم‌گیری دارند.
کمیسیون مستقل حقوق بشر هم‌چنین از رهایی دسته‌جمعی این زندانیان ابراز نگرانی کرده می‌گوید  دوسیه‌های هر زندانی باید به صورت جداگانه مورد ارزیابی قرار گیرد.
آقای بیدار می‌گوید: «جریان عدالت کاملی که ما توقوع داریم مراعات نمی‌شود، ما نگرانی داریم از این‌گونه رهاشدن که فرهنگ معافیت را در کشور تقویت می‌کند. در این صورت است که ما یک بار دیگر به نقض حقوق بشر کمک می‌کنیم.»
کمیسیون مستقل حقوق بشر می‌گوید در صورتی‌که دوسیه‌ها بصورت درست ارزیابی نشود و مجرمین در نتیجه این اقدمات بدون سپری کردن محکمه رها شوند، آنان به مجرمین متکرر تبدیل شده و به جرایم خطرناکتری دست خواهند زد.
این در حالیست که نیروهای امریکایی نیز نشر اعلامیه‌ای رهایی این زندانیان را خطر جدی به امنیت تلقی کرده گفته‌اند افرادی از زندان رها شده‌اند دست‌شان به خون آلوده است.
نیروهای امریکایی در اعلامیه‌ خود صدور فرمان رهایی این زندانیان را محکوم کرده گفته‌اند در میان کسانی‌که قرار است آزاد شوند، افرادی وجود حضور دارند که اسناد و مدارک قوی بر علیه آنان وجود دارد که نیاز به پیگرد عدلی و قضایی دارد.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2014/2/1 ] [ 12:0 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

نوراحمد نوری، یک خبرنگار محلی در ولایت هلمند در جنوب کشور کشته شد. این خبرنگار با روزنامه امریکایی نیویورک تایمز کار می‌کرد. اتحادیه ملی ژورنالیستان افغانستان با نشر اعلامیه‌ای قتل این خبرنگار را به شدت محکوم کرده و خواستار بازداشت عاملان قتل او شده است.
عمر زواک، سخنگوی والی هلمند با تایید این خبر به بی‌بی‌سی گفته که شب جمعه نیروهای پولیس گزارشی را دریافت کردند که یک جسد در داخل بوجی در منطقه کارته لگان، شهر لشکرگاه مرکز ولایت هلمند کشف شده است. او افزود که فرد مقتول در نتیجه ضرب و جرح کشته شده اما عوامل آن تاکنون مشخص نشده است.
زواک توضیح داد که اطلاعات اولیه پولیس نشان می‌دهد که علت قتل وی انگیزه جنایی و جرمی داشته ولی تحقیقات در این زمینه هنوز تکمیل نشده است.
خانواده آقای نوری به خبرنگاران گفته که نوراحمد ساعت هشت صبح روز پنج‌شنبه خانه را به مقصد محل کارش ترک کرد ولی بعد از مدتی تلیفون همراه او خاموش شد. هلمند یکی از ولایت‌های ناامن است که تاکنون تعدادی از خبرنگاران در این ولایت کشته شده‌اند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/25 ] [ 10:43 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
رهبران نظامی ایالات متحده امریکا پیشنهاد کرده‌اند که با ختم ماموریت جنگی ناتو در افغانستان در ماه دسامبر سال روان، یا ده هزار سرباز امریکایی در افغانستان باقی بمانند یا همه‌ی آن‌ها این کشور را ترک کنند.

به گزارش دویچه‌وله، یک مقام ایالات متحده امریکا گفته است که جنرال جوزف دانفورد، فرمانده نیروهای بین‌المللی تحت رهبری ناتو هفته گذشته این پیشنهاد را به کاخ سفید تحویل داده است و اداره اوباما در حال بررسی این پیشنهاد است.
این مقام امریکایی با اشاره به پیشنهاد نگهداشتن ۱۰ هزار سرباز امریکایی در افغانستان افزوده است: «این کاملا منصفانه است که بگوییم جامعه استخباراتی، وزارت خارجه و پنتاگون همه باور دارند که اگر می‌خواهیم در افغانستان بعد از سال ۲۰۱۴ جای پا داشته باشیم، باید همین شمار سربازان در آنجا ابقا شوند.»
این مقام امریکایی که نخواسته است نامش فاش شود، افزوده است که اگر شمار این سربازان ۱۰ هزار نباشد، خیلی محتاطانه خواهد بود که در آنجا هیچ سربازی باقی گذاشته نشود.
این پیشنهاد که در ابتدا روزنامه‌های وال ستریت ژورنال و نیویارک تایمز در مورد آن گزارش دادند، در کاخ سفید نیز مورد گفتگو قرار گرفته است. به گفته مقام نامبرده، در این پیشنهاد همچنان گفته شده است که نیروهای امریکایی بعد از سال ۲۰۱۴ برای مدت زمان کوتاه در افغانستان بمانند و در حدود دو سال بعد دوباره خارج شوند.
چنین برنامه‌ای به بارک اوباما رییس‌جمهور ایالات متحده امریکا اجازه می‌دهد که تا ختم دوره ریاست‌جمهوری‌اش در جنوری ۲۰۱۷ جنگ افغانستان را پایان یافته اعلام کند.
اما هرگونه حضور نیروهای امریکایی در افغانستان به امضای توافق‌نامه دوجانبه امنیتی وابسته است. حامد کرزی تا هنوز از امضای این موافقت‌نامه که چهارچوب قانونی حضور نیروهای امریکایی در افغانستان را تعریف می‌کند، خودداری کرده است.

 گروهی هفته نامه ی ندای غزنه

منبع:8 صبح

[ 2014/1/25 ] [ 10:41 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

مقام‌های ناتو در اجلاس دو روزه وزرای دفاع کشورهای عضو این سازمان در بروکسل، به تعهدات این سازمان نظامی به حمایت کامل‌شان از ماموریت نیروهای بین‌المللی در افغانستان تاکید کردند.
نیروهای نظامی آیساف به رهبری ناتو در افغانستان، تا یازده ماه یعنی در پایان سال جاری میلادی از کشور بیرون می‌شوند.
جنرال نود برلیس، رییس کمیته نظامی ناتو، پس از پایان اجلاس وزرای دفاع در بروکسل در یک نشست خبری در باره اهمیت عملیات امسال ناتو در افغانستان گفت: «ما در این مدت یک چارچوب زمانی خیلی مهم داریم که در جریان آن، عملیات آیساف به نیروهای امنیتی افغان سپرده شده، قسمتی از نیروهای ما دوباره جابه‌جا گردیده و شرایط به هدف حمایت دوامدار نیروهای افغان وضع می‌شوند.»جنرال برتلیس اضافه کرد، وزاری دفاع ناتو در این اجلاس نظریات‌شان را در باره شایستگی، اعتماد و قابلیت نیروهای امنیتی افغانستان، باهم شریک ساخته و تشخص دادند که نیروهای امنیتی افغانستان تا هنوز به کمک ناتو نیاز دارند.
ناتو و نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت یا آیساف در افغانستان متعهدند که از روند انتقال مسوولیت‌های امنیتی تا پایان سال ۲۰۱۴ اطمینان حاصل کنند.
جنرال نود برتلیس، رییس کمیته نظامی ناتو، در این نشست خبری هم‌چنین آمادگی‌ها برای انتخابات سال ۹۳ را از وظایف مهم ناتو در افغانستان خواند.
وی گفت: «در مقابل ما یک دوره آزمون در پیش است که تا حدی زیاد آن آمادگی ما و نتایج انتخابات را آن شکل خواهند داد.»
جنرال نود برتلیس، رییس کمیته‌ی نظامی ناتو گفت، آنها هدفی را که ناتو در اجلاس لیزبن با مقامات افغانستان روی آن موافقه کرده و در اجلاس شیکاگو به آن تاکید گردید، یعنی این‌که افغانستان دیگر به لانه مطمین تروریستان مبدل نشود، دنبال می‌کنند.
وزرای دفاع ناتو در این اجلاس که روز چهارشنبه و پنج‌شنبه تدویر یافت، برنامه و آمادگی تغییر به ماموریت جدید آموزش، مشوره و کمک به رهبری ناتو را بعد از سال ۲۰۱۴ میلادی در افغانستان مورد بررسی قرار دادند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/25 ] [ 10:39 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

- حکیمی

شماری از نهادهای مدنی روز پنج‌شنبه در یک کنفرانس خبری از رییس‌جمهور کرزی خواستند تا با امضای موافقت‌نامه امنیتی به نگرانی‌های مردم پایان دهد. این در حالیست که کنگره ایالات متحده امریکا کمک‌های این کشور برای افغانستان را به نصف کاهش داد. سران ناتو نیز گفته‌اند ادامه همکاری کشورهای عضو ناتو با افغانستان وابسته به امضای موافقت‌نامه امنیتی امریکا با افغانستان است.
تاخیر در امضای موافقت‌نامه امنیتی این نگرانی‌ها را افزایش داده که ایالات متحده امریکا پس از سال ۲۰۱۴ هیچ نیرویی در افغانستان به‌جا نگذارد و گزینه صفر را تطبیق کند. چنانچه در عراق نیز پس از آن‌که حکومت عراق با امریکا موافقت‌نامه امنیتی امضا نکرد، این کشور همه نیروهایش را از عراق خارج کرد.
در اعلامیه‌ای که از سوی نهادهای مدنی به نشر رسیده آمده است که در صورت قطع همکاری‌های امریکا، افغانستان با مشکلات اقتصادی و امنیتی مواجه خواهد شد: «با تداوم ناامنی در کشور، هیچ فرد و یا سازمانی حاضر به سرمایه‌گذاری و ایجاد اشتغال در جامعه‌ی فاقد امنیت نخواهد شد و وضعیت وخیم اقتصادی کشور، هم‌چنان سیر نزولی خواهد یافت. حل این معضلات منوط به کمک‌های مالی جامعه‌ی جهانی، که متاسفانه بر اثر تعلل در امضای قرارداد امنیتی هم‌اکنون کاهش یافته و نیز سرمایه‌گذاری بخش‌های خصوصی داخلی و خارجی است که در رشد و توسعه‌ی اقتصادی کشور مفید بوده و در درازمدت ما را به خودکفایی و استقلال اقتصادی خواهد رساند. همه‌ی این‌ها بخشی از تعهدات امریکا و جامعه‌ی جهانی هستند که امضای قرارداد امنیتی ـ دفاعی آن را تسریع و محقق می سازد.»
در دوازده سال اخیر افغانستان در عرصه‌های مختلف رشد کرده است. نهادهای دموکراتیک هرچند ضعیف شکل گرفته‌اند و اقتصاد مردم نیز تا اندازه‌ای بهبود یافته است. زنان در شهرها به برخی از حقوق اولیه دست یافته‌اند و میلیون‌ها کودک به مکتب می‌روند اما نهادهای مدنی نگرانند که با خروج کامل نیروهای امریکایی این دست‌آوردها از دست خواهند رفت. در اعلامیه این نهادها آمده است:‌ «عدم امضای پیمان امنیتی ـ دفاعی با امریکا، به‌طور حتم، توان امنیتی و اقتصادی کشور را فرو خواهد کاست و تمامی دست‌آوردهای مثبت و دموکراتیک ۱۲ ساله‌ی اخیر را برباد خواهد داد. هم‌چنین وفاق ملی‌ای را که در دهه‌ی اخیر، به‌طور نسبی، در جامعه شکل گرفته و می‌تواند در آینده به وحدت ملی و ملت‌سازی بینجامد، از میان برداشته و تنش‌های قومی تازه‌ای را در کشور شعله‌ور خواهد ساخت. این در حالیست که کشور برای انتقال موفقانه سیاسی و انتخابات شفاف آینده و طی روند ملت‌سازی و حکمرانی شایسته، نیاز مبرم به بهبود وضعیت امنیتی دارد.»
نهادهای مدنی تاکید کردند در صورتی که موافقت‌نامه امنیتی امضا نشود امریکا مجبور به تطبیق گزینه صفر خواهد شد و در آن صورت افغانستان نمی‌تواند از کمک‌هایی که برای نیروهای امنیتی توسط امریکا و ناتو در نظر گرفته شده، استفاده کند. به باور این نهادها، قطع کمک‌های مالی به نیروهای امنیتی توان این نیروها برای مبارزه با تروریزم تا حد زیادی کاهش خواهد داد و این خطر وجود دارد که اردو و پولیس نتوانند به دلیل کمبود تجهیزات جنگ کنونی در افغانستان را به پیش ببرند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/25 ] [ 10:37 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
 اسماعیل خان، معاون اول عبدالرب رسول سیاف و از رهبران جهادی روز گذشته از یک حمله انتحاری جان به سلامت برد. انتحارکننده پس از آن خودرا منفجر کرد که اسماعیل خان از یک مسجد در هرات بیرون می‌شد.

این حمله ساعت یک و نیم بعد از ظهر روز جمعه در مسجد باغچه مستوفی انجام شد. مقام‌ها در ولایت هرات گفته‌اند که فرد انتحار‌کننده حدود هفتاد سال سن داشته و نتوانسته بمب بسته‌شده در بدنش را در زمان و مکان مناسب انفجار دهد.
اسماعیل خان پرنفوذ‌ترین فرمانده مجاهدین در ولایت هرات است. او سمت‌های وزیر انرژی و آب و والی هرات را در حکومت رییس‌جمهور کرزی به عهده داشته است.
پس از آغاز ثبت نام نامزدان ریاست‌جمهوری اسماعیل خان به عنوان معاون اول عبدالرب رسول سیاف در کمیسیون انتخابات ثبت نام کرد.

گروهی خبر هفته نامه ندای غزنه

منبع: ۸صبح، کابل

[ 2014/1/25 ] [ 10:35 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
حاجی احمدذکی زاهد- رییس شورای ولایتی پروان
يكشنبه ٢٩ جدي ١٣٩٢ ساعت ١٨:٣٧

يادآوری: عمليات اخير در ولسوالي سياه گرد ولايت پروان و تلفات ناشی از آن، در اين چند روز سر و صداهاي زيادی را ايجاد كرده است.
از دوستان فيسبوك، به خصوص دوستانی كه در رسانه‌ها كار مي كنند، خواهش می كنم تا به خاطر دانستن اصل قضيه اين نوشته‌ كوتاه را بخوانند و بازتاب دهند.

عمليات اخير در ولسوالي سياه گرد ولايت پروان و تلفات ناشي از آن، در اين چند روز سر و صداهای زيادی را ايجاد كرده است. عمليات اخير در ولسوالي سياه گرد ولايت پروان و تلفات ناشي از آن، در اين چند روز سر و صداهای زيادی را ايجاد كرده است.
ولايت پروان در سالهاي پسين تاريخ معاصر افغانستان، يكی از پايگاههای اصلي جهاد و مقاومت بوده است. اين ولايت در دوره‌ حاكميت سياه طالبان، به عنوان مركز فرماندهی مقاومت ضد طالبان، بیشترین تلفات و خسارات را نیز متحمل شده است.
هزاران جوان پروانی در دوره‌ مقاومت، قربانی مبارزه عليه تروريسم شده اند و طالبان، نه تنها به انسان اين مرز و بوم باستانی، كه به تاکستان ها، مزارع و درخت و دیوار اش نيزرحم نکردند و این ولايت، در نتيجه تهاجم‌های پيی هم آنان، به سرزمین سوخته تبدیل شد.
حالا كه بيش از دوازده سال از سرنگونی امارت نام نهاد طالبان می گذرد، مايه‌ تعجب است كه كفر از كعبه برخاسته و از ولايت پروان با آن همه افتخارات ارزشمند تاريخي، به عنوان يكی از مراكز طالبان نام برده مي شود و هر از گاهی، گزارش های جدی و نگران كننده‌ يی از حضور طالبان و ايجاد هراس و نا امنی توسط آنان به نشر می رسد.
تازه ترين مورد نا امني در پروان كه در آن متأسفانه شماری از افراد ملكي نيز قربانی شده اند، سر و صداهای زيادی برپا كرد و شماری از افراد فرصت طلب، با وارونه نشان دادن واقعيت های عينی حادثه، خود را مدافع مردم معرفی كردند، فتوای جهاد دادند و حادثه را آنگونه كه بود نه، بلكه آنگونه كه منافع شان ايجاب می كرد، جلوه دادند.
اما واقعيت قضيه اينگونه بوده است:
به تاريخ 23 جدی 1392، قوت‌های خاص امریکایی که مسوولیت اکمالات پولیس محلی را دارند، به ولسوالی سیاه گرد رفتند و در جايی كه بنام «قلعه‌ کهنه» معروف و مرکز پولیس محلی در آن واقع است٬ مستقر شدند.
پس از استقرار این نیروها، طالبان از قريه‌ «سُرخي» ولسوالي سياه گرد، تير اندازي و پرتاب گلوله را با سلاح های خفیف و سنگین (بي ام يك، ده شكه، توپ 82 و هاوان) بالای محل استقرار نيروهای خارجي در سياه گرد شروع كردند و در گيري ميان هر دو طرف تا ساعت 9:00 همان شب، ادامه يافت.
فردای آن روز، نيروهاي ويژه امريكايی (US Special Force ) با پولیس ملی و پولیس محلی، به خاطر خنثی كردن حمله‌ طالبان، مشترکاً بالای قریه‌ «سُرخی» که طالبان در آن سنگر گرفته بودند، حمله کردند که در جریان عملیات یک طالب کشته شد، و بر اثر فیر راکت توسط طالبان، دو كودك نیز در قريه‌ سرخی به شهادت رسيدند.

حاجی احمدذکی زاهد، رییس شورای ولایتی پروان به دنبال عملیات اخیر در ولسوالی سیاه گرد ولایت پروان و جنجالی شدن این قضیه گزارش مفصلی را تهیه کرده است حاجی احمدذکی زاهد، رییس شورای ولایتی پروان به دنبال عملیات اخیر در ولسوالی سیاه گرد ولایت پروان و جنجالی شدن این قضیه گزارش مفصلی را تهیه کرده است
پس از این رویداد، حدود ساعت یک شب 24/25 جدی 1392 نيروهای ويژه امريكايی (Special Force US) و قطعات خاص اردوی ملی از طریق هوا، وارد دره‌ وازغر( كه يكي مراكز فرماندهي طالبان در پروان به شمار مي رود) شدند تا بالای مولوی عبدالرحمن كه اصلاً از قريه‌ «تيلانچي» مركز پروان است و در دره‌ «وازغر» سياه گرد، عمليات طالبان برعليه نيروهای خارجي در آن شب را رهبری مي كرده است، حمله كنند.
مولوي عبدالرحمن از زندانيان رها شده از زندان بگرام است و در گذشته، يكي از قوماندانان مشهور طالبان و مسوول سلاح ثقيله‌ آنان بوده است.
وقتي نيروهاي اردوی ملی و نيروهای خاص امريكايی وارد دره‌ «وازغر» می شوند، مولوي عبدالرحمن تير اندازی بالاي آنان را آغاز مي كند وهنگامی كه درگيری ميان طرفين شدت می گيرد، مولوی عبدالرحمن سنگر اش را عوض كرده، به داخل خانه‌ همسايه اش بنام « مرحوم قربان» می شود و از آنجا، با آنكه اعضای خانواده‌ همسايه به آوردن قرآن التماس مي كنند و برايش عذر می كنند تا از خانه‌ شان فير نكند٬ باآنهم بالای نیروهای عملیاتی تیر اندازی می کند.
در نتیجه این تیر اندازی ها، درگيری وسعت پيدا مي كند و همه‌ طالبان مستقر در دره‌ «وازغر» از هرطرف بالای نيروهای عملياتی آتش می گشایند.
شمار مجموعي و دقيق تلفات رويداد سياه گرد:
از جانب نيرو های عملياتي:
1- يك سرباز امريكايي كشته.
2- يك سرباز كوماندوی افغانستان زخمي.
كشته شدگان طالب:
1- مولوي عبدالرحمن- از آزاد شدگان زندان بگرام
2- قاری عتيق الله – ولسوال نام نهاد طالبان در ولسوالی سياه گرد
3- حاجت گل - راكت انداز طالبان، از گروپ قوماندان نورگل كه قوماندان عمومی طالبان در وازغر می باشد.
4- جان گل ولد قيوم
5- الف جان ولد محمد ايوب
6- يك طالب بنام سيف الرحمن ولد عبدل توسط نيروهاي امريكايی اسير شده است.
افراد ملكی كه در نتيجه فير راكت توسط طالبان جان خود را از دست داده اند:
1- فيض الله – كودك شش ساله
2- عبدالله فرزند سيد حكيم- كودك چهار ساله
3- مادر اين كودكان نیز زخمی شده است.
افراد ملكي ای كه در نتيجه فير دو طرف كشته شده اند:
1- الف الدين ولد محمد ايوب
2- بسم الله ولد سليم
3- شمس الرحمن فرزند مولوی عبدالرحمن( فردی كه در بالا از آن ياد شد) .
افراد ملكي ای كه در نتيجه‌ درگيري ها ميان دو طرف زخمي و كشته شده اند:
1- سامعه بنت عبدالامين شهيد.
2- عزت الله ولد قربان الله شهيد.
3- سيفوره بنت قربان الله شهيد.
4- عابده بنت قربان الله شهيد.
5- حشمت الله زخمی.
6- آرزو زخمي.
ديده می شود كه تعداد قابل ملاحظه يی از فرماندهان مهم طالبان در اين عمليات كشته شده اند و نيز سهم طالبان در كشته شدن افراد ملكي، بيشتر از سهم نيروهای عملياتي است.
ما از كشته شدن افراد ملكي در اين حادثه شديداً غمگين و متأسف هستيم. مسووليت اصلی قربانی شدن افراد ملكي، به طالبان برمی گردد، زيرا آنان هميشه در عمليات شان، به گونه‌ اجباری از خانه های افراد ملكي به عنوان سنگر استفاده مي كنند و افراد ملكی را سپر قرار ميدهند.
برای جلو گيری از كشته شدن افراد ملكی و آسيب رسيدن به مال و جان آنها، نياز است كه همه مسوولين، مقامات، نمايندگان پروان در مجالس شورای ملی و شورای ولايتی، باهم مشترك كار كنند و پروان را كه تا چند سال پيش از امن‌ترين ولايت های افغانستان بود، دوباره به حالت اصلي اش برگردانند.
از زماني كه طالبان ناامني را در پروان ايجاد كرده اند، شمار زيادی از افراد ملكي توسط آنان كشته شده اند و خسارات مالي و جانی زيادی به مردم ساكن در مناطقي كه آنان فعاليت دارند و نيز به مردمي كه از مسير پروان – باميان می گذرند، رسيده است؛ ولی آنهايی كه فتوای جهاد صادر می كنند و خود را مدافع مردم معرفی می نمايند، همواره در برابر فجايعی كه طالبان خلق كرده اند، سكوت اختيار می كنند و حتا، تا حادثه‌ اخير اتفاق نيافتاده بود، هيچ‌گاهی در ارتباط به ناامنی های موجود در پروان حرفی به زبان نمی آوردند.
از مدت زيادی به اين طرف، ولسوالي‌های سياه گرد، شينواری، شيخ علی و كوه صافی ولايت پروان تقريبآ به گونه‌ كامل به دست طالبان سقوط كرده است و طالبان در قسمت های مهمي از اين ولسوالي ها حاكميت دارند؛ ولی آقايانی كه با رأی مردم اين مناطق، صاحب كرسی و مقام شدند، ازدشواری هايی كه طالبان بالای مردم آورده اند نه تنها يادی نمی كنند، بلكه به جانبداری از دهشت افگنان، فتوای جهاد هم صادر می کنند.
مردم حق دارند بپرسند كه دليل سكوت مرگبار ايشان تا حالا چه بوده است؟ و چرا ايشان هيچگاهی تلاش نكرده اند تا مناطقي را كه از مردم رأی گرفته اند، از شر استبداد طالبان نجات دهند و صدای مردم را بلند كنند؟

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/20 ] [ 11:15 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
واکنش‌هایی که به اعلام موضع در قبال رسانه‌ها از سوی کمیسیون رسانه‌های انتخابات نشان داده شد، نشان می‌دهد که برخی از تحلیلگران و کارشناسان رسانه‌ای از این محدودسازی رضایت ندارند. اخیرا نهادهای حمایت‌کننده از رسانه‌های آزاد لایحه کمیسیون رسانه‌های انتخابات را خلاف قانون اساسی کشور خوانده شده است.

به‌نظر می‌رسد آن‌چه به‌عنوان نکته اعتراضی از سوی برخی از نهادهای حمایت‌کننده از رسانه‌های آزاد مورد اشاره قرار گرفته است، درخواست حساب‌دهی مالی رسانه‌ها از سوی کمیسیون رسانه‌های انتخابات می‌باشد. این‌که این کمیسیون خواستار گزارش‌دهی مالی رسانه‌های آزاد شده است، با واکنش نهادهای حمایت‌کننده از رسانه‌های آزاد روبه‌رو شده است.
صرف‌نظر از این‌که در خصوص موجه بودن خواسته‌های مطرح شده از سوی کمیسیون رسانه‌های انتخابات و یا انتقادهایی که از سوی دست‌اندرکاران حمایت‌کننده از رسانه‌های آزاد عنوان شده است، توجه شود، در پیوند به این موضوع می‌توان یک بحث روانی اجتماعی را مطرح کرد. برداشت اولیه‌ای که از علاقه دست‌اندرکاران کمیسیون رسانه‌های انتخابات به محدود‌سازی فعالیت‌های رسانه‌ای می‌کنند، این ذهنیت را ایجاد می‌کند که ممکن است این محدود‌سازی‌ها ناشی از عطش روانی حکمرانی و یا بی‌باوری به آزادی بیان باشد.
اهمیت این بحث در این است که دیده می‌شود مطالبات محدودیت‌گرایانه از سوی کسانی مطرح می‌شود که تا چند روز پیش خود از مدافعان رسانه‌های آزاد بوده و در قالب رسانه‌گران آزاد فعالیت داشته‌اند. وقتی از سوی این افراد مطالبات محدودگرایانه از رسانه‌های آزاد صورت می‌گیرد، تقریبا دو بحث را به‌میان می‌آورد که هر یک از این دو بحث می‌تواند نشان‌دهنده شکاف‌های عمیق در باورهای جامعه باشد.
وضع این محدودیت‌ها از یک‌سو می‌تواند نشان‌دهنده تحت تاثیر قرار گرفتن روحیه عطش برخورد حاکمیتی در نزد افراد جامعه باشد. به این معنا که در این جامعه و در میان افرادی که این جامعه را تشکیل می‌دهند، این عطش وجود دارد که در صورت دسترسی به مقام و صلاحیت، برخورد حاکمانه با سایر اعضای جامعه داشته باشد. این روحیه سبب می‌شود تا شخصی که در گذشته مدافع یک ایده بوده است، با شامل شدن در حلقه قدرت، نه تنها از مدافعه از ایده قبلی خود دست بردارد، بلکه مبادرت به تغییر ایده خود کرده و حتا در برابر آن موضع می‌گیرد.
این تغییر دیدگاه ریشه در ستم‌پذیری دارد که در جامعه وجود دارد. در واقع از همین روحیه است که زورمندان نیز سود برده و تلاش می‌کنند تا بدون توجه به خواسته‌ها و مطالبات مردم، جامعه و حتا قانون، آن‌چه را خود می‌خواهند برتر شمرده و در محقق‌سازی آن اصرار داشته باشند. همین نیز سبب شده است که هر شخصی به پیمانه دسترسی به صلاحیت و قدرت حتا به خود حق می‌دهد که قانون وضع کند و محدودیت‌هایی را در برابر دیگران ایجاد کند. این در حالی است که در همین جامعه اصول خاصی در خصوص تشریفات مربوط به وضع قوانین وجود دارد و منابع و مراجع محدودی می‌توانند مبادرت به وضع قوانین نمایند.
از سوی دیگر رفتار متبارزکننده محدودیت‌سازانه از سوی کسانی‌که در چند روز گذشته در صف رسانه‌گران آزاد قرار داشته‌اند و امروزه در موقعیت دیگری قرار گرفته‌اند، می‌تواند نشان‌دهنده عدم باور عمیق آنان به اصل آزادی فعالیت‌های رسانه‌ای باشد که در نظام حقوقی افغانستان به‌عنوان اصل آزادی بیان به‌رسمیت شناخته شده است. اصل آزادی بیان که به‌عنوان یکی از اصول اساسی در نظام حقوقی افغانستان مورد تاکید قرار گرفته است، ایجاب می‌کند که به این اصل احترام گذاشته شود و از سوی دیگر جامعه نیز اجازه داشته باشد که از مصادیق این اصل بهره‌مند شود.
این‌که دیده می‌شود، صف‌های اجتماعی باعث تغییر دیدگاه‌های افراد این جامعه می‌گردد، یک نکته بسیار منفی است. زیرا موجودیت چنین روحیه‌ای در جامعه هرگز اجازه نخواهد داد که برخی از اصول و قواعد اساسی از نهادینه شدن لازم برخوردار شود. به‌نظر می‌رسد این مشکل در رفتار سیاسی موجود در جامعه نیز هرازگاهی به مشاهده می‌رسد. این‌که دیده می‌شود برخی از سیاستمداران چند روزی در یک صف قرار گرفته و یک دیدگاه را مطرح می‌کنند و بعد از چند روز در صف دیگری قرار گرفته و دیدگاه دیگری را مطرح می‌کنند، نشان‌دهنده همین موجودیت تغییرپذیری فکری براساس تغییرات و جابه‌جایی‌ها در صف‌ها می‌باشد.
همین عارضه باعث شده است که در این کشور تاکنون هسته‌های قوی و در عین حال پایدار سیاسی شکل نگیرد. اگر چنین هسته‌های قوی و پایدار شکل می‌گرفت، امروزه ما شاهد شکل‌گیری احزاب سیاسی قوی می‌بودیم که می‌توانستند چهره مطلوب‌تری را در عرصه مدیریتی سیاسی کشور به نمایش می‌گذاشتند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2014/1/18 ] [ 10:37 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
یک مقام ارشد ایالات متحده امریکا هشدار داده که تولید تریاک در افغانستان به نحو بی‌سابقه‌ای رونق یافته است. او گفته است که به این دلیل، خطر تبدیل‌شدن افغانستان به یک دولت «مواد مخدر-جنایتکار» وجود دارد.

به گزارش دویچه‌وله، جان ساپکو، بازرس کل امریکا برای بازسازی افغانستان، به سناتوران امریکایی هشدار داده که با وجود اجرای برنامه‌های پرهزینه بین‌المللی برای مبارزه با مواد مخدر در بیش از یک دهه، تولید کوکنار که در عین زمان به تمویل شورشگری طالبان کمک می‌کند، نسبت به هر وقت دیگر بیشتر است.
رییس دفتر نظارت بر بازسازی افغانستان «سیگار» در گزارش‌اش نوشته است که در نتیجه، رشد تجارت تریاک می‌تواند باعث مسلط‌شدن کامل شبکه‌های قاچاقبران مواد مخدر بر افغانستان شود.
جان ساپکو با ذکر دیدگاه‌های کسانی که در افغانستان کار می‌کنند، گفته است که بعد از خروج بخش اصلی نیروهای زیر فرماندهی ناتو در اخیر سال جاری، افغانستان می‌تواند یا به یک دولت مدرن موفق، یا یک دولت اسلامگرای طالبانی و یا «یک دولت مواد مخدر – جنایتکار» تبدیل گردد.
او نوشته است: «با فقدان برنامه‌های موثر در مبارزه بر ضد موادمخدر و فقدان اراده سیاسی در افغان‌ها برای جلوگیری جدی این مشکل خطرناک، امکان سوم می‌تواند واقعیت یابد.»
فعلا ۲۰۹ هزار هکتار زمین در افغانستان کوکنار کشت شده و این بیانگر تولید ۹۰ درصد تریاک جهان است. ساپکو گفته است که کشاورزان افغانستان «امروز بیشتر از هر وقت دیگر در تاریخ معاصر این کشور کوکنار می‌کارند.»
هنگامی که نیروهای امریکایی طالبان را در سال ۲۰۰۱ به دلیل اتحاد شان با القاعده از حکومت برکنار کردند، در افغانستان ۸۰۰۰ هکتار زمین کوکنار کشت می‌شد.
ساپکو به کمیته کنترول مواد مخدر بین‌المللی در مجلس سنای امریکا نوشته است: «به عقیده تقریبا همه کسانی که من با آنها گپ زده‌ام، اوضاع در افغانستان خوف‌انگیز است و چشم‌انداز اندکی برای بهبود در سال ۲۰۱۴ و بعد از آن وجود دارد.»
این مقام امریکایی افزوده است: «به نظر می‌رسد که امروز نه ایالات متحده امریکا و نه حکومت افغانستان دارای کدام استراتژی واضح و اولویت یافته برای مبارزه موثر با تجارت مواد مخدر است، و بعد از سال ۲۰۱۴ این برنامه‌ها بسیار کمتر خواهد بود.»
او می‌گوید با وجود آن که از سال ۲۰۰۲ به این‌سو هفت میلیارد دالر برای پروژه‌های مبارزه با مواد مخدر هزینه شده است و سه میلیارد دالر دیگر صرف برنامه‌های بدیل زراعتی شده است، واشنگتن هنوز هم فاقد یک استراتژی منطقی و بهم مرتبط برای مهار کردن این مشکل می‌باشد.
در سال‌های اول ماموریت ایتلاف بین‌المللی، پیش از آن که در سال ۲۰۱۰ تغییری در دیدگاه واشنگتن به وجود آید و تمرکز روی مبارزه با فساد و جلوگیری از رسیدن پول تریاک به طالبان شود، ایالات متحده امریکا جانبدار امحای مزارع کوکنار بود.
جان ساپکو گفته است که شیوع قاچاق تریاک و هیرویین سکتور مالی افغانستان را «مسموم» می‌سازد و افزایش فساد در حالی که «شبکه‌های جنایتکار را پرورش می‌دهد»، مشروعیت دولت را تضعیف می‌کند.
ساپکو نوشته است: «علایمی وجود وجود دارند که عناصری در نیروهای امنیتی افغانستان با جماعات روستایی به توافق می‌رسند تا به کشت کوکنار اجازه بدهند و یا حتا آن را تشویق کنند.»
بنا به سنجش‌های ایالات متحده امریکا و جامعه بین‌المللی، شورشگری طالبان مستقیما از تجارت مواد مخدر سود می‌برد. طوری که جنگجویان سالانه بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیون دالر از قاچاق مواد مخدر، اخازی، مالیات، آدم‌ربایی و سایر انواع قاچاق به دست می‌آورند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/18 ] [ 10:36 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
وزیر دفاع پولند اعلام کرده که این کشور خروج نیروهای خود از افغانستان را در سال ٢٠١۴ تسریع خواهد کرد.

توماس سیمونیاک، وزیر دفاع پولند در یک کنفرانس خبری در ورشو گفته است: «در توافق با متحدان خود، ما تصمیم گرفته‌ایم خروج نیروهای خود از افغانستان را تسریع کنیم. بدین ترتیب، از ماه می آینده فقط ۵٠٠ سرباز پولندی در افغانستان باقی خواهند ماند.»
وزیر دفاع پولند افزوده که تمامی تجهیزات سنگین از جمله وسایط‌ زرهی و هلیکوپترهای مربوط به نیروهای پولندی از افغانستان انتقال داده خواهد شد.
شمار نیروهای پولندی در افغانستان در ماه نوامبر گذشته به ١١٠٠ سرباز می‌رسید و پیشر این کشور اعلام کرده بود یک هزار تن از آنان تا پایان سال جاری در افغانستان باقی خواهند ماند.
در چارچوب نیروهای بین‌المللی مستقر در افغانستان، نیروهای پولندی امنیت ولایت غزنی در جنوب شرق کشور را بعهده دارند و تا کنون ٣٨ نظامی پولندی در این راه جان خود را از دست داده‌اند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/18 ] [ 10:15 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

وزارت امور داخله می‌گوید به‌دلیل وجود مشکلات تخنیکی در بودجه، روند پرداخت معاشات پولیس که در ماه‌های عقرب و قوس به تاخیر افتاده بود، سر از امروز شنبه، ۲۸ جدی، پرداخته می‌شود. به‌گفته‌ی مسوولان این وزارت، سال مالی ۱۳۹۲ نه ماهه بود و این مساله نیز در تاخیر پرداخت معاشات پولیس تاثیر داشته است.
این اظهارات در حالی بیان می‌شود که اخیرا شماری از ماموران پولیس در تماس با روزنامه ۸صبح، از پرداخت نشدن به‌موقع معاشات‌شان در ماه‌های عقرب و قوس شکایت کرده بودند.
با این‌حال، صدیق صدیقی، سخنگوی وزارت امور داخله، می‌گوید به‌دلیل مشکلات تخنیکی در بودجه، پرداخت معاشات پولیس با تاخیر مواجه شده بود اما این مشکل حل شده و پول به حساب تمام ماموران پولیس در بانک‌ها فرستاده و آنان می‌توانند سر از روز شنبه معاش خود را دریافت کنند. آقای صدیقی گفت: «پول در تمام بانک‌ها فرستاده شده و روز شنبه تمام سربازان ما می‌توانند معاشات خود را بگیرند. البته یک مشکل تخنیکی در حساب تخصیص بودجه و مدیریتی که از طرف نهادهای مختلف در بخش معاشات وجود داشت، معاشات ماه‌های عقرب و قوس با تاخیر مواجه شد که هر دو ماه انتقال شده و روز شنبه سربازان ما می‌توانند معاش خود را بگیرند.»
سخنگوی وزارت امور داخله افزود که سال مالی ۱۳۹۲ که نه ماهه بود نیز بر پرداخت معاشات پولیس تاثیر گذاشته بود. به‌گفته‌ی او، بسته شدن معاشات و تخصیص جدید، پرداخت به‌موقع معاشات پولیس را با مشکل مواجه ساخت.
در همین‌حال، جنرال نظیفه ذکی، عضو کمیسیون امنیت داخلی مجلس نمایندگان، نیز می‌گوید که شکایت سربازان پولیس به‌دلیل پرداخت نشدن به‌موقع معاشات‌شان به این کمیسیون نیز رسیده بود. اما او می‌افزاید که از معاشات پولیس برای تدویر لویه‌جرگه استفاده شده و به همین دلیل، دو ماه معاش سربازان پولیس به تاخیر افتاد. خانم ذکی گفت: «نزدیک به یک ماه است که سر و صدای سربازان پولیس و هم‌مسلک‌های ما در رابطه به عدم پرداخت معاشات‌شان بلند شده و به ما مراجعه کرده‌اند. ما هم به سمع وزارت امور داخله رساندیم و مسوولان این وزارت را به کمیسیون امنیت داخلی مجلس خواستیم و آنان گفتند که مقدار پول وزارت را در جرگه مشورتی از بودجه عادی که معاشات پولیس است، به‌مصرف رسانده است.»
اما، وزارت امور داخله اختصاص معاشات پولیس برای تدویر لویه‌جرگه را رد کرده می‌گوید که مشکلات تخنیکی در بودجه و نه ماهه بودن سال مالی باعث تاخیر در پرداخت معاشات پولیس شده است.
با این‌حال، جنرال نظیفه ذکی تاکید می‌کند در صورتی‌که معاشات ماموران امنیتی به‌ویژه پولیس به‌موقع پرداخته نشود، این مساله روی امنیت کشور تاثیر منفی بجا می‌گذارد. به‌گفته‌ی او، فرار از وظایف و بی‌توجهی به مسوولیت‌ها از جمله تاثیرات منفی پرداخت نشدن به‌موقع معاشات سربازان پولیس خواهد بود.
هم‌چنین نورالحق علومی، عضو پیشین مجلس نمایندگان و از آگاهان نظامی کشور نیز، می‌گوید که دولت باید در پرداخت به‌موقع معاشات نیروهای امنیتی توجه جدی داشته باشد. به‌گفته‌ی او، زمانی‌که یک سرباز از مصوونیت خانواده خود مطمین نباشد، نمی‌تواند به وظیفه خود ادامه بدهد. آقای علومی گفت: «معاش به فامیل تعلق دارد. وقتی‌که یک سرباز یا یک افسر بفهمد که فامیلش نمی‌تواند امرار معاش کند و زندگی خود را به درستی به پیش ببرد، طبعا هوش و حواسش به طرف فامیلش می‌شود تا وظیفه.»
نورالحق علومی تاکید می‌کند که دولت باید همیشه متوجه باشد تا «چرخ» امنیتی از کار نیفتد. به‌گفته‌ی او، زمانی‌که دولت می‌بیند در پرداخت معاشات نیروهای امنیتی با مشکل مواجه می‌شود، باید تدابیری روی‌دست گیرد تا حرکت چرخ امنیتی متوقف نشود. وی گفت: «دولت زمانی‌که می‌بیند در دیگر فصل‌های خود پول ندارد تا معاشات نیروهای امنیتی را پرداخت کند، می‌تواند یک یا چند پروژه را متوقف کند و آن‌قدر صدمه نمی‌رسد، اما اگر چرخ امنیتی متوقف شود، صدمه بزرگ می‌رساند. ده پروژه خود را متوقف کند منسوبین امنیتی خود را معاش بدهد.»
بیشتر بودجه دولت افغانستان صرف معاشات نیروهای امنیتی می‌شود. کمک‌های جامعه جهانی از منابع اصلی تمویل‌کننده معاشات نیروهای امنیتی داخلی است. معاشات نیروهای امنیتی از طریق جامعه جهانی، توسط اداره‌ای موسوم به «لفتا» هماهنگ می‌شود.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/18 ] [ 10:7 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

 رییس‌جمهور کرزی تمامی دوسیه‌های مربوط به خبرنگاران را که از ده‌سال به این‌سو، در سارنوالی هستند عفو کرده است. این دوسیه‌ها شامل تمام شکایت‌هایی است که از رسانه‌های کشور صورت گرفته و بررسی آن‌ها در

سارنوالی‌ها جریان دارد. 

ایمل فیضی، سخنگوی رییس‌جمهور کرزی، در گفتگو با ۸صبح گفت: «در نشست عدلی و قضایی که (پنج‌شنبه ۱۹ جدی) بود در آن تمام بزرگان عدلی و قضایی حضور داشتند، لوی‌سارنوال بود و قاضی‌القضات صاحب و دیگران هم حضور داشتند، این موضوع را یادآوردی کردیم و فیصله شد که این دوسیه‌ها عفو شود.»
آقای فیضی گفت براساس این فیصله تمام دوسیه‌های رسانه‌ها و اهل رسانه که در لوی‌سارنوالی هنوز بررسی روی آن‌ها جریان دارد «جابه‌جا قرنطین می‌شوند» و دیگر مورد پیگرد قانونی قرار نمی‌گیرد.
سخنگوی رییس‌جمهور کرزی افزود دوسیه‌هایی که در محاکم در مورد آن‌ها فیصله شده، پس از درخواست وزارت عدلیه توسط یک فرمان عفو می‌شوند. فیضی گفت این کار نیز توسط وزارت عدلیه صورت می‌گیرد و نیازی به مراجعه اهل رسانه نیست. به‌گفته آقای فیضی در نتیجه فیصله روز پنج‌شنبه همه دوسیه‌هایی که مربوط به رسانه‌ها و اهل رسانه می‌باشد مورد عفو قرار گرفته است.
رییس‌جمهور کرزی اخیرا در نشستی با مسوولان رسانه‌ها در ارگ ریاست‌جمهوری به آن‌ها وعده داد که تمام دوسیه‌های خبرنگاران را عفو می‌کند. این وعده کرزی با استقبال اتحادیه‌های ژورنالیستی در کشور مواجه شد و خبرنگاران از آقای کرزی خواستند تا با صدور فرمانی رسما این موضوع را بیان کند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع:8 صبح

[ 2014/1/11 ] [ 11:35 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

دولت ۷۲ تن از ۸۸ بازداشتی‌ بازداشتگاه بگرام را که امریکا خطر جدی امنیتی خوانده بود رها می‌‌کند.
اداره امنیت ملی گفته است که تنها علیه شانزده تن از این ۸۸ نفر، مدارک معتبر جرمی وجود دارد.

چند روز پیش هیات رسیدگی به پرونده بازداشتی‌های بازداشتگاه بگرام دستور آزادی، ۶۵۰ تن را به دلیل نبود دلایل کافی برای ثبوت فعالیت‌های تروریستی علیه آنها، صادر کرد.

به دنبال آن، دولت امریکا از دولت افغانستان خواست که ۸۸ تن از زندانیان بگرام را که خطر جدی امنیتی محسوب می‌شوند، رها نکند.
در پی واکنش شدید امریکا، حامد کرزی به رییس هیات بررسی پرونده‌های بگرام گفت که برای تحقیقات بیشتر آزادی ۸۸ بازداشتی را به تعویق اندازد.
رحمت‌الله نبیل، سرپرست اداره امنیت ملی، روز پنج‌شنبه نوزدهم جدی، در دیدار با رییس‌جمهور گفته در پی تحقیقات چند روزه تنها توانسته‌اند مدارک معتبری علیه شانزده تن از این ۸۸ نفر که امریکا مخالف آزادی آنها است پیدا کنند.

روز چهارشنبه اداره امنیت ملی قندهار از دستگیری یک گروه مسلح پانزده نفری خبر داد که در «انجام حملات چریکی خرابکارانه و انفجاری در شهر قندهار دست داشتند.» اداره امنیت ملی قندهار نوار صوتی از افراد این گروه را در دسترس خبرنگاران گذاشت که نشان می‌دهد فرمانده گروه دستگیر شده زندانی قبلی بگرام بوده که اخیرا آزاد شده است.
حدود پنج ماه قبل امریکا مسوولیت این بازداشتگاه را به دولت فغانستان داد.
از آن پس مسوولیت نگهداری ۳ هزار و ۸۵ تن از زندانیان بگرام به دولت واگذار شد اما نگهداری ۶۰۰ زندانی افغان و پنجاه زندانی که از کشورهای دیگر هستند، هم‌چنان به عهده امریکا باقی ماند.
بازداشتگاه بگرام از بزرگ‌ترین بازداشتگاه‎های افغانستان به حساب می‌رود که در آن افرادی از اعضای گروه طالبان، القاعده و دیگر مخالفان مسلح خارجی و داخلی در بند به سر می‌برند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/11 ] [ 11:33 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
سیگار یا اداره بازرسی عمومی امریکا برای بازسازی افغانستان، در گزارش تازه خود اعلام‌ کرده است که نظام بانکی افغانستان هنوز شکننده و بی‌ثبات است.

در این گزارش آمده که برای حمایت از این بخش نیاز است بانک مرکزی افغانستان اقداماتی بیشتری را برای

قانونمندی فعالیت نهادهای بانکی به عمل آورد.

به نقل از بی‌بی‌سی، سیگار افزوده که قانون نظارت بر بانک‌ها به صورت سیستماتیک ضعیف است و این ضعف در زمینه‌های مدیریتی و مالی است و در این مورد، به ضعف در ظرفیت کارمندان، نظارت داخلی، حسابرسی، تحلیل اعتبارها و انطباق این فعالیت‌ها با قوانین اشاره کرده است.
این گزارش افزوده که محدودیت‌ها و عدم توانمندی بانک مرکزی بر تمام فعالیت‌های بانکی در کشور سایه افکنده و در چنین وضعیتی، بروز خطر یک بحران بانکی دیگر همانند بحران کابل بانک دور از انتظار نیست.
این گزارش افزوده است که بعد از فرمان حامد کرزی در سال ۲۰۱۱ که حضور مشاوران خارجی را در بانک مرکزی ممنوع کرد، نهادهای امریکایی نیز کمک‌های خود به بانک مرکزی افغانستان را متوقف کرده‌اند.
سیگار افزوده که با توجه محدودیت‌ها در موارد قانونی و نبود ظرفیت لازم است به بخش نظارت مالی بانک مرکزی افغانستان کمک شود تا به استانداردهای جهانی برسند.
دفتر همکاری‌های بین‌المللی امریکا و وزارت مالیه این کشوراعلام کرده‌اند که به شرطی با این بانک همکاری فنی خواهد شد که بانک مرکزی و دولت افغانستان شرایط آنان را بپذیرد.
براساس شرایط اعلام شده، باید دولت مطابق برنامه‌های صندوق بین‌المللی پول پیش رود.
هم‌چنین، سهام‌داران سابق کابل بانک نباید در بخش بانک‌داری به صورت مستقیم و غیرمستقیم دخالت داشته باشند و آقای کرزی فرمانی صادر کند و به مشاوران امریکایی اجازه فعالیت در بانک مرکزی افغانستان داده شود.
هم‌چنین، دولت از انتشار گزارش‌هایی حاکی از این‌که دولت امریکا در بحران کابل بانک نقش داشته خودداری کند و این روحیه بوجود بیاید که وزارت مالیه امریکا برای حمایت از بانک مرکزی افغانستان و بخش مالی کار می‌کند.
شرط دیگر، انعقاد یاداشت تفاهمی است که در آن نقش و مسوولیت ‌مشاوران وزارت مالیه مشخص شود.
براساس گزارش‌سیگار، دولت افغانستان تاکنون این شرایط را نپذیرفته و این وضعیت باعث شده است تا نهادهای بین‌المللی نیز حمایت‌های فنی اندکی در این مورد کنند.
این گزارش افزوده است که بعد از بحران کابل بانک، نهادهای بین‌المللی مانند بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول تنها ارایه دهندگان حمایت فنی از بانک مرکزی افغانستان و بخش نظارت مالی این بانک هستند.
در گزارش سیگار آمده است که بانک جهانی نیز یکی از برنامه‌های حمایتی خود با بانک مرکزی افغانستان را به دلیل اینکه نتیجه لازم را در پی نداشته به حالت تعلیق در آورده است.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/11 ] [ 11:31 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

- ظفرشاه رویی

براساس معلومات و شواهدی که روزنامه ۸صبح به‌دست آورده است، سپاه پاسداران ایران مهاجران افغان مقیم این کشور را برای جنگ علیه مخالفان بشار اسد به سوریه اعزام می‌کند.

این معلومات و شواهد که توسط یک منبع مهم و معتبر جمع‌آوری شده است، نشان می‌دهد که مهاجران افغان قبل از اعزام برای حمایت از رژیم بسار اسد به سوریه، در تهران تحت آموزش‌های نظامی قرار می‌گیرند. براساس این معلومات و شواهد، برای مهاجرانی که برای جنگ علیه مخالفان بشار اسد به سوریه می‌روند، کارت‌های اقامت به رنگ سرخ در ایران داده می‌شود. هم‌چنین به این مهاجران برگه‌های تردد بین‌الشهری به رنگ‌های آبی نیز داده می‌شود.
این معلومات و شواهد حاکی‌است که سپاه پاسداران ایران به تداوم همکاری‌های نظامی‌اش با بشار اسد رییس‌جمهور سوریه، طی دو ماه اخیر ۱۲۰ مهاجر افغان مقیم ایران را به سوریه اعزام کرده که بیشتر این مهاجران زیر ۲۵ سال سن داشته‌اند. براساس معلومات ارایه شده به روزنامه ۸صبح، از مجموع ۱۲۰ نفر اعزام شده به سوریه، بیست‌وهشت تن‌شان کشته شده که از این میان چهارده تن‌شان سر بریده شده‌اند. هم‌چنین هشت تن دیگر از مهاجران افغان مقیم ایران در جنگ علیه مخالفان بشار اسد زخمی شده‌اند.
مهاجرین افغانی که طی دو ماه اخیر توسط سپاه پاسداران ایران برای حمایت از رژیم بشار اسد به سوریه فرستاده و کشته شده‌اند، اجسادشان به ایران برگشتانده شده و در قبرستان بهشت رضا در مشهد دفن شده و زخمیان‌شان در شفاخانه سپاه پاسداران ایران تحت تداوی قرار گرفته‌اند.
براساس این معلومات، هفته‌ی سه الی چهار جسد مربوط به مهاجران افغان از سوریه به ایران منتقل شده و این اجساد به کسی نشان داده نمی‌شوند. پنج تن از مهاجران افغان که اخیرا توسط سپاه پاسداران ایران برای جنگ علیه مخالفان بشار اسد به سوریه اعزام شده بودند، به مشهد برگشته و از وضعیت مهاجرین افغان که برای حمایت از رژیم بشار اسد به سوریه فرستاده شده‌، ابراز نگرانی و تشویش کرده‌اند. اسم و ولد این پنج نفر در سندی که به روزنامه ۸صبح ارایه شده، درج است و این افراد از باشندگان اصلی ولایات غور، بلخ، بامیان و سرپل می‌باشند که فعلا در شهر مشهد ایران سکونت دارند.
هرچند هنوز اعزام مهاجران افغان به سوریه توسط سپاه پاسداران ایران از سوی منابع دولتی افغانستان تایید نشده اما وزارت امور خارجه و کمیسیون امور روابط بین‌الملل مجلس نمایندگان می‌گویند که گزارش‌هایی در مورد اعزام مهاجران افغان به سوریه را شنیده‌اند.
یک منبع وزارت امور خارجه افغانستان در باره اعزام مهاجران افغان به سوریه برای حمایت از رژیم بشار اسد رییس‌جمهور آن کشور، گفت که تاکنون دولت افغانستان شواهدی موثق مبنی بر اعزام مهاجرین افغان به سوریه به‌دست نیاورده است. این منبع که از افشای هویتش خودداری کرد، افزود: «گزارشاتی مبنی بر همین موضوع در مطبوعات ایرانی منتشر شده اما، ما این‌که توانسته باشیم صحت موضوع را تثبیت بکنیم کدام معلوماتی نزد ما وجود ندارد.»
این منبع وزارت امور خارجه تاکید کرد که دولت افغانستان از طریق سفارت‌خانه‌های خود در تهران، بغداد و اردن در تلاش است تا حقیقت را دریابد. به‌گفته‌ی او، تاهنوز شواهدی در مورد اعزام مهاجرین افغان در سوریه توسط دولت ایران، به‌دست نیامده است.
هم‌چنین داوود کلکانی، عضو کمیسیون امور بین‌المللی مجلس نمایندگان، نیز می‌گوید که تاکنون شواهدی از سوی کدام نهادی مبنی بر اعزام مهاجرین افغان در ایران برای حمایت از رژیم بشار اسد در این کمیسیون ارایه نشده است. آقای کلکانی افزود گزارش‌هایی در این زمینه شنیده‌ اما شواهدی به‌دست نیاورده‌‌اند، تا مساله اعزام مهاجرین افغان به سوریه توسط دولت ایران را تایید کند. وی گفت: «اطلاع رسمی که از سوی کدام مرجع رسمی و موثق باشد، در دسترس ما قرار نگرفته اما از رسانه‌های داخلی و بین‌المللی بعضی موضوعات را شنیده‌ایم. ولی تا حالا از وزارت امور خارجه افغانستان هم این موضوع را سوال نکرده‌ایم و آن‌ها (وزارت خارجه) هم کدام معلوماتی در این زمینه برای ما نداده اند.»
جنگ میان مخالفان و رژیم بشار اسد بیش از دو سال است که در سوریه ادامه دارد. دولت ایران از حامیان اصلی رژیم بشار اسد به‌شمار می‌رود. پیش از این نیز گزارش‌هایی در مورد اعزام مهاجرین افغان توسط دولت ایران به سوریه منتشر شده بود.

گروهی سیاسی هفته نامه ی ندای غزنه

منبع : 8 صبح

[ 2014/1/11 ] [ 11:29 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

alt

رییس جمهور، حامد کرزی روزجمعه، تیراندازی سربازان امریکایی را که به کشته شدن یک کودک افغان در ولایت هلمند انجامیده است، بشدت محکوم می کند.

رییس جمهوری کرزی با والی هلمند، نعیم بلوچ دیدار کرده و آقای بلوچ دربارۀ رویداد که روز چهارشنبۀ هفتۀ گذشته در هلمند رخ داد و در آن یک کودک چهارساله کشته شد، جزئیات ارائه کرده است.

سخنگوی رییس جمهور کرزی، ایمل فیضی گفته است که حکومت افغانستان به همین خاطر خواستار پایان یافتن کامل عملیات نظامی نیروهای خارجی در بخش های مسکونی شده است.

وی افزوده است که این درخواست حکومت افغانستان از سوی سربازان خارجی جدی گرفته نشده است و نتیجۀ آن تلفات غیر نظامیان بشمول زنان و کودکان است.

ازسوی هم، ناتو با ابراز تسلیت به خانوادۀ که پسر شان را به روز از دست داده اند، ابراز همدری می‎کند. ناتو وعده سپرده که این رویداد را به گونۀ جدی بررسی خواهد کرد.

این درحالی‌ست که اخیرأ تنش‌ها میان رییس جمهوری کرزی و امریکا بر سر امضای پیمان‌‍امنیتی، افزایش یافته‌اند.

امریکا خواستار امضای پیمان امنیتی میان کابل-واشنگتن سال گذشته بود، اما رییس جمهوری کرزی پیش شرط های را برای امضای این پیمان، گذشته است. امریکا می خواهد با امضای این پیمان، شماری از سربازانش را در افغانستان پس از ۲۰۱۴ نگهدارد تا نیروهای امنیتی افغان را آموزش دهند.

هم اکنون، حدود ۴۷ هزار سرباز امریکایی در افغانستان جا به جا اند و قرار است این نیروهای کشور را تا پایان ۲۰۱۴ میلادی، ترک کنند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

طلوع نیوز

[ 2014/1/11 ] [ 11:5 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]












Роберт Гейтс глава Пентагон

روبرت گیتس وزیر دفاع اسبق امریکا در کتاب خاطرات خود راجع به عملیات در افغانستان سبک رهبری رئیس جمهور اوباما را در جریان این کمپاین مورد انتقاد قرار داده است. در این باره در روز چهارشنبه رسانه های امریکایی خبر داده اند. گیتس رهبری وزارت دفاع امریکا را از سال 2006 تا 2011 بر دوش داشت. یادداشت های او تحت عنوان «وجیبه: خاطرات وزیر دفاع در باره جنگ» در کتابفروشی ها در تاریخ 14 جنوری عرضه خواهد شد و در روز سه شنبه رسانه های امریکایی بخش های ان را به نشر رساندند.
به عقیده رهبر اسبق پنتاگون، کاستی عمده سرقوماندان اعلی بی باوری بر ستراتیژی خود و در نتیجه این برخورد بیگانه نسبت به جنگ بود. گیتس می نویسد که او در اوایل سال 2010 به این نتیجه رسید. طوریکه این سیاستمدار 70 ساله در کتاب خود می نویسد، اوباما بر ستراتیژی خود در افغانستان قبل از ان باور نداشت و تقریباً بر شکست ان معتقد بود. گیتس در مقاله که در روز سه شنبه در روزنامه Wall Street Journal منتشر گردیده، می نویسد: « مشکل بنیادی با افغانستان در این بود که ترجیحات سیاسی و فلسفی اوباما در بیانات خود او در محضر عام در حمایت از جنگ، سفارش های عملاً متفقانه مشاورین او در وزارت خارجه و پنتاگون و همچنان حوادث واقعی در محلات باهم در تضاد قرار داشتند». مولف در عین حال راجع به سیاست اوباما در جریان عملیات در افغانستان بصورت کل با نیکی یاد کرده و گفته که تمام فیصله های کلیدی رئیس جمهور در مورد مساله در ماهیت امر درست بودند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه
منیع : صدای روسیه

[ 2014/1/9 ] [ 0:3 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

- ظفرشاه رویی

مقام‌های وزارت معارف می‌گویند که امسال تعداد فارغان مکاتب به سه‌صد هزار نفر رسیده است. به‌گفته‌ی این مقام‌ها، از این میان نزدیک به یک‌صدوبیست هزار نفر در موسسات تحصیلی عالی و نیمه‌عالی جذب خواهند شد.Untitled-2
آصف ننگ، معین تعلیمات تخینکی و مسلکی وزارت معارف، روز شنبه، هفتم جدی که در مراسم دومین دور فراغت انستیتوت تکنالوژی افغان صحبت می‌کرد، گفت که تعداد فارغان مراکز آموزشی وزارت معارف هر ساله روبه افزایش بوده است. او افزود: «فراغتی که امسال از مکاتب ما داریم، به سه‌صد هزار رسید. فراغت تعلیمات تخنیکی و مسلکی امسال در حدود شانزده هزار است. به همین‌ ترتیب فراغت‌های مراکز تربیه معلم ما که تحصیلات نیمه عالی است، به بیست‌وهفت هزار رسیده است. هم‌چنین از بحش تعلیمات اسلامی که از صنف چهاردهم فارغ می‌شوند، به پنج هزار نفر رسیده است.»
آصف ننگ می‌گوید که وزارت معارف در نظر دارد برای سال تعلیمی جدید، نزدیک به شصت هزار تن از فارغان صنف دوازدهم را در موسسات تحصیلی نیمه‌عالی جذب کنند. به‌گفته‌ی او، شصت‌ هزار تن دیگر توسط وزارت تحصیلات عالی به دانشگاه‌های دولتی جذب خواهند شد.
با این‌حال، معین تخنیکی و مسلکی وزارت معارف می‌گوید که سالانه تعداد فارغان موسسات تعلیمی و تحصیلی افزایش یافته اما فرصت‌های کاری برای جذب این فارغان در مارکیت کار، کم‌تر مساعد شده است. به‌گفته‌ی او، برنامه‌‌ای مدون و طرح‌ریزی شده برای جذب فارغان مراکز آموزشی در مارکیت کار وجود ندارد و این مساله باعث شده تا بیشتر فارغان خلاف رشته‌های تحصیلی خود کار کنند. آصف ننگ هم‌چنین افزود که وزارت معارف به‌دلیل این‌که نیازمندی‌های مارکیت کار مشخص نیست، نمی‌تواند که مطابق نیاز مارکیت نیروی کاری تربیه کند. وی گفت: «مارکیت کار غیرمتخصص است؛ یعنی در بخش‌هایی که انجنیر به کار است، کسان دیگری استخدام شده‌اند. یک طبیب یا یک انجنیر، مترجم شده است. هر کس نظر به ضرورت و توانمندی‌شان با نوسان رشته‌ای در مارکیت جذب شده است. تمام مارکیت کار افغانستان همین‌طور است. مشکل دیگر محدود بودن مارکیت کار است. یعنی در شهرها فرصت‌های شغلی بیشتر است ولی در اطراف نیست.» آقای ننگ هم‌چنین افزود: «عرق‌ریزی وجود دارد، نیروی کار وجود دارد، توانمندی وجود دارد، متخصص وجود دارد، فراغت‌ صورت می‌گیرد اما به‌دلیل نبود برنامه‌ در مارکیت کار و عدم توسعه مارکیت کار، تربیه کردن قوای کار برای جامعه یک بار اضافه خواهد بود.»
معین تخینکی و مسلکی وزارت معارف افزود، هرچند نیروی مورد نیاز مارکیت کار در افغانستان مشخص نشده، اما این وزارت برای این‌که بتواند به نیازمندی‌های مارکیت کار پاسخ دهد، رشته‌های مختلفی را در مراکز آموزشی تخنیکی و مسلکی تدریس می‌کند. به‌گفته‌ی‌ آصف ننگ، پیش از این‌ سیزده رشته در مراکز آموزشی تخنیکی و مسلکی تدریس می‌شد، اما امروز تعداد رشته‌ها افزایش یافته و به هشتادوهشت رشته که پاسخگوی نیاز مارکیت کار باشد، در این مراکز تدریس می‌شود.
با این‌حال، آصف ننگ از سکتور خصوصی خواست تا فرصت‌های کاری را برای دانشجویانی که از مراکز آموزشی حرفه‌ای فارغ شده‌اند، مساعد سازد. آقای ننگ می‌گوید که براساس قانون اساسی، دولت مسوولیت دارد تا زمینه‌های اشغال و کار برای سکتورهای خصوصی را مساعد سازد، اما این سکتورها مسوولیت دارند تا در قبال خدمات دولت، شغل ایجاد کنند. او گفت: «حکومت‌ها سه وظیفه دارند: پالیسی‌سازی، برنامه‌‌سازی و نظارت. دیگر نقش حکومت‌ها تسهیل‌کننده است که دولت افغانستان هم براساس قانون اساسی، حق مداخله در تشبثات را ندارد بلکه برای سکتور زمینه را مساعد بسازد. اما سکتور خصوصی کمتر توسعه یافته است. مثلا ده‌ها هزار فرصت شغلی در بامیان، لوگر و دیگر ولایات داریم ولی تعریف استراتژیک از این منابع نداریم تا سکتور در آن نقش بزرگی ایفا کنند.»
فراغت از انستیتوت تکنالوژی افغان
وزارت معارف در حالی از نبود زمینه‌های کار برای فارغان مراکز آموزشی تخصصی و حرفه‌ای سخن می‌گوید که روز گذشته ۳۴۰ تن را از انستیتوت تکنالوژی افغان فارغ داد. این دانشجویان که شامل ۱۴۰ دختر هستند، از رشته‌های برق، کمپیوتر، ساینس، موتر، ماشین و ساختمانی فارغ شده‌اند.
انستیتوت تکنالوژی افغان که تهداب آن شصت سال پیش به کمک ایالات متحده امریکا در کابل گذاشته شد، تاکنون نزدیک به بیست هزار نفر فارغ داده است. بخش شبانه این انستیتوت نیز آغاز به فعالیت کرده است. مسوولان وزارت معارف می‌گویند که هدف از فعال ساختن بخش شبانه این انستیتوت، مساعد ساختن زمینه تحصیل‌ برای کارمندان دولتی است.

گروهی گزارشگران هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2013/12/29 ] [ 6:3 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
- مریم جعفری

افغانستان به‌طور فزاینده‌ای از مشکلات ناشی از دهه‌ها جنگ رنج می‌برد. اقشار مختلف جامعه در نتیجه پیامدهای مخرب آن در سطوح مختلف آسیب دیده‌اند. در این بین کودکان شاید بیش از هر قشر دیگری از صدمات ناشی از جنگ آسیب دیده باشند. در بسیاری از خانواده‌ها بار تامین مخارج زندگی بر دوش این کودکان افتاده است.
پدیده‌ی کار کودک در افغانستان و بسیاری از کشورهای در حال توسعه‌ی جهان علی‌الخصوص در دو قاره‌ی آسیا، افریقا، امری شایع و درخور توجه است. سازمان ملل و وزارت صحت افغانستان در گزارشی در سال ۹۲ اعلام کردند که حدود ۵۰ درصد جمعیت ۳۰ میلیونی افغانستان را کودکان زیر ۱۵ سال تشکیل می‌دهد. علاوه بر آن وزارت کار، امور اجتماعی، شهدا و معلولین اظهار می‌دارد که حدود ۶٫۵ میلیون کودک از این تعداد در معرض خطرات گوناگون، کارهای شاقه، کار در معادن، عدم امکان تحصیل، فقر، صدمات ناشی از جنگ، ازدواج اطفال، سوءاستفاده‌های جنسی، ربوده شدن، سوءاستفاده در جنگ، مواد مخدر و… قرار دارند. از این میان به تعداد ۲٫۵ میلیون کودک به هیچ عنوان هیچ کمکی از سوی نهادهای فعال در زمینه دریافت نمی‌کنند. بسیاری از کودکان به انجام کارهای کاذب نظیر گدایی، دزدی، بارکشی، گل‌فروشی، پاک کردن شیشه‌های موترها در سرک‌ها، کار در داش‌های خشت‌پزی، کار در مزارع و نگهداری از دام واداشته می‌شوند. مجموعه این عوامل مانع تحصیل کودکان شده و آن‌ها را از رفتن به مکتب باز می‌دارد. در درازمدت این امر صدمات اجتماعی و اقتصادی فراوانی به‌دنبال خواهد داشت. در بسیاری از نقاط جهان و من‌جمله افغانستان، بسیاری از افرادی که از این روند سود می‌جویند با سوءاستفاده از حقوق این اطفال و استثمار آن‌ها به پیمانه‌ای وسیع، سرمایه‌های گزافی را انباشته می‌سازند که این امر خود بر معضل اختلاف طبقاتی در بخش‌های مختلف جامعه دامن می‌زند.
پدیده‌ی کار کودک، مانع رشد توانمندی‌ها، استعدادها و مهارت‌های طیف وسیعی از این قشر می‌گردد. این گروه از اطفال، به‌دلیل درگیری با کار قدرت رقابت تحصیلی و آموزشی خود با دیگر هم‌سالان‌شان را از دست می‌دهند و زندگی دشواری را برای خود رقم می‌زنند. علاوه بر اختلالات روحی و روانی در رشد کودک، با کاهش رشد میزان آموزش، مهارت و توانمندی‌های لازم در میان این کودکان به‌صورت قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌یابد. هم‌چنان این امر سبب بروز انواع پیامدهای منفی اجتماعی نظیر خسارات مالی و حتا جانی، بزه‌کاری کودکان، شیوع خشونت‌های خانوادگی و اجتماعی و حتا مهاجرت‌های غیرقانونی و ناخواسته با تحمل مصایب آن به‌دلیل استفاده از نیروی این کودکان می‌گردد.
افغانستان یکی از امضاکنندگان کنوانسیون بین‌المللی حقوق طفل می‌باشد که در کنار قانون اساسی، کشور را موظف به رعایت حقوق کودکان و بهبود وضعیت آنان می‌کند. با این حال با وجود مشکلات موجود در افغانستان و کاستی‌های شایان، کودکان کم‌ترین میزان توجه از سوی بخش‌های مختلف را دریافت نموده‌اند که این معضل آن‌ها را در معرض خطرات جدی‌تر قرار داده و از آن‌جا که این گروه آسیب‌پذیری بیشتری نسبت به سایر گروه‌های سنی دارند به کارهای نادرستی واداشته می‌شوند. فقر، ضعف نهادهای دولتی در اجرای قوانین، بحران‌های اقتصادی، میزان بالای بی‌کاری، فقدان و یا کمبود اتحادیه‌ها و نهادهای حمایت از حقوق اطفال، بستر نامناسب نگهداری از کودکان در بسیاری از خانواده‌ها، تراکم جمعیت خانواده‌ها، همه و همه از عوامل تاثیرگذار بر میزان کار کودک در افغانستان می‌باشد.
پدیده‌ی کار کودک در افغانستان پدیده‌ی نوینی نیست اما شکل آن در دهه‌های گذشته تغییر نموده و در بسیاری از موارد کودکان مورد سوءاستفاده‌های جنسی قرار گرفته و یا در جنگ مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرند. غالب این کودکان از خانواده‌های فقیری می‌آیند که خانواده بضاعت تامین مایحتاج خود و این کودکان را ندارد و از این‌رو کودکان به این‌سو سوق داده می‌شوند.
افزون بر آن، این کودکان ساعت‌های طولانی در روز مجبور به کار می‌باشند و با توجه به نیاز شدید مالی آن‌ها و عدم هر نوع پشتوانه‌ای مجبور به تحمل این دشواری‌ها می‌باشند. عدم توجه به معضل و سعی در بهبود وضعیت این کودکان در درازمدت کشور را با چالش‌های جدی مواجه خواهد ساخت. توجه، سرمایه‌گذاری و طرح پالیسی‌های نو در این بخش، بهبود وضعیت کودکان، فراهم نمودن امکان آموزش و تحصیل برای آن‌ها و توجه به وضعیت آن‌ها نیازی جدی و اجتناب‌ناپذیر برای شکل‌دهی آینده‌ای سالم‌تر، روشن‌تر و بهتر در افق پیش رو در افغانستان می‌باشد.

گروهی گزارشگرانِ هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2013/12/29 ] [ 6:1 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]


 امتحان کانکور ولایت لوگر به دلیل تقلب گسترده لغو شده است. مقام های وزارت تحصیلات عالی روز گذشته گفتند که امتحان در این ولایت با تخطی های زیادی همراه بوده و قرار است که در آخرین هفته ماه جدی امتحان کانکور در این ولایت دوباره گرفته شود.

روز گذشته خبری نشر شد که هیات کانکور تمام ورق ها و ورق جوابات امتحان کانکور در ولایت لوگر را به آب انداخته اند. نیاز محمد امیری والی ولایت لوگر این کار هیات کانکور را جفا به حق مردم لوگر و شاگران معارف عنوان کرده است.
مقام های ولایت لوگر گفته اند پس از ختم امتحان کانکور و حرکت هیات کانکور به کابل، به آن ها احوال داده شده که تمامی اوراق امتحان در منطقه پل سفید بینی حصار از مربوطات ولایت کابل، به جوی انداخته شده اند. رییس معارف لوگر گفته است پس از شنیدن این خبر به محل رفته و توانسته است که برخی از اسناد و اوراق کانکور لوگر را از این منطقه پیدا کند.
اما مقام ها در وزارت تحصیلات عالی می گویند که امتحان کانکور در ولایت لوگر با تقلب گسترده همراه بود. عظیم نوربخش سخنگوی وزارت تحصیلات عالی به ۸صبح گفت در صورتی که امتحان کانکور در یک حوزه با تقلب همراه باشد، هیات اعزامی کانکور صلاحیت دارد تا در مورد اوراق بدست آمده از امتحان تصمیم بگیرد.
آقای نوربخش گفت در صورتی که این اوراق به وزارت تحصیلات عالی آورده می شدند، شفافیت کانکور را صدمه می زدند بنا براین هیات چنین تصمیمی را در مورد اوراق کانکور ولایت لوگر گرفته است.
مقام های وزارت تحصیلات عالی روز گذشته در یک کنفرانس مطبوعاتی مشکلات امتحان کانکور در ولایت لوگر را تشریح کردند. مسوولان هیات کانکور لوگر گفته اند که کلید امتحان در دست شماری از شاگردان قرار گرفته بود، بی نظمی در امتحان دیده می شد و شماری از زورمندان، نمایندگان پارلمان و متنفذان محل از این وضع حمایت می کردند. این هیات گفته است که پولیس نیز جلو مداخله زورمندان در صحن امتحان را نگرفته است.

گروهی خبر هفته نامه ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2013/12/29 ] [ 5:57 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
 انجمن اجتماعی دادخواهان بیش از هزار عکس قربانیان از سه دهه جنگ در افغانستان را در جاده سیلو به نمایش گذاشت. در کنار این عکس‌ها، شعارهایی در مورد محاکمه عاملان سه دهه جنایت نیز نوشته شده بود.

مسوولان این نمایشگاه گفتند که هدف از نصب این عکس‌ها در محضر دید عمومی این است که باید عاملان جنایات سه دهه اخیر به محاکمه کشانده شوند و کسانی که در کشتن افغان‌ها دست دارند، در قدر نباشند.
در این نمایشگاه بیشترین عکس‌ها از قربانیان سال‌های ۱۳۵۷ و ۱۳۵۸ به نمایش گذاشته شده بودند. قربانیانی که توسط حزب خلق به اشکال گوناگون در پلیگون پلچرخی اعدام شده‌اند.
برخی از عکس‌های دوران جنگ مجاهدین در کابل نیز به نمایش گذاشته شده بود. این عکس‌ها ویرانی، کشتار و دربدری ساکنان کابل را نشان می‌داد. هم‌چنین در این نمایشگاه عکس‌هایی از ظلم طالبان نیز وجود داشت. برخی از عکس‌ها اعدام‌های صحرایی و هم‌چنین رگبار جنگجویان طالبان را نشان می‌دادند.
این نمایشگاه برای یک روز برگزار شده است و قرار است که صدها باشنده کابل از آن دیدار کنند.

[ 2013/12/29 ] [ 5:50 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
کمیته صلیب سرخ بین‌المللی، سال ۲۰۱۳ میلادی را که کم‌تر از یک هفته به پایان آن باقی مانده، برای مردم افغانستان و نهادهای امدادی، خونین‌ترین سال توصیف کرده است.

رفیع‌الله ستانکزی، سخنگوی صلیب سرخ در افغانستان، به رادیو آزادی گفته که نا امنی‌های امسال امور ادارات امدادرسانی را به تاخیر انداخت.
وی گفته است: «مشکلات امنیتی زیاد بودند. یکی آن حمله بر دفتر ما در ولایت ننگرهار بود که در نتیجه آن یک همکار ما شهید و یک همکار خارجی ما زخمی شد. در این سال برخی از ادارت دیگر کمک‌رسانی نیز کارمندان‌شان را از دست دادند.

این حوادث در دیگر نقاط افغانستان فعالیت‌های موسسه‌ی ما و سایر ادارات کمکی را به کندی مواجه ساختند.»
مردان مسلح در هشتم ماه جوزای امسال بر دفتر صلیب سرخ در شهر جلال‌آباد مرکز ولایت ننگرهار حمله کردند که در نتیجه آن یک محافظ افغان این موسسه کشته شده و یک خارجی و دو کارمند دیگر افغان آن، زخمی شدند.
مسوولیت آن حمله را کسی بدوش نگرفته است.
اداره صلیب سرخ بین‌المللی مدت کوتاهی پس از این حمله ۱۷ مرکز خود را در افغانستان مسدود کرد.
کمیته صلیب سرخ بین‌المللی پیشبینی می‌کند که افغانستان در سال ۲۰۱۴ میلادی به دلایل نا امنی به کمک‌های بشری موسسات امدادی نیاز بیشتر خواهد داشت.
رفیع‌الله ستانکزی از ادارات و موسسات امدادی در افغانستان خواست تا در امور کمک رسانی، سهم فعال بگیرند.
او می‌گوید: «اگر به وضعیت در افغانستان نگاهی بیندازیم، جنگ و ناامنی در این کشور افزایش یافته‌اند. نیاز به کمک‌های بشری افزایش خواهد یافت و ما از دیگر ادارات امدادرسانی نیز می‌خواهیم که کمک‌های‌شان را بیشتر سازند. زیرا مردم به آن نیاز مبرم دارند. ما همه انشاالله به خدمات خود برای کمک به مردم در سال آینده ادامه می‌دهیم. سایر ادارات هم به افزایش کمک‌های شان در سال آینده متعهدند.»
کمیته صلیب سرخ بین‌المللی که حدود ۱۵۰ سال پیش تاسیس گردید، از سه ده به این‌سو در افغانستان فعالیت دارد و در حال حاضر با ۱۸۰۰ کارمند داخلی و خارجی در در کشور مشغول فعالیت است.
اداره صلیب سرخ بین‌المللی به آنانی که به دلایل جنگ و آفات طبیعی متضرر شده و از محلات‌شان بی‌جا می‌شوند، کمک بشری و صحی فراهم می‌کند. این اداره هم‌چنین به اسیران جنگی مواد خوراکی و غیر خوراکی کمک می‌نماید.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع :‌8 صبح

[ 2013/12/29 ] [ 5:49 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
دیدار آقای کرزی با رسانه‌های داخلی چیزی بیشتر از تلاش حکومت برای پاسخ دادن به نارضایتی‌ها و انتقادات رسانه‌ها به‌خاطر تعلل در امضای موافقت‌نامه امنیتی با ایالات متحده نمی‌باشد. رییس‌جمهور در دیدار با رسانه‌ها چیزی نوی به گفتن نداشت، فقط همان نظریات سابق خود را تکرار کرد. از این لحاظ این نشست کدام نشانه تغییری در تصمیم رییس‌جمهور به نمایش نگذاشت.

آقای کرزی بار دیگر تکرار کرد که به راه افتادن روند صلح با طالبان و عدم دخالت امریکایی‌ها در پروسه انتخابات شروطی است که در صورت رعایت از سوی ایالات متحده، موافقت‌نامه را امضا خواهد کرد. رییس‌جمهور تصریح داشت که عجله‌ای برای امضا ندارد.
تقریبا از این نشست می‌توان دریافت که رییس‌جمهور می‌خواهد به بهانه قرارداد امنیتی، پروژه شکست‌خورده صلح با طالبان را به موفقیت برساند. تردیدی نیست که حکومت تلاش‌های همه‌جانبه‌ای را برای برقراری صلح با گروه تروریستی طالبان به خرچ داده است. با وجود این، گروه طالبان در عوض گفتگو با حکومت راه تعامل را با امریکایی‌ها باز کردند. به‌ویژه با افتضاح دفتر قطر حکومت افغانستان به رغم انتقادات از روند صلح، در نهایت با سرخوردگی پذیرفت که راه صلح نه از دروازه رهبر یک‌چشم گمنامی به نام ملاعمر که از نزد جنرالان و استخبارات‌چیان پاکستانی می‌گذرد. آن‌ها هستند که مرد شماره دوی این گروه را به‌خاطر تماس با حکومت افغانستان به زندان می‌اندازند، وقتی هم که رهایش می‌کنند، به‌شدت زیر نظر است. آرمان و هوس شورای عالی صلح هم دیدار با همین مرد است و وقتی هم با هزار اصرار به دیدارش می‌روند، گنگ و کر و خواب‌آلوده است.
روند صلح از این‌رو به یک درامه شرم‌آور برای حکومت و شورای عالی صلح تبدیل شد که طالبان به هیچ صورت لحظه‌ای را هم به‌خاطر مشروعیت‌زدایی از حکومت، تثبیت حقانیت خود، مانور سیاسی و نفع بردن از موقعیت‌های مهیا از دست نمی‌دهند. تقریبا دفتر قطر را می‌توان آخرین میخ بر تابوت امیدهای واهی سیاستمداران خام ارگ دانست. زیرا، به رغم این‌که حکومت افغانستان به رغم مخالفت‌های قبلی خود، در نهایت گشایش دفتر قطر را به‌عنوان نمایندگی سیاسی طالبان پذیرفت، اما این گروه نقشه دیگر در سر داشت.
مشکل طالبان این است که هم در بیرون و هم در داخل به‌عنوان یک گروه تروریستی متحد القاعده شناخته می‌شوند. با این‌که به‌صورت موثر حاکمیت حکومت در کابل را به چالش کشیده‌اند، اما با این حال قادر نشده‌اند که خود را به‌عنوان یک اپوزیسیون مشروع، ولو مخالف مسلح حکومت مرکزی، مطرح کنند. دفتر قطر این فرصت را به این گروه داد، اما آنان چون به هیچ صورت قصد صلح با حکومت و نیروهای امریکایی در افغانستان را ندارند، در عوض ترجیح دادند که دست به پخش پروپاگندای خود زده و به لحاظ سیاسی به هر دو جناح ضربه سیاسی وارد کنند. در عین حال این نیز واضح است که بهترین سناریو برای گروه تروریستی طالبان همان بود که با استفاده از اشتباهات فراوان حکومت و گشایش دفتر قطر برای خود مشروعیت دولت در تبعید را به‌دست بیاورند و موجودیت‌شان را بالای افغان‌ها و غربی‌‌ها بقبولانند.
این شکست تنها به‌معنای عدم موفقیت کابل در آغاز مذاکره با طالبان نبود، بلکه آقای کرزی در حالی ریاست‌جمهوری را به پایان می‌رساند که جنگ خونین و ویرانگری که از یک دهه پیش دوباره سر بر کشیده، هم‌چنان ادامه دارد. اگر آقای کرزی بتواند همین معضل را به‌صورت موفقیت‌آمیز حل کند، شاید افکار عامه بسیاری از اشتباهات و فرصت‌سوزی‌های حکومتش را ببخشاید.
آقای کرزی تنها با همیاری اسلام‌آباد است که گروه طالبان را وادار به معامله و مصالحه کرده می‌تواند. از دستگیری ملا برادر معلوم شد که دستگاه نظامی و استخباراتی پاکستان تا چه حدی مقدرات این گروه تروریستی را در دست دارد. کرزی تلاش کرد که از طریق بهبود رابطه با حکومت ملکی و ارتش، آنان را تشویق به حمایت معنادار از روند صلح کند. اما این کار به‌دلیل این‌که پاکستان خواهان کنترول افغانستان از طریق پیروز ساختن طالبان در کابل است، ممکن نشده است. پاکستانی‌ها باور دارند که با خروج نیروهای ناتو حکومت کابل به‌زودی خواهد فروپاشید. آن‌ها فعلا دلیلی برای مذاکره طالبان با حکومت افغانستان ندیده و منتظر رویدادها و فعل و انفعالات در دولت و نیروهای مسلح افغان پس از سال ۲۰۱۴ میلادی خواهند بود.
طبیعی است که انتظار عمومی از حکومت این بوده است که با اصلاحات و ایجاد تغییرات بنیادین در نهادهای ملکی، امنیتی و قضایی به مقابله با طالبان برخیزد. طالبان در کنار این‌که یک پروژه امنیتی پاکستان است اما قوت خود را از ضعف‌ها و بی‌کفایتی حکومت گرفته است. به‌عنوان مثال، مردم به‌خاطر فساد و بوروکراسی در محاکم دولتی برای حل قضایا در جنوب و شرق به طالبان محلی رجوع می‌کند. اما آقای کرزی که توان سیاسی و تدبیر به راه انداختن اصلاحات بنیادین در دستگاه دولت را ندارد، در عوض می‌کوشد که برای معضل طالبان راه‌حل پاکستانی و امریکایی بجوید.
اکنون نقشه آقای کرزی این است که به‌خاطر موافقت‌نامه امنیتی، امریکا را مجبور نماید که بالای پاکستان به‌خاطر ختم مداخله و صلح با طالبان فشار بیاورد. آقای کرزی در دیدار خود با رسانه‌ها تصریح داشت که امریکا قدرت لازم را جهت اعمال فشار بالای اسلام‌آباد دارد. یعنی، او می‌کوشد که پاکستان زیر فشار واشنگتن طالبان را وادار به گفتگو با کابل کند.
طبیعی است که امریکا باید با استفاده از تمام ابزارها، از جمله قطع کمک‌های نظامی به پاکستان، بالای این کشور فشار بیاورد. نتیجه این فشار تیره‌تر شدن روابط اسلام‌آباد و واشنگتن خواهد بود. به‌نظر نمی‌آید که امریکا تمایلی به تیره شدن روابط خود با اسلام‌آباد داشته باشد. هم‌چنان وقتی واشنگتن یک حکومت وابسته به کمک‌های نظامی و اقتصادی خود در کابل را متقاعد به امضای قرارداد امنیتی کرده نمی‌تواند، این کار به مراتب در ارتباط به حکومت و ارتش پاکستان دشوار است.
البته، آقای کرزی ابزارهای لازم را برای فشار انداختن بالای امریکا را ندارد. انتخابات نزدیک است و آقای کرزی پس از انتخابات در ارگ نخواهد بود. واشنگتن نیز اعلام داشته که موافقت‌نامه امنیتی را با رییس‌جمهور بعدی به امضا خواهد رساند. این به‌معنای آن است که برای امضای قرارداد با کرزی بیش از این حاضر به دادن امتیاز به کابل نیست.
در نهایت، سود کرزی از عدم امضای قرارداد امنیتی این است که در آینده در برابر عواقب منفی و مثبت امضای قرارداد خود را مسوول نخواهد دانست. او در خطیرترین مرحله تاریخی کشور بیشتر از هر چیزی به فکر نام و نشان خود است تا مبادا در قطار سردار ایوب‌خان و شاه‌شجاع و ببرک کارمل قرار نگیرد. این ترس‌های شخصی فعلا بزرگ‌ترین کابوس برای خان والای قندهاری در ارگ بی‌نام و نشان کابل است.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع :‌8 صبح

[ 2013/12/24 ] [ 12:6 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
 اتحادیه ملی ژورنالیستان افغانستان، در واکنش به هشدار لوی‌سارنوالی به رسانه‌ها، گفته است که نباید زیرنام حفاظت از منافع ملی برخورد سلیقه‌ای با رسانه‌ها صورت گیرد.

لوی سارنوالی اخیرا طی اعلامیه‌ای به رسانه‌ها هشدار داده در صورتی‌که پس از این علیه منافع ملی نشرات داشته باشند، با برخورد جدی و قانونی روبه‌رو خواهند شد.
لوی سارنوالی به رسانه‌هایی که علیه منافع ملی نشرات دارند توصیه کرده که نباید از فضای باز آزادی بیان، علیه منافع ملی عمل کنند. در این اعلامیه آمده است: «چنانچه دیده می‌شود یک تعداد رسانه‌های تصویری، صوتی و چاپی با سوءاستفاده از آزادی بیان، از قانون و چهار چوب‌های اخلاقی سرپیچی می‌کنند، مسایل شخصی و گروهی را ترجیح می‌دهند، علیه منافع ملی عمل می‌کنند و قانون رسانه‌های همگانی و قانون اساسی را زیر پا می‌نمایند. پس از این با مرتکبین این اعمال، برخورد قانون صورت خواهد گرفت.»
اما، اتحادیه ملی ژورنالیستان در واکنش به اعلامیه لوی سارنوالی، تطبیق قانون را یک امر لازمی دانسته ولی از امکان برخوردهای سلیقه‌ای با رسانه‌ها و خبرنگاران زیر نام تطبیق قانون ابراز نگرانی کرده است.

این اتحادیه در اعلامیه‌ای می‌گوید: «اتحادیه ملی ژورنالیستان افغانستان به این باور است که نبود یک پالیسی روشن رسانه‌ای در کشور که طرح آن از وظایف وزارت اطلاعات و فرهنگ بوده است، سبب ایجاد ابهاماتی در رابطه به حدود استفاده از آزادی بیان در کشور شده است.»
اتحادیه ملی ژورنالیستان، مشکلات موجود در برخی از رسانه‌ها را ناشی از ناکامی وزارت اطلاعات و فرهنگ به‌دلیل نداشتن سیاستی برای فعالیت‌های رسانه‌ای توصیف کرده از نهادهای عدلی و قضایی کشور خواسته تا در جریان تطبیق قوانین، از هرگونه قانون‌شکنی و برخوردهای سلیقه‌یی پرهیز کنند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2013/12/24 ] [ 12:5 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

اورزولا فون دیرلاین، وزیر دفاع جدید آلمان که روز یک‌شنبه برای دیدار دو روزه به صورت غیرمترقبه وارد افغانستان شد، گفته است که آلمان می‌خواهد دست‌آوردها در افغانستان حفظ شود.
خانم اورزولا فون دیرلاین، صبح یک‌شنبه به مرکز فرماندهی عملیات‌های مشترک در شهر مزارشریف رسید.
وزیر دفاع آلمان در جمع سربازان آلمانی در مزارشریف گفت که او مشتاق است «تا آلمان آنچه را که در افغانستان آغاز کرده، تکمیل کند.» او هم‌چنین افزود: «دست‌آوردهای زیادی در اینجا (افغانستان) حاصل شده‌اند، و ما می‌خواهیم آنها را حفظ کنیم.»

یک هفته پیش، توماس دیمیزیر، وزیر دفاع پیشن آلمان نیز به افغانستان آمده بود.
مزارشریف آخرین کمپ نیروهای آلمانی در افغانستان است که در آن بیش از ۳۸۰۰ سرباز آلمانی حضور دارند.
در همین‌حال، وزیر دفاع آلمان از حامد کرزی خواسته تا زودتر موافقت‌نامه امنیتی با ایالات متحده امریکا را امضا کند. وزیر دفاع آلمان گفته است: «این برای ما مهم است که یک چارچوب مطمین قانونی داشته باشیم و به همین سبب امیدواریم موافقت‌نامه امنیتی دوجانبه بین افغانستان و امریکا به زودی از سوی رییس‌جمهور کرزی امضا شود.»
آلمان در نظر دارد حدود ۸۰۰ سربازش را برای مشوره دهی و آموزش نیروهای امنیتی داخلی بعد از سال ۲۰۱۴ در افغانستان نگهدارد. بگذارد.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2013/12/24 ] [ 12:3 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
یک نظرسنجی تازه که توسط موسسه دموکراسی انترنشنل اجرا شده، نشان می‌دهد که بسیاری مردم در انتخابات ریاست‌جمهوری و شوراهای ولایتی بهار سال آینده شرکت می‌کنند. در این نظرسنجی علاقه‌مندی مردم به شرکت در انتخابات به زون‌ها تقسیم شده و براساس آن ساکنان شمال افغانستان بیشترین تمایل را برای شرکت در انتخابات نشان داده‌اند؛ ۹۲ درصد در شمال گفته‌اند که در انتخابات شرکت می‌کنند.

در غرب افغانستان ۸۷ درصد گفته‌اند که در انتخابات شرکت می‌کنند و ۸۱ درصد ساکنان ولایات مرکزی گفته‌اند که در روز رای‌دهی به پای صندوق‌های رای حاضر خواهند شد و رای خواهند داد. ۸۰ درصد حوزه شرق و ۷۹ درصد مصاحبه‌شوندگان در جنوب افغانستان گفته‌اند که در انتخابات شرکت می‌کنند.
مسوولان موسسه دموکراسی انترنشنل گفتند که هدف اصلی آن‌ها از راه‌اندازی این نظرسنجی، افزایش اطلاعات و آگاهی مردم در مورد انتخابات می‌باشد. مسوولان این موسسه تاکید کردند که این نظرسنجی به‌صورت علمی انجام شده و از بی‌طرفی کامل برخوردار است، اما شماری از نمایندگان نامزدان و نمایندگان احزاب سیاسی در محفل نشر این نظرسنجی گفتند که ارقام و درصدی‌های نظرپرسی نشان‌دهنده واقعیت نیست و کوشش شده که یک یا چند نامزد در آن برجسته شود.
حمایت از نامزدان
براساس این نظرپرسی، ۵۲ درصد پرسش‌شوندگان گفته‌اند که از داکتر عبدالله عبدالله حمایت می‌کنند و ۳۹ درصد گفته‌اند که آقای عبدالله مورد حمایت‌شان نیست. ۴۸ درصد پاسخ‌دهندگان به این نظرپرسی گفته‌اند که از اشرف‌غنی احمدزی حمایت می‌کنند و ۳۹ درصد دیگر گفته‌اند که از او حمایت نمی‌کنند.
۴۰ درصد گفته‌اند که از قیوم کرزی حمایت می‌کنند ولی ۴۱ درصد گفته‌اند که آقای کرزی نامزد مورد حمایت‌شان نیست. از این میان ۲۷ درصد اشتراک‌کنندگان این نظرپرسی گفته‌اند که از عبدرب الرسول سیاف حمایت می‌کنند در حالی‌که ۵۴ درصد گفته‌اند که آقای سیاف نامزد مورد حمایت‌شان نمی‌باشد. ۲۵ درصد گفته‌اند که از گل‌آغا شیرزی حمایت می‌کنند اما ۵۳ درصد گفته‌اند که آقای شیرزی نامزد مورد حمایت‌شان نیست. زلمی رسول نیز درصدی حمایت مشابهی با گل‌آغا شیرزی دارد یعنی ۲۵ درصد حمایت کرده‌اند و ۵۳ درصد دیگر گفته‌اند که از آقای رسول حمایت نمی‌کنند.
هم‌چنین ۱۷ درصد پرسش‌شوندگان گفته‌اند که از عبدالرحیم وردک حمایت می‌کنند در حالی‌که ۵۶ درصد دیگر گفته‌اند که وی نامزد مورد حمایت‌شان نیست. ۱۶ درصد از داوود سلطان‌زوی حمایت کرده‌اند، اما ۵۶ درصد گفته‌اند که از آقای سلطان‌زوی حمایت نمی‌کنند.
به این ترتیب ۱۵ درصد گفته‌اند که قطب‌الدین هلال نامزد مورد حمایت‌شان است در حالی‌که ۵۸ درصد دیگر گفته‌اند که از آقای هلال حمایت نمی‌کنند. ۱۵ درصد از محمدنادر نعیم حمایت کرده‌اند اما ۵۸ درصد گفته‌اند که از او حمایت نمی‌کنند. ۱۱ درصد گفته‌اند که از هدایت امین ارسلا حمایت می‌کنند در حالی‌که ۵۹ درصد دیگر گفته‌اند که وی نامزد مورد حمایت‌شان نیست.
در این نظرپرسی به اشتراک زنان در انتخابات نیز پرداخته شده است. ۹۲ درصد زنان گفته‌اند که حق دارند در انتخابات شرکت کنند و همین درصدی گفته‌اند که باید برای شرکت در انتخابات کارت رای‌دهی به‌دست آورند.
براساس این نظرسنجی، ۷۰ درصد زنان گفته‌اند که به‌دلیل ناامنی نمی‌توانند که در انتخابات شرکت کنند، ۵۱ درصد زنان گفته‌اند که از انتخابات آگاهی ندارند به این دلیل در این پروسه شرکت نمی‌کنند. هم‌چنین ۳۵ درصد زنان گفته‌اند که به‌دلیل ممانعت اعضای خانواده نمی‌توانند در انتخابات شرکت کنند.
براساس این نظرسنجی ۲۸ درصد زنان گفته‌اند که مراکز رای‌دهی از محل زندگی آن‌ها فاصله زیاد دارد و به این دلیل نمی‌توانند در انتخابات شرکت کنند. ۱۳ درصد زنان گفته‌اند به‌دلیل محدودیت‌های اجتماعی نمی‌توانند در انتخابات شرکت کنند.
در همین حال، در یک نظرسنجی دیگر که از طریق تلویزیون طلوع‌نیوز نشر شده، نشان‌دهنده این است که آقایان داکتر عبدالله عبدالله، اشرف‌غنی احمدزی، قیوم کرزی، عبدرب الرسول سیاف، زلمی رسول به ترتیب مورد حمایت مردم قرار گرفته‌اند.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع:‌8 صبح

[ 2013/12/24 ] [ 12:1 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
واحد تحقیق و ارزیابی افغانستان با انجام تحقیقاتی در مورد حق مالکیت آب و مشکلات تقسیم آن میان قریه‌ها، می‌گوید زورمندان محلی و برخی از رهبران سیاسی برای افزایش نفوذ خود از معضل تقسیم آب میان قریه‌ها سوءاستفاده می‌کنند.

این نهاد که در مورد حق استفاده از آب حوزه دریایی شمال کشور در ولایت سرپل و مشکلات تقسیم آب این حوزه دریایی میان استفاده‌کنندگان آن تحقیقاتی انجام داده است، می‌افزاید که گسترش ناامنی‌ها و بی‌توجهی دولت در زمینه حل مشکلات تقسیم آب، باعث شده تا زورمندان و برخی از رهبران سیاسی، از حل این مشکلات برای نفوذ خود استفاده کنند.
میراحمد جوینده، از مسوولان واحد تحقیق و ارزیابی افغانستان، روز چهارشنبه، ۲۷ قوس، با ارایه گزارش این نهاد تحقیقی در مورد مشکلات تقسیم آب در حوزه دریایی شمال کشور در ولایت سرپل، گفت تاکنون تحقیقات خاصی در مورد معضل آب در کشور صورت نگرفته و بیشتر معضلات مربوط به تقسیم آب، توسط میرآب‌ها، زورمندان محلی و برخی از رهبران سیاسی حل‌وفصل می‌شود. آقای جوینده افزود: «دخیل ساختن اشخاص جهت حل قضایای مربوط به آب بسیار پیچیده و مغلق است. اشخاص با نهادهایی‌که در حل قضایای مربوط جهت میانجی‌گری دعوت می‌شوند، باید درک ابعاد سیاسی، اجتماعی و اقتصادی و هم‌چنین شناخت معضله و تجربه‌ی در حل همچو قضایا داشته باشند.» وی هم‌چنین تاکید کرد: «افراد تصمیم‌گیرنده در حل قضایای مربوط به آب، مجبورند فراتر از مسایل تخنیکی و مدیریتی آب بیندیشند و باید پیامدهای سیاسی و اجتماعی تصامیم خود را جدا در نظر داشته باشند. چون، در همچو معضلات است که یک عده کسانی‌که طرفدار حل معضله نبوده و می‌خواهند که معضل آب را گسترش داده و از آن منفعت‌های سیاسی ببرند.»
میراحمد جوینده، افزود که برخی از زورمندان محلی و رهبران سیاسی با استفاده از مشکلات مربوط به آب، تلاش می‌کنند تا نفوذ خود را گسترش بدهند. به‌گفته‌ی او، این افراد، کسانی‌ را که مسوولیت تنظیم آب را به عهده دارند، به چالش می‌کشند و مشکلاتی را برای‌شان خلق می‌کنند.
هرچند در سال ۲۰۰۹ قانونی به‌منظور تنظیم آب در کشور تصویب شد، اما مسوولان واحد تحقیق و ارزیابی افغانستان می‌گویند که این قانون کاپی شده از قوانین کشورهای خارجی است و با توجه به بافت‌ها و پیچیدگی‌های اجتماعی، نمی‌تواند برای افغانستان مفید واقع شود. این اداره تحقیقاتی می‌افزاید که خلای قانونی در مورد تنظیم آب در افغانستان وجود دارد و این خلاها نیازمند توجه بیشتر است. واحد تحقیق و ارزیابی افغانستان در گزارش خود می‌گوید: «شواهد به‌دست آمده از مطالعه موارد مختلف، این حقیقت را برجسته می‌سازد که در حل معضلات مربوط به آب، چه در سطح اختلافات فردی و چه در سطح اختلافات بین ولایات روند ثابتی برای بسیج افراد دخیل در این‌گونه معضلات وجود ندارد. بیشترین موارد معضلات در سطوح پایینی سیستم کانال توسط میرآب حل‌وفصل می‌گردد. در صورتی‌که میرآب قادر به پیشگیری از بروز معضل نباشد، مسوولیت به نهادهای موجود در روستاها سپرده می‌شود. در مجموع قضیه به بیرون از ساحه اجتماعی روستا کشانیده نمی‌شود، زیرا، روی حیثیت و اعتبار رهبران و اهالی روستا تاثیر منفی می‌گذارد. در این سطح، اثری از نقش مدیریت ادارات رسمی آبرسانی و یا مدیریت زراعت، آبرسانی و مالداری به مشاهده نمی‌رسد.»
در همین‌حال، مجیب‌احمد عزیزی از تهیه‌کنندگان گزارش واحد تحقیق و ارزیابی افغانستان، می‌گوید که معضلات مربوط به آب، می‌تواند خیلی جدی باشد. به‌گفته‌ی او، بیشتر مردم افغانستان مشغول به زراعت هستند و از همین‌رو، معضل تقسیم آب می‌تواند پیامدهای خیلی جدی به‌دنبال داشته باشد. آقای عزیزی گفت: «در ولایات کسانی هستند که منحیث قوماندان و یا اشخاص بانفوذ قریه عرض اندام کرده‌اند. همچو اشخاص، همان طوری‌که در بروز اختلافات رول دارند، در حل اختلاف نیز همین افراد بیشتر رول دارند.»
افغانستان منبع خوبی آب‌های شیرین است، اما به‌دلیل بی‌توجهی دولت در استفاده درست از این منابع و وجود اختلافات میان قریه‌ها بر سر این منابع، باعث شده تا بیشتر آب‌های افغانستان هدر رود. براساس آمارهای ارایه شده، سالانه نزدیک به شصت بیلیون مترمعکب آب شیرین افغانستان به بیرون از کشور می‌رود. از این آب‌ها کشورهای هسمایه استفاده می‌کنند و دولت نیز تاحال برای جلوگیری از هدر رفتن آب به کشورهای همسایه، اقدامی نکرده است.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2013/12/24 ] [ 11:59 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

 

بعد از سقوط رژیم طالبان در افغانستان، به منظور بهتر رسید گی کردن  برای مردم محلی  در مرکز و ولایات از طرف نیرو های  خارجی  تعدادی به کار گماشته شدند.  نیاز میرفت تا این نیروها ، تعدادی از افراد را به منظور رسانیدن پیام های خویش به حیث ترجمان در چوکات نیروهای نظامی و مللکی خویش بگمارند ؛ چنین اقدام  نیزاز طرف آنها صورت پذیرفت.

با گذشت چندین سال در جریان عملیات های نظامی تعدادی از این افراد جان های شرین خویش را از دست دادند و یا در اثر اثابت فیر راکت، ماین های کنار جاده یی معلول، معیوب ویا به شهادت میرسیدند؛ چنین حوادث باعث دل سردی تعدادی ازاین اشخاص شدند، اما یک عده از این افراد به منظور کمک و همکاری؛ برای رسیدن اهداف صلح آمیز در کشورما (افغانستان) کوشش کردند، تا با نیرو های ایتلاف و قوت های ناتو باقی بمانند و برای مردم خویش از طریق رسانیدن پیام (ترجمانی کردن)، خدمت کنند.

 با کمال تأسف که در این اواخر آهنگ رسیدن سال 2014 و خارج شدن این نیرو ها از افغانستان ، تعدادی زیادی مردم کشور را به چالش کشانیده است؛ به خصوص اشخاص و افرادی را که با دفاتر خارجی کار می کنند، به شمول ترجمان های که با نیرو و قوت های خارج همکار بودند؛ تا حال نیز با ایشان ایفای وظیفه می کنند و اکثر اوقات دچار چالش های بزرگ می شوند، حتی این که از طرف افراد و اشخاص مسلح و مورد لت و کوب ویا تهدید به مرگ؛  قرار گرفته اند.

 گذشته از اینکه آنها از طرف افراد و اشخاص مسلح  غیرمسؤل مورد تهدید قرار می گیرند ، از طرف نیرو های مسلح طالبان نیز سرزنش و حتی ، اگر دستگیر شوند سرشان را نیز از تن جدا می کند، که این موضوع برای خانواده های آنها قابل تحمل نبوده و می خواهند جان فرزندان خویش را از چنین حوادث نجات دهند، تعدادی از این افراد اندک نبوده، بل به هزاران نفر می رسند؛ از جمله یک تن را ما طور مثال به معرفی می گیریم ، شکیب صفدری است، دانشگاه را همزمان با کار در یکی از ارگان های خارجی ها به پیش می برد.   خانواده اش را  که متشکل از دو خواهر ویک برادر و مادر است اعاشه میکرد.

پدر شکیب صفدری نیز قربانی طالبان بوده که از سالها پیش خبری از او نیست و مسولیت اقتصادی خانواده اش را شکیب صفدری به عهده دارد. شکیب صفدری زبان انگلیسی را در پاکستان فرا میگیرد. در بازگشت به افغانستان  سال 2010 به این طرف مشغول درس و کار بوده است. در منطقه ای پل چرخی مشغول کار در شرکتی بوده که مسولیت خرید این شرکت ساختمانی را به عهده میگیرد. شرکت ساختمانی که در اطراف ان تعداد زیادی از شرکت و کمپ های امریکایی ها قرار دارد یک نکته ای بسیار جالب برای عده ای از خرابکاران به حساب میاید.

شکیب صفدری به همین علت مورد تعقیب تعدادی افراد ناشناس قرار میگیرد. در مدت کمتر از 6 ماه شکیب صفدری بار بار از سوی افراد ناشناس تعقیب می شده که خود نیز از آن بی خبر بوده ،  بار ها به تیلفون شکیب صفدری افراد ناشناس زنگ میزده و از او تقاضا میکرده،تا با هم ببینیم. این افراد به زبان دری با لهجه ای پشتو صحبت میکردند، اما صفدری حاضر نمی شود به این امر پاسخ مثبت دهد و هر بار هم که تیلفون اش از سوی افراد ناشناس زنگ میخورده بدون جواب قطع میکرده.

وی متوجه می شود ،  مسله جدی باید باشد،  تا روزی که سر راه شکیب صفدری را در هنگام رفتن به سوی خانه از محل کار افراد ناشناس با موتر سد می کنند و وی  مجبور می شود موترش را نگهدارد. افراد ناشناس با چهره هایی که وحشتناک  وارد موتر شکیب صفدری می شوند وافراد مسلح از شکیب تقاضا می کنند که با انها همکاری نماید. شکیب می ترسد و قول همکاری میدهد تا از خطر خود و خانواده خود را نجات دهد.

چون شکیب در تدارکات کار می کرده و انها می خواستند که شکیب  در هنگام خرید جنس انها را در جریان بگذارند، تا ان موادی را در زیر بار های مواد ساختمانی  جاسازی کنند. این امر می توانست جان عده ای زیادی از خارجی ها را، در ان محل  بگیرد.

شکیب  بعد از رهایی از دست افراد ناشناس به مادرش زنگ میزند و از او می خواهد بدون وقفه به زودترین فرصت با تغییر لباس خود را به محل امن با بقیه اعضای خانواده برساند از سوی شکیب نگران نباشد.و در همان جا منتظر خبر بعدی بماند.

شکیب صفدری به گزارش گر هفته نامه ی ندای غزنه در آخرین روز های چنین یا آوردشد(آنها مرا تهدید به مرگ کردند، گذشته ازآن در این اواخر توسط  افراد مسلح طالبان نیز شدیداً مورد تهدید قراردارم. که حتی به خانه ام رفته نمی توانم. از خانه  بیرون شده نمی توانم)

سوال: چرا به پولیس مراجعه نمی کنید؟

جواب: به پولیس مراجعه کردم و انها میگفتند که اگر رئیس پولیس هم مورد تهدید طالبان قرار بگیرد راهی برایش نیست. جز اینکه همکاری کند و یا کشته شود. پولیس هیچگونه محافظتی برای من ندارد.

گفتنیست که این شخص تماماً زمان خود را به منظور باز سازی کشور (افغانستان) آوردن صلح و ثبات برای کشور و مردم خویش در طی مدتی طولانی با دفاتر خارجی  صرف کرده و حال مورد تهدید  قرار دارد.

شکیب احمد صفدری راهی جز مخفی شدن نمی یابد.

 

گزارشگر هفته نامه ی ندای غزنه

مسیح الله " حیدری"

29-11-2013

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}
[ 2013/12/15 ] [ 13:31 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
- منيره يوسف‌زاده

مرگ نلسون ماندلا، رهبر شناخته شده جنبش مبارزه علیه آپارتاید در افریقای جنوبی، در بسیاری از کشورهای جهان بازتاب گسترده داشت و صدها میلیون انسان را متاثر و اندوهگین ساخت. ماندلا از آن‌جایی که بیشترین سال‌های عمرش را برای مبارزه با تبعیض نژادی، یکی از مصیبت‌بارترین پدیده‌های زندگی بشر، وقف کرد و با تحمل سال‌های طولانی در زندان پرچم عدالت‌خواهی را بردوش کشید، محبوب دل‌های جهان شد و از همین‌رو نامش در دل و ذهن تمام عدالت‌خواهان جهان نشست. مرگ ماندلا در مطبوعات و در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی در افغانستان نیز بازتاب گسترده‌ای داشت و بسیاری از نخبگان فکری جامعه در مورد او نوشتند و مرگ او را ضایعه جبران‌ناپذیر در روند مبارزه علیه تبعیض نژادی خواندند.
در افغانستان از میان تمام کسانی‌که در مورد ماندلا و برای ماندلا نوشتند، متنی از آقای وحید عمر، سخنگوی پیشین رییس‌جمهور افغانستان در سایت فارسی بی‌بی‌سی به نشر سپرده شد. آقای عمر در این متن پس از بررسی و تحلیل کارکردها و رویکردهای سیاسی آقای ماندلا و اثرات آن بر سرنوشت افریقای جنوبی از حسرت فقدان ماندلا در افغانستان سخن می‌گوید و فقدان چنین شخصیتی را پس از سقوط نظام طالبان از ساز و برگ‌های اصلی ادامه بحران و تمدید مصیبت‌های مردم افغانستان می‌داند.
آقای عمر می‌گوید که در افریقای جنوبی در وضعیت پس از جنگ، عدالت، کثرت‌گرایی و هم‌دیگرپذیری در متن توجه مردم قرار گرفت و پس از سقوط آپارتاید کسی به سراغ انتقام‌جویی نرفت و مدیران جدید سیاسی، کشور را از فرو رفتن در باتلاق جنگ داخلی نجات دادند. آقای عمر علاوه می‌کند که در افغانستان پس از سقوط طالبان مدیران ارشد سیاسی ثبات سیاسی و اجتماعی را بر عدالت و رسیدگی به قربانیان، ترجیح دادند و تامین ثبات سیاسی را با ایجاد حکومت وسیع البنیاد مهم‌تر از تامین عدالت دانستند. به پنداشت وی، وضعیت موجود افغانستان ناشی از همین سهل‌انگاری معماران سیاسی کشور می‌باشد که فرصت را برای انتقام‌جویی‌ها و خصومت‌های بی‌مورد فراهم کردند که فرایند این وضعیت هم آرزوی رسیدن به ثبات سیاسی و هم آرزوی تامین عدالت را به بن‌بست مواجه کرده و به نومیدی گره زده است. وی می‌خواهد بگوید که اگر از دل رخدادهای افغانستان ماندلایی قامت بر‌می‌افراشت و تامین عدالت اجتماعی را سرفصل رفتار سیاسی‌اش قرار می‌داد، افغانستان در خط استمرار فاجعه قرار نمی‌گرفت و همه شکاف‌های اجتماعی و زخم‌های سیاسی در این کشور ترمیم‌پذیر و مرهم‌پذیر می‌گردید. با توجه به چشم‌انداز آقای عمر نسبت به تعاملات سیاسی و اجتماعی در افغانستان به‌نظر می‌رسد که فهم وی از فرهنگ، تاریخ، سنت‌های حاکم بر مناسبات مردم و تعلاملات سیاسی اجتماعی در این کشور بسیار انتزاعی می‌باشد.
اولا که وضعیت موجود یک جامعه و ظرفیت فکری و اندیشه شهروندان و نخبگان سیاسی آن فرایند تعاملات تاریخ و تعاملات سازه‌های فرهنگ مسلط بر مناسبات اجتماعی آن جامعه می‌باشد. از این چشم‌انداز افغانستان با بافتار و ساختار فرهنگی و اجتماعی که دارد به هیچ عنوان با کشور افریقای جنوبی قابل مقایسه نمی‌باشد. از همین‌رو شرایط اجتماعی و فرهنگی افغانستان هیچ‌گاهی به این زودی منجر به ظهور کسی چون ماندلا نخواهد گردید و چنین آرزویی بیشتر به تصویرپردازی‌ها و استعاره‌سازی‌های شاعرانه می‌ماند تا این‌که به یک فهم دقیق از مناسبات تاریخی و فرهنگی در این کشور که بستر تولید نخبگان سیاسی و فرهنگی آن دانسته می‌شوند. ماندلا در زمان و مکانی از تخیل به واقعیت پیوست و از دل تاریخ و فرهنگی بیرون آمد، که ظرفیت تولید ماندلا را برخود هموار کرده بود و نژادپرستی با تمام رنگ و رونقی که برای دستگاه حاکم فراهم می‌کرد، در روان فردی و وجدان جمعی به‌عنوان یگ گناه بخشش‌ناپذیر به اعتراف گرفته شده و به‌رسمیت شناخته شده بود.
وقتی‌که ماندلا از زندان رها گردید و به سمت انتخاب رفت، تاریخ انقضای آپارتاید در وجدان جمعی مردم افریقای جنوبی به پایان رسیده بود و زمینه‌های روانی برای پذیرش ماندلا فراهم گردیده بود. اما در افغانستان هنوز وجدان کثیری از آدم‌ها از حصاره‌های علایق قومی بیرون نیامده و برای اعتراف به یگ گناه تاریخی به وجدان جمعی تبدیل نگردیده است. تا زمانی‌که قهرمان یک قوم قاتل قوم دیگر شناخته شود و ظرفیت تعامل میان اقوام پدید نیاید، در وجدان‌های قومی هیچ‌گاهی اعتراف به گناه تاریخی ریشه بر نمی‌بندد.
بسیار جالب است وقتی‌که در مور یک شخصیت مهم و تاریخی جهان مانند گاندی یا ماندلا بحث می‌شود، کثیری از نخبگان فکری و سیاسی ما آرزو می‌کنند که ای کاش در افغانستان چنین کسی قامت بر می‌افراشت و دیواره‌های مصیبت این مردم را فرو می‌ریخت. اما هیچ‌کسی تا حالا نگفته است و آرزوه هم نکرده است که ای‌کاش فرهنگ و سنت‌های حاکم بر مناسبات اجتماعی این کشور چنان دست‌خوش تحول می‌گردید که وجدان‌های قومی به وجدان جمعی تبدیل می‌گردید تا اعتراف جمعی به گناه تاریخی، شرایط ظهور کسی چون ماندلا را در این کشور فراهم می‌کرد. از همین‌رو به‌نظر می‌رسد که خیلی ساده‌انگارانه خواهد بود که قبل از فرو ریختن دیوارهای مستحکم مناسبات قومی در انتظار ظهور معجزه‌آوری چون ماندلا خیال‌آفرینی کنیم.
خیلی بهتر خواهد بود که قبل از ظهور ماندلای افغانی دیواره‌های وجدان‌های قومی را فرو بریزیم تا فرایند آن منجر به ظهور ماندلای افغانی گردد.

منبع : 8 صبح

[ 2013/12/8 ] [ 15:41 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
براساس یک ارزیابی که توسط کمیته مصوونیت خبرنگاران افغانستان در هشت زون کشور انجام شده، نشان می‌دهد که تعداد زیادی از خبرنگاران در کشور بدون آن‌که خودشان آگاه باشند از ناراحتی‌های روانی رنج می‌برند.

این کمیته در هشت زون کشور، ۱۵۶ خبرنگار را مورد ارزیابی قرار داده است. براساس این ارزیابی، بیش از شصت و نه درصد از خبرنگارانی که مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند، از بی‌خوابی که به گفته‌ی کمیته مصوونیت خبرنگاران از عوامل مهم ناراحتی‌های روحی می‌باشد، رنج می‌برند. هم‌چنین نزدیک به هفتاد و پنج درصد دیگر احساس دلتنگی کرده و بیش از هفتاد و هفت درصد هم احساس افسردگی دارند. کمیته مصوونیت خبرنگاران می‌گوید که دلتنگی و افسردگی، دو عارضه و علایم مهم ناراحتی‌های روانی به شمار می‌روند.

هم‌چنین بیش از چهل و چهار درصد از پرسش‌شوندگان در خواب خود کابوس می‌بینند.
همین‌طور هفتاد و یک درصد هم واقعات خشونت‌بار را در خواب می‌بینند. براساس این تحقیق، هشتاد و هفت درصد از خبرنگاران در برابر حوادث خشونت‌بار حساسیت نشان داده و هشتاد و سه درصد در پوشش خبری حوادث خشونت‌بار بی‌علاقه‌گی نشان داده و هفتاد و شش درصد هم برای پوشش حوادث خشونت‌بار مقاومت نشان داده‌اند.
تحقیق کمیته مصوونیت خبرنگاران حاکیست که بیش از شصت درصد خبرنگاران زود ناراحت می‌شوند، پنجاه و نه درصد در مقابل دیگران از خود کم حوصلگی نشان داده و بیش از چهل و هفت درصد نسبت به کار و سی و چهار درصد هم نسبت به زندگی خود کم علاقه هستند.
با این‌حال، کمیته مصوونیت خبرنگاران می‌گوید که بیش از هشتاد و سه درصد خبرنگاران به ناراحتی‌های روانی با شدت متفاوت مبتلا هستند. به گفته‌ی کمیته مصوونیت خبرنگاران، دلیل افزایش واقعات ناراحتی‌های روانی در نزد خبرنگاران، سر و کار داشتن مداوم آنان با حوادث خشونت‌بار است. این کمیته می‌گوید:‌ «به اساس این ارزیابی، وقوع و شدت این مشکلات نزد خبرنگارانی‌که مستقیما با پوشش خبری حوادث خشونت‌بار سر و کار دارند نسبت به دیگر خبرنگاران بیشتر بوده و ایشان بیشتر کم علاقه در مقابل کار خود بوده و بیشتر علاقمند به ترک مسلک خود می‌باشند.»
کمیته مصوونیت خبرنگاران، مساله صحت روانی خبرنگاران را در پهلوی دیگر مشکلات فرا راه خبرنگاران، یک معضله جدی تلقی کرده از نهادهای ذیعلاقه به شمول وزارت اطلاعات و فرهنگ خواهان راه‌اندازی برنامه‌های حمایتی صحت روانی برای خبرنگاران شده است. به گفته‌ی این کمیته، عدم توجه جدی به این موضوع نه تنها مانع رشد کیفی حرفه خبرنگاری در افغانستان گردیده بلکه باعث افزایش اشتباهات حرفه‌ای خبرنگاران و به میان آمدن مشکلات اجتماعی برای خبرنگاران می‌گردد.

[ 2013/12/8 ] [ 15:40 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]

 طرح بودجه سال مالی ۱۳۹۳، پس از ارایه‌ی مشوره مجلس سنا، به روز شنبه به مجلس نمایندگان کشور معرفی شد.
حضرت عمرزاخیلوال، وزیرمالیه هنگام معرفی طرح بودجه به مجلس نمایندگان گفت که بودجه یاد‌ شده با توجه به امکان‌های مالی و درآمدهای پیش‌بینی شده تهیه شده، و ۲۸ درصد نسبت به سال ۱۳۹۲ در آن افزایش به عمل آمده است.
بر بنیاد طرح ارایه شده به مجلس نمایندگان، سقف بودجه ۱۳۹۳ بالغ برچهار صد و چهل و چهار میلیارد افغانی تخمین شده که بخش عمده‌ی آن از کمک‌های جهانی تمویل می‌گردد.
وزیرمالیه کشور گفت که از کل بالغ بر ۴۴۴ میلیارد افغانی، ۱۶۸ میلیارد افغانی آن در بخش انکشافی و ۲۷۵ میلیارد آن به بودجه عادی درنظر گرفته شده است.
بر بنیاد آمار ارایه‌شده از پروژه‌های مطرح شده در بودجه ۱۳۹۳، بیشتر پروژه‌های توسعه‌ای‌ انتقال یافته از سال‌های گذشته می‌باشند.
به همین گونه در بودجه سال ۱۳۹۳، ۴۴ درصد از کل بودجه مالی به بخش‌های امنیتی، ۱۴ درصد به بخش زیربنا، ۱۲ درصد به بخش معارف، ۸ درصد به بخش زراعت و ۴ درصد به بخش صحت اختصاص داده شده است.
اما نمانیدگان مجلس، بودجه سال آینده را غیرمتوازن دانسته و نسبت به آن واکنش نشان دادند.
عبدالرووف ابراهیمی، رییس مجلس نمایندگان گفت که در بودجه ۱۳۹۳ توازن در تقسیم بودجه مدنظر گرفته نشده و به ولایت‌های کم‌تر‌توسعه‌یافته توجه نشده است.
معصومه خاوری، نماینده سمنگان در مجلس نمایندگان هم‌چنین گفت که به ولایت آن‌ها با توجه به نیازمندی‌های مردم پروژه‌ی موثر پیش‌بینی نشده است.
به گفته‌ی نمایندگان مجلس، بیشتر پروژه‌ها در بودجه سال آینده انتقالی بوده و کم‌تر پروژه‌ای جدید در آن به چشم می‌خورد.
با این‌‌حال، برخی دیگر از اعضای مجلس نمایندگان تدوین بودجه را برخلاف قانون اساسی خوانده تاکید کردند که مجلس نمایندگان به زودی در مورد رد آن تصمیم بگیرد.

[ 2013/12/8 ] [ 15:38 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
- جان آلن و مایکل هنلون، برگردان- سلیم آزاد، منبع- نیویارک‌تایمز

رییس‌جمهور کرزی را چی شده است؟ تنها ابر قدرت جهان، با رهبری پنجاه کشور دنیا، پس از یک دهه جنگ، با ۶۰۰ میلیارد دالر هزینه و دو هزار کشته هنوز می‌خواهد در مملکتش بماند اما او به‌عنوان رییس‌جمهور افغانستان در برابر ابر قدرت متحد خود سنگ می‌اندازد و موانع ایجاد می‌کند.
آخرین تحقیر هم عدم امضای توافق‌نامه امنیتی بود که زمینه‌های قانونی و حقوقی حضور نیروهای خارجی را در افغانستان مهیا ساخته و اکنون پس از خودداری کرزی، رییس‌جمهور بعدی باید این کار را انجام بدهد. در حالی‌که ما فکر می‌کردیم موافقت‌نامه برای امضا آماده شده، آقای کرزی شرایط و خواسته‌های جدیدی را مطرح ساخته است. او مثلا باور دارد که ایالات متحده را مجبور به آزاد ساختن تمام محبوسین افغان از زندان‌های گوانتانامو کرده می‌تواند.
بدیهی است که بخشی از دیدگاه‌های آقای کرزی ناشی از دلخوری و دل‌آزریی است که از برخی مقامات امریکایی، به‌ویژه در سال‌های اخیر دیده است. برخی از مقامات امریکایی در برخورد با رییس‌جمهور افغانستان دچار اشتباه شده، در انظار عامه به طرز دلخراشی به او مسایلی چون فساد در حکومت افغانستان را یادآوری کرده‌اند. اما یقینا در این مساله زودرنجی و ناسپاسی رییس‌جمهور کرزی نقش وسیعی را بازی می‌کند.
بر علاوه، آقای کرزی، شاید هم دقیقا باور دارد که مذاکرات برسر توافق‌نامه دوجانبه امنیتی آخرین ابزار نفوذ و فشارش بالای واشنگتن است. اما او در این مورد اشتباه می‌کند که گویا افغانستان در مرکز ژیوپولتیک دنیا باقی می‌ماند؛ انگار این کشور همانند گذشته در مرکز «بازی بزرگ» رقابت‌های بریتانیا و روسیه تزاری، و یا در کشاکش امریکا و شوروی سابق در اوج جنگ سرد قرار دارد. اما در این مورد آقای کرزی درست حدس می‌زند که امریکا در باره آینده افغانستان نگران بوده و حتا پس از ختم ماموریت جنگی ناتو هم‌چنان می‌خواهد که حضور خود را در این‌جا حفظ کند. هم‌چنان آقای کرزی این را نیز راست می‌گوید که امریکا با هشیاری تمام مراقب گروه‌های افراطی در مناطق قبایلی در شمال‌غربی پاکستان می‌باشد.
با وجود این مقامات امریکایی باید آرامش خود را حفظ کنند. این اشتباه است که در این کشاکش سیاسی تقدیر امریکا در جنوب‌شرق آسیا را با سخنان این مرد که روز تا روز از مردم عامه و افکار سیاسی منزوی شده است، تعیین کنیم. حتا با مرگ اسامه بن‌لادن هم مخاطرات وسیعی وجود دارد: اگر افغانستان به‌دست طالبان پس از خروج نیروهای خارجی بیفتد، گروه‌های افراطی از القاعده تا لشکر طیبه پاکستان به سادگی ریشه‌های خود را دوباره در افغانستان می‌دوانند.
لویه‌جرگه اخیر آن‌چه را که قبلا می‌دانستیم، به نمایش گذاشت: مردم افغانستان با ما هستند. پس از شکست اتحاد شوروی در ۱۹۸۹ میلادی، جنگ داخلی اتفاق افتاد، دولت سقوط کرد و در نهایت طالبان پیروز شدند. مردم افغانستان این فلم را یکبار دیده‌اند؛ نمی‌خواهند که دوباره تکرار شود. جرگه از کرزی خواست که موافقت‌نامه را امضا کند، اما او حاشا کرده است.
نامزدان عمده انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۱۴ میلادی نیز از امریکا می‌خواهند که در افغانستان بماند. یک نظرسنجی توسط بزرگ‌ترین گروه رسانه‌ای افغانستان، موبی گروپ، نشان می‌دهد که داکتر عبدالله و اشرف‌غنی نامزدان پیشتاز ریاست‌جمهوری‌اند. هر دو طرفدار غرب، هوشیار و با ظرفیت‌اند. هم‌چنان زلمی رسول که چشم پیروزی به انتخابات دوخته است. سایر نامزدان هم به همین‌سان از حضور امریکا و جامعه جهانی در افغانستان پشتیبانی می‌کنند.
از این‌رو، ایالات متحده باید صبوری خود را حفظ کند. می‌شود به آقای کرزی گفت که اگر او می‌خواهد دموکراسی افغانستان را از طریق امضای سند توسط جانشینش تثبیت کند، مشکلی نیست، قبولش می‌کنیم؛ در عین حال، اگر موافقت‌نامه به امضا می‌رسید، ما می‌توانستیم با وزرا و سایر رهبران سیاسی روی برنامه ماندن کار کنیم.
البته، ایالات متحده باید روی برنامه اضطراری خود کار کند؛ باید در هر رویدادی پلان بی‌داشته باشد. با وجود پیش‌بینی سایر سناریوها، امریکا می‌شود با کرزی روی شرایط جدید تازه مباحثه کند. مشوره ما برای رهبران امریکا حفظ حوصله‌مندی و انعطاف‌پذیری در گفتگوهای امنیتی است.
لطفا دخترانی را به یاد بیاوریم که برخلاف خواست طالبان، به مکتب می‌روند؛ زنانی که هر روز به‌عنوان یک عامل مهم در آینده کشور مطرح می‌گردند. لطفا به یاد داشته باشیم که اقلیت‌های قومی و مذهبی اکنون در افغانستان جدید جایگاه و صدایی برای خود دارند.
در نهایت، لطفا نباید فراموش کرد که در طول یک دهه جنگ پیشرفت‌ها به قیمت گزاف و به جان برابر به‌دست آمده است. ما نباید به خشم و رنجش آقای کرزی اجازه بدهیم که تمام این دست‌آوردها را ضرب صفر کند. ایالات متحده می‌تواند این وضعیت را پشت سر بگذارد. این کار را با توجه به منافع استراتژیک پایدار امریکا در این بخشی از جهان، و هم‌چنان با توجه به دادن قربانی‌های فراوان در افغانستان، انجام دهیم.
در نهایت آن‌چه که اهمیت دارد مردم افغانستان و امریکا است و نه حامد کرزی.
در باره نویسندگان: جنرال جان آلن فرمانده سابق ناتو در افغانستان و اکنون پژوهشگر انستیتوت بروکینگز در امریکا است. آقای مایکل هنلون مسوول تحقیقات این مرکز می‌باشد.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2013/11/30 ] [ 13:20 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
سید حامد اقتدار و ریحانه یوسف تمنا دو زوج افغانی که از سوریه فرار کرده‌اند، می‌گویند که در دو طرف جنگ سوریه افغان‌ها حضور گسترده دارند و می‌جنگند.

آقای اقتدار به خبرگزاری بخدی گفته است: «هزاران افغان در دو طرف جنگ سوریه حضور دارند و از زمان شروع جنگ در این کشور، ده‌ها تن آنان کشته و یا هم زخمی شده‌اند.»
خبرنگار فراری افغان از سوریه می‌گوید که عده‌ای از افغان‌ها در بدل پول از ایران و شمار دیگری از افغانستان از سوی برخی از احزاب برای جنگ به سوریه اعزام شده‌اند.
به گفته اقتدار، برخی این افغان‌ها در بدل پول می‌جنگند و دسته دیگر آنان به شکل ایدیولوژیک در جبهات جنگ سوریه حضور دارند.
سید حامد اقتدار از یک و نیم سال بدین‌سو و خانمش ریحانه یوسف تمنا نزدیک به شش سال در دمشق زندگی می‌کردند و علاوه بر شبکه‌های خبری کانادایی با خبرگزاری بخدی در سوریه نیز همکاری داشته‌اند.
حامد اقتدار می‌گوید که شماری از افغان‌ها از ایران در بدل پول هنگفتی وارد سوریه شده و سلاح برداشته‌اند و برخی دیگری از آنها از افغانستان توسط شماری از احزاب جهادی به جبهات جنگ سوریه اعزام شده‌اند.
اقتدار و خانمش می‌گویند آنها پس از این‌که جنگ در دمشق شدت گرفت منطقه سیده زینب محل زندگی‌شان را ترک کرده و به سمت حلب فرار کردند.
به گفته این دو زوج جوان، نبود آب آشامیدنی و غذا، زندگی را برای باشندگان دمشق سخت و دشوار کرده بود.
سید حامد می‌گوید که ساعت‌ها برای دریافت آب آشامیدنی در صف طویل منتظر می‌ماندند و مخالفان راه‌های مواصلاتی به دمشق را بسته بودند.
به گفته خانم یوسف تمنا، ماموران وفادار به بشار اسد به این سبب که در میان جنگجویان مخالف حکومت بیشتر شهروندان افغانستان هستند، آنها را در نزدیک شهر حلب بازداشت کردند و برای چهل و پنج روز در بازداشت حکومت بشار اسد قرار داشتند.
سید حامد اقتدار می‌گوید که شماری از جنگجویان چچن و کشورهای عربی که در جبهات جنگ سوریه حضور داشتند، پاسپورت‌های افغانستان داشتند.
اقتدار می‌گوید که او چند عرب را با پاسپورت‌های افغانستان دیده است.
به گفته او پاسپورت سفید افغانستان در سوریه خرید و فروش می‌شود و این پاسپورت‌ها به شکل آسان در بازار سیاه پیدا می‌شد.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع:‌8 صبح

[ 2013/11/30 ] [ 13:13 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
روز جمعه، ٨ قوس، دفتر ریاست‌جمهوری با انتشار خبرنامه‌ای از کشته‌شدن غیرنظامیان در حمله هوایی نیروهای امریکایی در ولایت هلمند خبر داده و این حمله را به شدت محکوم کرده است.

در این خبرنامه آمده است این حمله نشان می‌دهد که نیروهای امریکایی به زندگی و مصوونیت خانه‌های مردم افغانستان و تصمیم لویه‌جرگه مشورتی هیچ‌گونه احترامی قایل نیستند.
اشاره دفتر ریاست‌جمهوری به تصویب مفاد پیمان امنیتی بین افغانستان و امریکا در لویه‌جرگه مشورتی اخیر است که طبق بخشی از آن، نیروهای امریکایی به خودداری از حمله به غیرنظامیان ملزم شده‌اند.
اوایل هفته گذشته نمایندگان لویه‌جرگه مشورتی که در کابل دایر شده بود، موافقت‌نامه امنیتی با امریکا را تایید و خواستار امضای آن شدند، ولی حامد کرزی گفت تا زمانی که امریکا در زمینه تامین صلح و برگزاری انتخابات شفاف در کشور وعده‌ی همکاری ندهد، او موافقت‌نامه امنیتی را امضا نخواهد کرد.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2013/11/30 ] [ 13:11 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
قرار است نوازشریف نخست وزیر پاکستان، امروز به کابل سفر کند. این نخستین سفر نخست‌وزیر پاکستان پس از رسیدن او به مقام نخست وزیری به کابل است. حکومت افغانستان گفته است که مقام‌های عالی رتبه دو کشور برسر پروسه مصالحه و روابط دو کشور گفتگو می‌کنند.

حکومت افغانستان امیدوار است که پاکستان در روند مصالحه بیشتر همکاری کند. پاکستان چندی پیش ملا برادر فرد شماره‌دوم طالبان را به درخواست حکومت افغانستان آزاد کرد، افغانستان به این باور است که ملا برادر متمایل به گفتگو با حکومت افغانستان است و می‌تواند نقش بسیار مهمی در موفقیت پروسه صلح بازی کند.
اما تحلیگران می‌گویند افغانستان در وضعیت بسیار حساسی قرار دارد و نباید بار دیگر این کشور فریب سیاست‌مداران پاکستانی را بخورد.
به باور تحلیلگران هرگونه تعامل با پاکستان باید بر اساس همکاری عملی آن کشور صورت گیرد.
اما آگاهان به این باورند که پاکستان از اهدافی که در افغانستان دارد گذشتنی نیست و این کشور همزمان با تایید امضای موافقت‌نامه امنیتی بین افغانستان و امریکا از سوی لویه‌جرگه مشورتی، تلاش دارد تا مانع نزدیکی افغانستان و هند شود.
میر احمد جوینده تحلیلگر مسایل سیاسی می‌گوید پاکستان اخیرا تلاش‌هایی را به راه انداخته تا خودرا حامی صلح درافغانستان نشان دهد. جوینده گفت: «فکر می‌کنیم بیشتر این تلاش‌ها تاکتیکی است. با تایید امضای موافقت‌نامه امنیتی با امریکا پاکستان می خواهد وانمود کند و رییس جمهور کرزی را متقاعد کند که پاکستان طرفدار صلح است در صورتی که پیمان امنیتی امضا نشود.»
به باور آقای جوینده، پاکستان از نزدیکی افغانستان و هند نیز نگران است. او می‌گوید که نگرانی پاکستان از آن جا ناشی می شود که افغانستان قرار است خواستار سلاح‌های سنگین از هند شود و این موضوع برای مقام‌های حکومت پاکستان نگران‌کننده است. جوینده می‌گوید از یک سو افغانستان با امریکا موافقت‌نامه امنیتی امضا می‌کند و از سوی دیگر روابط افغانستان با هند نزدیک‌تر می‌شود و این‌ها مسایلی است که پاکستان را به تلاش‌های بیشتری برای توازن روابط منطقه‌ای وا می‌دارد.

گروهی خبر هفته نامه ی ندای غزنه

منبع: 8 صبح

[ 2013/11/30 ] [ 13:8 ] [ مـــــمتاز "حیــــــــــدری"و هیأت تحریر ]
<< مطالب جدیدتر ........ مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

این بلاگ به تاسی از فیصله جمع کارمندان هفته نامه ندای غزنه تاسیس گردیده است و محتوای این بلاک حاوی موضوعاتی سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی ، فرهنگی و اسلامی می باشد.
همچنان در باره هنجار ها و ناهنجار های که در طی چندین سال ، کشور عزیزمان به آن گرفتار است تحت بحث قرار میدهد و برای ذهنیت دادن جوانان و بانوان کشور نیز یک منبع بهتری است تا آنها را از مسایل گونا گون با خبر نماید و در باره تحولات دنیا آگاهی میدهد.
قابل یادهانی است اینکه ؛تماماَ دوستانیکه علاقمندی به فرهنگ ویب بلاک خوانی و فرهنگ اطلاعات عمومی و غنی درباره ای ولایت غزنی باستان دارند می توانند که مطالب خویش را توسط پست الکترونی به ما ارسال بدارند، زیرا هفته نامه ندای غزنه همیشه از تماماً دوستداران و علاقمندان خویش نیز متقاضی است تا در بخش موضوعات ساسیی ، اجتماعی ، اقتصادی ، ورزشی ، ادبی و فرهنگی اداره هفته نامه را یاری رسانیده ، اشخاص و علاقمندانی که درخارج ازکشور زنده گی دارند توسط مطالب ارسالی شما عزیزان بتوانند درباره ولایت باستانی و مهد تمدن اسلامی اطلاعاتی مناسب بدست بیاورند.
همچنان با ارسال مطالب زیبا خویش شما می توانید به غنامندی بیشتری به فرهنگ ویب بلاک خوانی تعدادی کثیر از جوانان را تشویق کرده و آنها را وادار به معرفی ولایت تاریخ و باستانی غزنی باستان کوشا سازید.
با عرض حرمت ممـــــــــــــــتاز حــــیدری صاحب امتیاز و مدیر مسئوول هفته نامه ندای غزنه
امکانات وب

استخاره آنلاین با قرآن کریم


كد ماوس

تماس با ما href="http://www.1abzar.com">اسلایدر



آپلود نامحدود عکس و فایل

آپلود عکس

دریافت کد آپلود سنتر